Maandag 27/06/2022

InterviewLust & liefde

Johanna (54) had de perfecte man gevonden, op een detail na: ‘Al snel werd duidelijk dat die vrouw niet zomaar een vriendin was’

null Beeld Sammy Slabbinck
Beeld Sammy Slabbinck

Zo geduldig. Zo lief. Zo toegewijd. Johanna (54) had op Tinder de perfecte man aan de haak geslagen. Zelfs haar zware revalidatie schrikte hem niet af, dag en nacht was hij aanspreekbaar. Maar toen bleek dat hij één detail verzwegen had: zijn vriendin.

Corine Koole

“Drie jaar geleden leerde ik op Tinder een leuke man kennen, maar vlak voor onze eerste date kreeg ik een auto-ongeluk. Ik werd aangereden en van het ene op het andere moment kon ik helemaal niks meer. Mijn vrienden verzorgden me dag en nacht, de enige pasjes die ik maandenlang zette waren van mijn bed naar mijn meditatiematje en weer terug naar de zetel. Al die tijd hield ik contact met de Tinder-man, 24 uur per dag. Hij was mijn redding. We kenden elkaar niet, maar leerden elkaar kennen met de honderden berichtjes die we elkaar iedere dag stuurden. Hij was er midden in de nacht als ik doodsbang was dat ik nooit meer beter zou worden. Dan stuurde ik een help-bericht en zijn reactie kwam meteen. Hij schreef: kruip maar lekker tegen me aan. Of: ik sla een arm om je heen. En dat hielp. Zijn troostende woorden sleepten me door mijn zwartste perioden. Het was echt of ik gekoesterd werd. Soms kon hij ook streng zijn, als ik zo veel pijn had dat het ondraaglijk was. Dan lichtte ’s nachts mijn schermpje op en las ik: bel alsjeblieft nu een dokter, dit gaat niet goed.

“De vakantie die ik gepland had, kon door het ongeluk niet doorgaan. Hij stelde voor samen te reizen in ons hoofd. Hij werkte veel in het buitenland en had steden bezocht die ik goed kende. In gedachten liepen we door Sydney. Met zijn tweeën bezochten we restaurants waar ik graag kom, ik bestelde de dagschotel en hij iets met koriander. Daarna doken we de zee in en riepen tegen elkaar dat het zeewater toch een stuk kouder was dan we hadden verwacht en: ‘Pas op voor de onderstroom!’ Onze fantasieën konden voor ons niet gedetailleerd genoeg zijn, we gingen er makkelijk uren in op en ook al waren we allebei op een andere plek, op die momenten waren we meer samen dan ik ooit met een ander was geweest. ‘Kom je buitenspelen?’ Met die woorden begonnen we onze tochten en in zeer korte tijd ontstond er tussen mij en de-man-die-ik-nog-nooit-had-gezien een intimiteit die niet ging over lichamelijke aantrekkingskracht of elkaar het hof maken, niet over je van je mooiste kant laten zien, zoals meestal als je iemand net leert kennen. Ik had geen beste kant meer, alles aan mij was stuk. Hij zag me in mijn diepste ­misère. Mijn angst, mijn wanhoop, mijn naakte ziel, en daar is niets aan overdreven.”

Naar de sauna

“Na een aantal weken, hij was net terug van een werkreis, zocht hij me thuis op. Ik zag hoe hij schrok van de belabberde staat waarin ik me ­bevond, die nog erger was dan hij zich kennelijk had voorgesteld. Maar in plaats van af te haken, ­begon hij me af en toe op te halen met zijn auto. Dan gingen we ergens lunchen en na afloop bracht hij me weer naar huis. En toen ik weer iets ­opknapte, gingen we samen naar de sauna, of naar zee, want dat hadden we nog tegoed na onze denkbeeldige duik.

“Als hij aanbelde en ik de deur opende, deed ik altijd een paar stappen achteruit, alsof ik instinctief begreep dat ik hem de ruimte moest geven om mijn leven binnen te komen. Maar eigenlijk was dat niet nodig. Zodra hij de drempel over was, waren we vrolijk en gelukkig. Zijn scheve, half verontschuldigende glimlach werkte aanstekelijk. Ik raakte aan hem gehecht en op een dag na een maand of vijf, toen ik in zijn armen lag, zei ik: ‘Ik geloof dat ik je nu wel erg leuk begin te vinden.’ Hij reageerde nauwelijks en nadat hij weg was, stuurde hij: ‘Ik wil wat meer afstand nemen.’ Dat vond ik niet raar, ik was ook niet verdrietig of zo. Ik was van hem gaan houden, dus als hij vond dat we te snel gingen, dan accepteerde ik dat. We waren nog steeds gelijken in de liefde.

“Dat veranderde toen hij een paar weken later op familiebezoek zou gaan in Nederland en ineens in Zuid-Amerika bleek te zitten. Hij stuurde foto’s, dat deed hij wel vaker als hij voor zijn werk weg was, maar de beelden die hij nu stuurde, waren duidelijk vakantiefoto’s. Iemand had hem en zijn scheve lach gefotografeerd in een strandstoel met een zonnebril op zijn voorhoofd en een cocktail in de hand. Wie?”

Op Tinder

“Hij antwoordde meteen: ‘O, een vriendin.’ Ze hadden verder niks, geen seks, gewoon gezellig, zin om er even tussenuit te gaan. Onmiddellijk na zijn thuiskomst stond hij bedremmeld voor mijn neus. Klaar, zo leek het, om flink om zijn oren te worden geslagen. Want al snel werd duidelijk dat de vrouw met wie hij weg was geweest niet zomaar een vriendin was, maar de vrouw met wie hij al heel lang samen was en zelfs een samenlevings­contract had. Dat laatste mag misschien onbenullig klinken, maar voor mij was het een bewijs dat hij getrouwd was, zonder dat eerlijk gezegd te hebben. Tijdens het allereerste contact op Tinder vroeg ik hem: ‘Ben je single?’ Als hij toen ‘nee’ had gezegd, was ik nooit verdergegaan, maar hij zei ‘ja’ en nu was het te laat om hem uit mijn hart te bannen. Ik was gedoemd voor altijd de bijvrouw te zijn. Want zelfs als hij ooit zijn vrouw zou verlaten, zouden wij nooit een vaste relatie krijgen, want ik had bewezen genoegen te nemen met gefantaseerde reizen en een echte ontmoeting om de vier weken.

“Nu, drie jaar verder, ben ik nog steeds verslaafd aan zijn lach, aan het buitenspelen. En dat verandert niet, ook niet nu ik weet dat hij thuis bij zijn vrouw zit als hij niet bij mij is. Ik vraag me weleens af: is dit een vorm van vrije, moderne liefde, of juist een liefde zo oud als de Bijbel, toen bijvrouwen de gewoonste zaak ter wereld waren? Hoe groot is mijn autonomie? Of ben ik vooral afhankelijk? Er is geen hoop meer, geen perspectief op een gedeeld leven. Ons geluk bestaat uit aaneengeregen losse momenten. Aan de andere kant: ik zie hem nog precies even vaak en graag, die scheve lach. We facetimen en spelen buiten, daaraan verandert zijn gebonden zijn niks.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234