Dinsdag 09/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

Als we niet oppassen, lezen we onszelf ongelukkig. En we passen niet op

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

Abd al-Rahmān III bin Muhammad bin ‘Abd Allāh: zo heette in de tiende eeuw de emir en kalief van het Spaanse Córdoba. De man maakte, toen hij zijn einde voelde naderen, op zijn zeventigste de balans op van zijn leven.

Hij had als een vader gezorgd voor zijn onderdanen bij wie hij zeer geliefd was; hij werd gehaat door zijn tegenstanders, maar zorgde wel voor vijftig jaar vrede. Hij was rijk en machtig geweest. Maar had dat iets opgebracht?

“Ik heb zorgvuldig de dagen geteld waarop ik echt en diep gelukkig was”, schreef de man. “Het waren er veertien.”

Voor u denkt dat ik dit uit mijn zwerende duim zuig: het is een citaat uit een stuk van Arthur C. Brooks, professor aan de Harvard Business School en gelukscorrespondent van The Atlantic. Wekelijks peroreert deze verstandige mens over het ongrijpbare en onbereikbare geluksideaal waarvan wij doordrongen zijn vanaf de eerste dag dat wij de warme buik van onze moeders verlaten om in de kille, koude wereld onze weg te zoeken. En die hopelijk te vinden.

Het gevoel van nooit genoeg en permanente ontevredenheid is ons aangeboren, zo blijkt: zelfs de allerrijksten zijn niet content omdat er misschien wel eentje is die nog rijker is en een nog grotere boot kan kopen.

We zijn verslaafd aan meer: meer eten, meer seks, meer macht, meer aanzien, meer status, meer, meer, meer. Dezelfde behoeftes als de holbewoners in de grotten van Altamira trouwens: er is sinds die tijd veel veranderd, maar dát niet.

Méér was lange tijd, omstandigheden in acht genomen, ook hoe het ging in een naoorlogse wereld die er in korte tijd spectaculair op vooruitging. Boomers zijn de rijksten aller tijden. Vraag gewoon al maar aan de jonge dertigers die nu een huis willen kopen of dat waar is en lees er de statistieken op na: het verschil tussen toen en nu is aantoonbaar groot.

We waren gewoon aan meer, nu moeten we leren leven met minder en daar worden we dagelijks aan herinnerd. Ik ken mensen die hun krant opzeggen omdat ze depressief worden van de constante stroom aan malversaties en moeilijkheden en kommer en kwel waarvan ijverig en met grote vasthoudendheid verslag wordt gedaan.

Als we niet oppassen, lezen we onszelf ongelukkig. En we passen niet op. En dan kijk ik op karakter en tranen wegslikkend naar de aangrijpende serie Niets gaat over over de ramp in Sierre op Eén, waarin op serene wijze mensen hun verhaal vertellen van verschrikkelijk veel minder.

‘Nu komt er geen vervolg meer’, schreef een jongen die het ongeval niet overleefde aan zijn moeder, in een brief die ze pas na zijn dood kreeg. Hoe zij en haar lotgenoten vertellen over wat ze hebben meegemaakt, vult mij met bewondering en deemoed.

Ontevredenheid is een luxe is die zij zich niet meer kunnen permitteren. Minder was bij hen geen keuze: het was een straf.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234