Donderdag 07/07/2022

ColumnJana Antonissen

Boze mannen mogen president worden, boze vrouwen zijn verbitterd, gefrustreerd of zelfs gestoord

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Jana Antonissen is journalist.

Jana Antonissen

“Ik ben het zo beu”, zegt mijn zusje, “om door mensen vertegenwoordigd te worden die de torenhoge inflatie niet eens voelen, omdat ze toch sowieso het vierdubbele verdienen van wat wij verdienen.”

We staan voor de toonbank van een Syrisch eethuis bij mij om de hoek, het beste in de buurt, misschien wel van heel Brussel. Ze hebben hun prijzen opgeslagen, zie ik.

Mijn zus heeft net een energierekening van 2.000 euro in de bus gekregen. Ze trilt nog na van verontwaardiging, warmt nu op met woede.

“Het kan toch niet dat de overheid ons niet beter beschermt? Waarom betalen wij eigenlijk zoveel belastingen?”

De permanente crisismodus – pandemie, oorlog, ontmanteling van basisrechten en, o ja, klimaatverandering – waarin wij tegenwoordig leven, wordt weleens aangeduid als ‘vibeshift’ – een verraderlijk nonchalant woord voor een onherroepelijk veranderde zeitgeist.

De financiële gevolgen daarvan treffen ons, middenklassers, uiteraard niet het hardst, maar we zien onze levensstandaard wel zinken.

“Ik heb alles gedaan wat de maatschappij van mij vroeg”, vervolgt mijn zus. “Ik behaalde een diploma, werk voltijds in vast dienstverband, spaarde, heb zelfs belegd. Toch kom ik aan het eind van de maand tekort.”

Hoewel ze drie jaar jonger is, is ze verantwoordelijker, vermoedelijk verstandiger dan ik. Ik voldeed enkel aan die eerste spelregel van de samenleving, aan de andere veegde ik mijn voeten. Maar kijk, uiteindelijk zijn we allebei weer bij start aanbeland.

Anders dan zij voel ik vooral een zekere gelatenheid bij het opbergen van dromen over eigen vastgoed of verre reizen. Tenminste, dat houd ik mezelf graag voor.

Maar is dat eigenlijk niet hoe ik altijd op naaistreken reageer? Een vaag onbehagen, naargelang omstandigheid voorzien van een zweem verdriet of teleurstelling, en niet zelden gevolgd door oververmoeidheid of ontstekingen.

Boos worden is niet bepaald mijn specialiteit. Jarenlang amper gedaan, maar nu probeer ik het voorzichtig uit op mijn vriend. Schreeuwen gaat me nog steeds niet goed af, maar een deur in zijn gezicht gooien lukt al aardig. Lang blijf ik nooit boos, dat vind ik toch maar onaangenaam.

In een professionele of institutionele context sta ik mezelf echter niet toe om ook maar een beetje boos te worden. Want boze mannen mogen president worden, maar boze vrouwen zijn verbitterd, gefrustreerd of zelfs gestoord.

In Fonkelend van woede: de kracht van de boosheid van vrouwen stelt Soraya Chemaly dat boosheid zich bij vrouwen ‘zijwaarts’ beweegt: de emotie wordt omgezet in een ‘sociaal acceptabele vorm’, zoals fysiek ongemak of mentaal onbehagen. In plaats van zich volledig bewust te worden van hun boosheid, zoeken vrouwen eerder afleiding, ontwikkelen copingmechanismen die zinvolle verandering in de weg staan.

“Voor vrouwen betekent op een gezonde manier met boosheid omgaan niet méér, maar juist minder beheersing”, aldus Chemaly.

“Ik voorspel een massawinst voor extreemrechts en extreemlinks bij de volgende verkiezing”, orakelt mijn zus ondertussen verder bij de buurt-Syriër.

“Ik trakteer”, blaf ik terwijl ik mijn bankkaart bovenhaal om die godverdomd prijzige falafelschotels af te rekenen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234