Maandag 23/05/2022
Jana Antonissen. Beeld DM/Bart Hebben
Jana Antonissen.Beeld DM/Bart Hebben

ColumnJana Antonissen

De avond nam onverwachts een niet zo woke wending

Jana Antonissen is journalist. Haar column verschijnt wekelijks.

Jana Antonissen

Onlangs was ik op een verjaardagsetentje in Zweden waar de avond onverwachts een niet zo woke wending nam. Daarmee doel ik niet op het aantal gasten, want de Zweedse overheid laat haar burgers zelf bepalen hoeveel mensen ze thuis ontvangen. Nee, politiek incorrect bleken de gastheer zijn ideeën over immigratie.

Schijnbaar uit het niets sneed hij het “probleem” aan, sprak over de nood aan “meer en betere restricties”. Woorden als traangasgranaten, en dat op een gezellige zaterdagavond. Niet meteen wat je zou verwachten van een hoofdstedelijke, homoseksuele boekhouder van 28. Of misschien wel; ik ken eigenlijk amper boekhouders, dus weet ik veel.

Het effect was niet mis: iedereen bevroor onmiddellijk. De gasten overdachten hun strategie. De meesten zetten zogezegd onverstoord hun gesprekken verder, het meisje naast hem was gedwongen tegengewicht te bieden met empathische anekdotes over vrijwilligerswerk met vluchtelingen.

Alleen had de gastheer zo’n persistent nasaal snerpende stem dat hij moeilijk te negeren viel. Daarbij bleef hij vrolijk doordrammen.

“Waarom niet enkel atheïsten toelaten?”, opperde hij nu, niet gehinderd door enige zin voor nuance. “Dat zou vrouwen ook ten goede komen.”

Onwillekeurig moest ik denken aan het laatste boek van Ayaan Hirsi Ali: Prooi – Immigratie, islam en de erosie van vrouwenrechten. En aan het eveneens recent verschenen Ik ga leven, waarin Lale Gül komaf maakt met haar strenge islamitische opvoeding. Twee vrouwen die hun kritiek moeten bekopen met doodsbedreigingen.

Een meisje in een leren broek rolde met haar ogen. Zonder op te kijken van haar telefoonscherm vroeg ze: “Kunnen we misschien over iets anders praten?”

De gastheer gooide gespeeld geschrokken zijn handen in de lucht. “Oké dan, wie vinden jullie de beste kandidaat voor het Eurovisiesongfestival?”

Schouders werden opgehaald.

“Zie je wel”, snerpte hij triomfantelijk, “over immigratie heeft iedereen ten minste een mening.”

Ik vroeg hem waarom het onderwerp hem zo aangrijpt. Ik ontdekte dat zijn Braziliaanse vriend nog steeds niet over het juiste papierwerk beschikt om naar Zweden te verhuizen. Maar wat hem als overtuigde ongelovige bovenal dwarszat, zo benadrukte hij terwijl hij bier gulpte uit een champagneglas, was dat godsdienstige.

Ik dacht aan Mohamed El Bachiri uit Molenbeek, die ik interviewde nadat zijn vrouw omkwam in de Brusselse aanslagen. Een innemende man die voor een jihad van de liefde pleit, want ondanks alles gelooft hij nog steeds dat God, in zijn geval Allah, de grootste is.

Dan dacht ik aan het zogenoemde Molenbeek van Zweden, de Rosengård-wijk uit Malmö, waar ik op reportage enkele bekeerlingen ontmoette. Blonde moslims die mijn hand weigerden te schudden.

Ik vertelde de jarige dat deze jongemannen zich bekeerd hadden omdat ze hun leven als onbevredigend en zinloos ervaarden. In de islam vonden ze iets dat de vrije markt hen niet kon geven.

Dat ze in datzelfde gesprek de islam naar voren schoven als de oplossing voor Europa’s identiteitscrisis, hield ik voor mezelf. Het bleef tenslotte wel een zaterdagavond.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234