Donderdag 07/07/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMarnix Peeters

De dame moest huilen, ze huilde wellicht de hele dag door, om haar maltezer

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Marnix Peeters

In de Diksmuidelaan in Berchem stak een oude dame de straat over. Zij maakte lokgeluidjes naar Boef, die geen oren naar haar had. Ik hield halt.

Wat een prachtige hond, zei de vrouw. Boef keek argwanend de andere kant op.

De vrouw vertelde dat zij tot voor twee maanden een maltezer had gehad, die was gestorven. Bloed op de longen. De hond was zestien jaar geworden. Ze was kapot van verdriet. Als ze nu ’s ochtends de trap afkwam, waar het dier haar altijd opwachtte, begon ze onbedaarlijk te huilen. Ze vond zichzelf te oud voor een nieuwe hond, ze was vijfentachtig. Ofschoon ze altijd gezond was geweest, had ze vorig jaar plots een hartinfarct gehad. “Wat moet er van dat nieuwe hondje worden als ik in het ziekenhuis beland?” zei ze.

Ik zei dat ze er helemaal geen vijfentachtig uitzag. Ze had blond gemaakte haren en ze droeg lichtblauwe oogschaduw, en haar lippen waren parelmoer gestift. Ze ging niet eens naar een feest of een vermaakmiddag, gewoon naar de Tom&Co om parkietzaad te kopen.

Je kunt ook een wat ouder hondje uit het asiel halen, zei ik. Dan heeft het hondje nog wat fijne jaren, en u ook. Iedereen gewonnen.

Boef had intussen de aanval op haar boodschappentas ingezet. Ik vertelde dat hij in de bergen was geboren en pas op latere leeftijd met de beschaving had kennisgemaakt en dat dat zowel voor hem als voor ons behoorlijk lastig was geweest. De dame moest huilen, ze huilde wellicht de hele dag door, om haar maltezer.

Hartelijk, en ontroerd, namen wij afscheid. Wat zijn toevallige ontmoetingen toch plezierig en hartverwarmend. Die lelijke mondflappen hadden ze heel erg in de verdrukking gebracht. Misschien was het verlies aan spontaniteit en warmte wel erger dan het verlies aan levens, denk ik soms. Niet je hart eens kunnen luchten over je hond onderaan de trap.

Na de afspraak over mijn volgende roman, die ons naar de stad had gebracht, wandelden mijn vrouw en ik vol verwondering nog wat voort door de Groenenhoek. Vele straten zijn er naar West-Vlaamse gemeenten vernoemd — Bikschotelaan, Pervijzestraat, Langemarkstraat, Zillebekelaan. Voor Antwerpenaren is dat raar gedrag.

De wijk is in een sneltempo gebouwd na de Eerste Wereldoorlog, zei mijn vrouw, toen wij op het terras van de Luxor een Cristal dronken. Daarvoor waren er enkel velden en wat boerderijen. Er kwamen zo snel zoveel straten bij dat ze namen tekortkwamen, en aangezien de oorlog nog vers in het geheugen lag kozen ze voor die van de frontgemeenten. In een oud gedicht klaagt iemand erover dat het geruis van de korenaren en het gegiechel van de vogels is geofferd aan het beest van de vooruitgang. In plaats van gewassen komen er kabels en buizen uit de grond.

Hoe stampt en botst de tijd toch voort, zei ik, de mensen en de dingen tussen zijn kaken vermorzelend, onstuitbaar en onbarmhartig en ongevoelig, en wíj zijn het die hem aanjagen en opjutten, wíj willen alles altijd maar langer en beter en sneller en gemakkelijker.

De maltezer is al weg, en straks ook die vrouw, en dan wij, en na ons de Diksmuidelaan en de Pervijzestraat. Niets blijft.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234