Maandag 16/05/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

De dood van de kleine Dean deed alle Vlaamse media in een overdreven overdrive gaan

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

Tien seconden: zolang duurt geluk gemiddeld bij mensen die rouwen.
Tenminste, zo was dat bij mij: ik maakte het de eerste keer mee toen mijn zus stierf. Het gebeurde in het begin elke ochtend bij het ontwaken, als het brein nog niet mee wil en de vredige roes van de slaap, als een warm deken om onder te schuilen, nog niet verdwenen is.

Zonlicht priemt door de halfdichte gordijnen. Alles is zoals het moet zijn. Nog even soezen, denkt het moeë lichaam, maar na tien seconden neemt de verschrikkelijke werkelijkheid het over en weet je weer wie er dood is en begint de ellendige dag, die een ellendige herhaling is van de vorige en een voorbode is van de volgende ellendige dag.

De vicieuze cirkel van verdriet.

En dan moet het ergste nog komen, want, het is zoals de Nederlandse dichteres Vasalis schreef: ‘Niet het snijden doet zo’n pijn, maar het afgesneden zijn’.

Niets wordt ooit nog zoals het was.

Niet voor de moeder van Dean, niet voor de man van Ghislaine, niet voor de mamsie van Milan, niet voor de geliefden van de ongeveer tweeduizend andere landgenoten die gemiddeld het einde van een doordeweekse week niet halen.

Vermoord, gestorven door eigen hand, na een hartstilstand, omvergereden op weg naar school, na kanker of een lang ziekbed, van de drank: er is maar één manier om geboren te worden, er zijn er vele om dit ondermaanse te verlaten.

De dood van de kleine Dean deed alle Vlaamse media in een overdreven overdrive gaan, de twee Vlaamse omroepen op kop: het moet van de dood van koning Boudewijn geleden zijn dat in de respectieve journaals van zeven uur zoveel nieuwstijd aan één overlijden werd besteed.

Met een obsessieve aandacht voor detail reconstrueerde de VRT de teloorgang van de arme peuter: het item duurde 23 lange minuten, met als uitsmijter de mededeling dat men alles nog eens uitgezet had op een tijdslijn op de app. Bij de concullega’s van VTM ging men daar nog grandioos over, met een item dat de volle 35 minuten duurde.

Dat rouw iets collectief is, zeker bij dit soort van hemeltergende tragedies: helemaal. Of dat moet gebeuren door op elke slak zout te leggen in een zaak waarvan nauwelijks details bekend zijn, is iets anders. Het evenwicht, een oefening die op een gewone dag al zo moeilijk is , was helemaal zoek: het was niet meer wiebelen op een slappe koord, men donderde er collectief van af.

‘Zolang we rouwen, hebben we lief’: het zijn ware woorden van Lisanne van Sadelhoff, een journaliste die twee jaar lang over rouw schreef voor De Correspondent. Maar net zoals er richtlijnen zijn voor berichtgeving over mensen die een einde aan hun leven maakten, zouden die er ook moeten zijn bij de dood van kinderen, vermoord door maniakken.

Collectieve rouw is mooi en nodig maar kan geen mediacircus zijn. Er zijn al clowns genoeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234