Zaterdag 28/05/2022
null Beeld dm
Beeld dm

ColumnSien Volders

De dood waart rond onder mijn geliefden en de wereld is plots een pak kouder

Sien Volders is schrijver.

Sien Volders

De dood waart rond onder mijn geliefden en de wereld is plots een pak kouder. Het was de bruut van de wanhoop die met grote schreden door het land trekt en levens weggraait die niet voor het eerst dichtbij toesloeg. Zoals bij elk verlies wordt het speelveld van de pijn pas echt zichtbaar eens de bom is ingeslagen. De herkenning en pijn in de ogen van zovele anderen die deemoedig of in rauwe rouw achterblijven. Hoe we allen weten hoe het voelt, als plots die moker neerkomt. En hoe onwezenlijk het is daarmee om te moeten gaan.

Een vergelijking die me trof was die met de brand in de Twin Towers. De mensen op de honderdste verdieping, boven de inslag van het vliegtuig. Gevangen op een brandend eiland op honderden meters boven de grond, zonder weg naar beneden en met een steeds heter razend vuur om hen heen. Het New York City Medical Examiner’s Office omschrijft de mensen die zich daar bevonden en, net als de iconische ‘The Falling Man’ wilden ontsnappen als exact dat: mensen die wilden ontsnappen. Weg van dat allesverzengend inferno, de rook die steeds dikker werd, de vlammen dichterbij.

Het beeld heelt niet, maar helpt wel begrijpen welke hel het is waar dat lieve, geliefde individu zich in bevond op dat moment. De godvergeten eenzaamheid van het lijden wanneer er geen perspectief lijkt te zijn. En het verscheurende weten voor al wie achterblijft dat dat geliefde leven geen eiland is, nooit een eiland was, nooit een eiland zou zijn. Dat er altijd een morgen zou zijn, waarin wel een ladder komt om je naar beneden te halen, een schip dat je dragen kan, een lente die de winter geneest.

Wat rest is de rouw. Om jou. Om het spoor dat scheurend door een gemeenschap getrokken wordt, met scherpe rafelranden. Om de randschade die het woekerende vuur dat te veel werd aanricht bij zovelen die ik liefheb. Om hoe het het nasmeulen is dat de diepste wonden brandt. Hoe moeilijk het is te aanvaarden dat iemand dierbaar zich zo voelde, zo leeggestreden, zo tot op het bot verslagen. Het laat een gapend leegte achter in het weefsel van het leven. De tijd verstrijkt en de hardst verbrande randen worden langzaam zachter, maar het gat blijft en groeit mee.

Ik wilde schrijven over hoe het was toen de nieuwe ziekte in het land kwam en de bedden op intensieve zorg werden leeggeveegd. Hoe iedereen zich doodwerkte voor dit nieuwe gevaar. En hoe ik wilde dat die bedden nadien ook ooit leeggeveegd zouden worden voor een historische inhaalbeweging in de geestelijke gezondheidszorg. Maar soms komt ook met het juiste kader alsnog de diepte. Net zoals niet elk medicijn kanker kan genezen.

Liever besluit ik met jou.

Hoe goed je bent, en hoe mooi je was. Hoe je was en dan plots niet meer.

Je was op je mooist in de kleuren van de herfst, meisje. Die is nog lang niet op gang. Je vertrok te vroeg.

Wie vragen heeft rond zelfdoding, kan terecht op de zelfmoordlijn via het gratis nummer 1813 of op www.zelfmoord1813.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234