Maandag 04/07/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnDe gebeten hond

De rechtszaal is na de politieke arena het wreedste theater

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

Toen zijn vriend, de excentrieke en levensmoeë journalist Hunter S. Thompson, zich in een baan rond de aarde schoot mits één welgemikt schot van zijn revolver, deed Johnny Depp dat op diens begrafenis nog eens dunnetjes over.

Hij kocht een kanon waarmee hij de as van zijn overleden vriend de lucht inschoot. Dat had hij hem beloofd en belofte maakt schuld, al is schuld bij een rijke filmster een relatief begrip. Het grapje kostte 5 miljoen dollar: zakgeld voor Johnny die ongeveer dat bedrag krijgt als hij alleen al maar zegt te overwegen in een film mee te willen spelen.

Some guys have all the bucks.

Dezer dagen schiet Depp zichzelf met een kanon, hem aangereikt door de media, de lucht in. Tijdens de esbattementen op een rechtszaak die hij heeft aangespannen tegen zijn vroeger lief Amber Heard of was het omgekeerd: geen mens die het nog weet want van likkebaardend leedvermaak zijn onze hersenen gesmolten en zien we geen rechtszaak maar een toneelstuk.

De rechtszaal is na de politieke arena het wreedste theater: het gaat hier niet over waarheid, het gaat over winnen. Wat het ook moge kosten. Als het een conflict betreft tussen acteurs is het zelfs theater in het kwadraat.

Dat die Depp een deb is en Heard een feeks: het zal wel, maar we hebben het allemaal van horen zeggen en in deze zaak wordt zoveel gezegd dat mijn oren bloeden. En die van u ook, want u volgt dat toch ook allemaal, lamentabele voyeurs die we zijn?

Rechtszaken zijn pervers entertainment en gemaakt voor televisie: al van in de prille jaren van het medium zaten wij voor het scherm om vol leedvermaak te likkebaarden bij de geacteerde versie van bekende assisenprocessen in Beschuldigde, sta op. Beschuldigde staat tegenwoordig niet meer op, maar zit neer en heeft een staartje. En speelt de rol van zijn leven: minzaam, monkelend, magistraal.

Iedereen was kamp Depp na zijn passage, maar zijn Amber doet voor hem niet onder: niet in narcistisch gedrag, niet in acteerprestaties. Het is fascinerend, het is triestig: hoe mensen elkaar de duvel aandoen in een script dat geen script is maar levensecht. Of levensecht lijkt.

Nee, dan liever echt theater. In Who’s Afraid of Virginia Woolf? van Albee slaan twee echtelingen elkaar op schier dezelfde grove wijze nog net niet de kop in: verzopen in drank en desillusie. Ooit vertolkt door Elizabeth Taylor en Richard Burton, geliefden die elkaars bloed konden drinken, maar tegelijk elkaars grote liefde waren.

Twee keer getrouwd, twee keer gescheiden, nooit in elkaars bed gekakt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234