Zaterdag 20/08/2022

ColumnJohn John & Missy

Een kind loslaten gaat vanzelf. Er is gewoon een kind dat de schoenen aantrekt en zegt: ‘Ik ben dan weer weg’

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer
Bart Eeckhout

Of hij liever wil dat je met hem meegaat? John John haalt de schouders op. Hij laat de basketbal hard maar gecontroleerd stuiteren op de keukenvloer. “Als jij dat per se wil, mag je zeker mee...” Oké. Niet dan.

Je begrijpt het wel, dat deze twaalfjarige zoon er niet onophoudelijk naar verlangt om zijn vader mee te tronen naar het basketveldje dat in de wijk is aangelegd – waarvoor dank. Toen jullie een dag eerder een wedstrijdje één tegen één speelden, stond je na vier sprongen onder de ring en twee mislukte lay-ups al te hijgen als een oud rund. Je was blij dat je met de uitslag 20-12 nog enigszins de eer had gered en vooral blij dat het potje voorbij was, zodat je op een betonblok in de nog schaarse zon kon gaan zitten recupereren. Wat heb je aan zo’n vader?

Dus laat je hem alleen vertrekken. De raadgevingen flitsen door je heen. Doe een jas aan, wees voorzichtig als je oversteekt, let op je telefoon, niks kapotmaken. Het lijkt in je hoofd wel het liedje ‘Pa’ van Doe Maar: “Stel je netjes voor / spreek zoals het hoort.” Je slikt alles in. Je zegt: “Goed, dan. Om halfeen gaan we eten.”

’s Middags zit je zoon keurig aan tafel. Het was leuk, meldt hij tussen het opslurpen van de tomatensoep door. “Ik heb wedstrijdjes tegen mezelf gespeeld. Als ik een shot miste aan de ene korf, moest ik een afstandsworp doen naar de andere. Tot er eentje inging. En dan weer naar het midden.” Hij smeert nog een boterham. Dan zegt hij: “Voor vanmiddag heb ik met mijn vrienden afgesproken in het park.”

Jarenlang heb je je het hoofd gebroken over hoe dat zou gaan. Hoe een groter wordend kind zou leren om veilig op eigen benen te gaan staan in een grote stad. Of hoe hij ooit onder je vleugels uit zou durven komen. Tussen enerzijds en anderzijds balanceert je hart, op zoek naar een zo juist mogelijk midden tussen overbezorgdheid en nonchalance.

Nu blijkt dat die zorgen misschien wel menselijk zijn, maar niet van doorslaggevend belang. Een kind loslaten gaat vanzelf, terwijl je op een middag een bord soep uitschept en het weer twijfelt tussen winter en lente. Er is geen ritueel of ceremonie, zelfs niet eens een moment. Er is gewoon een kind dat, na het eten, op de telefoon checkt hoe het met de vrienden zit, de schoenen weer aantrekt en zegt: “Ik ben dan weer weg. Hoe laat moet ik thuis zijn?”

Zo is het goed. Elke vogel moet een keer alleen uit het nest vliegen. Je geeft je kuiken een knuffel en een tijdstip mee. En twee grenzen. “Geen streken uithalen. En je weet dat je met vrienden ook hier welkom bent als het regent. Of zo...” Maar je zegt ook: “Amuseer je.”

Je zou liegen als je zou ontkennen dat je die middag in je bureau niet iets te aandachtig luistert naar het straatgeluid. Of je in de verte al niet het gebons van een basketbal hoort. Om vijf voor vijf komt er een appje binnen. John John: “Moet ik Missy afhalen van school?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234