Woensdag 17/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnLize Spit

Er is de gêne dat ik hém zie en hij mij niet, waardoor het lijkt alsof ik hem bespied

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Lize Spit

Het ronde, recent aangelegde park doet denken aan een openluchttheater, maar dan ingeklapt, zoals het siliconen drinkbakje dat wandelaars met hond soms bij zich hebben. Rondom me hossen kinderen. Twee vrouwen drinken bier recht uit het flesje.

Ik zit al een kwartier in het gras muziek te luisteren wanneer ik plots Rob zie lopen. Met een boog wandelt hij rond het park, op het geasfalteerde pad. Hij moet iets na mij thuis vertrokken zijn. De lange lokken, de tred, het grijze shirt en de rugzak wat laag op de rug – hij is het, ontegenzeglijk. De herkenning voltrekt zich met een prettige schok. Rob! Ik zet m’n muziek uit, zijn passage vereist stilte. Dat ik hem hier in het wild heb gespot, dit toeval wil ik met hem delen.

Ik heb m’n telefoon vast maar kan me beheersen, dit telefoontje zal alles breken, want zodra ik contact leg moeten we allebei iets met deze informatie, dan zal hij me komen opzoeken, naast me komen zitten, hij zal zich daartoe verleid of verplicht zien en ik wil hem nergens toe verleiden of verplichten, we zijn niet voor niets apart op stap vertrokken, ik naar de winkel, hij een ommetje makend, hij heeft een hoofdpijndag, de beweging doet hem wellicht deugd, onze lijnen hoeven niet te kruisen, en dus kijk ik naar zijn langswandelen zonder te laten weten dat ik dat doe.

Halverwege de omtrek van het park is hij nu en het valt me op hoeveel mijn blik van me vergt, alsof ik iets fout doe, op het punt sta hem te betrappen ook al is het enige waar ik hem op betrap dat hij hier in alle onwetendheid wandelt, er is de gêne dat ik hém zie en hij mij niet, waardoor het lijkt alsof ik hem bespied. Ik neem mijn telefoon en overweeg opnieuw mezelf kenbaar te maken. Om de afstand op te heffen maak ik een foto, bewijs waarmee ik later kan tonen dat dit gebeurde, zo haal ik er zijn bewustzijn vanuit het later al deels bij. Ik moet behoorlijk inzoomen: een tot Robs vormen gegroepeerd bundeltje pixels.

Altijd dit opgewekte en tegelijk verdrietige gevoel wanneer een dierbare rakelings en in onwetendheid kruist. Het zo dichtbij zijn maar toch niet raken. Een prelude op rouw. De ander al afgesneden, jij alvast de herinnering oefenend maar voorlopig nog met beeld ­erbij.

Ik stuur de foto toch op, laat het over aan de goden, nu ja, niet aan de goden, aan de providers, en ik hoop dat hij zijn telefoon niet voelt trillen of toch wel of toch niet of toch wel – tot plots de mogelijkheid tot kruisen gepasseerd is, geen blauwe vinkjes bij het bericht. Hij is het park voorbij, steekt de sluis over, volgt het pad achter het kanaal, verdwijnt verder uit het zicht tot er niets overblijft om naar te kijken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234