Zaterdag 02/07/2022
Stavros Kelepouris Beeld DM
Stavros KelepourisBeeld DM

De gedachteStavros Kelepouris

Even tellen hoeveel kinderen zonder reden in de cel belanden – ho maar!

Stavros Kelepouris is journalist.

Stavros Kelepouris

In 2015 werd een meisje van amper 17 jaar oud door een ambulance gedropt aan de trappen van het Justitiepaleis. Op de spoedafdeling konden ze haar niet helpen en de jeugdinstelling waar ze verbleef wou haar niet terug. Resultaat: het meisje belandde een nacht in de cel, omdat ze nergens anders terecht kon.

Zeven jaar en een handvol rondjes publieke verontwaardiging later behoren zulke schrijnende verhalen nog altijd niet tot het verleden. Deze week moest opnieuw een 16-jarige jongen de nacht doorbrengen in een Antwerpse cel. Niet omdat hij iets mispeuterd had, maar omdat hij worstelt met een complexe gedragsproblematiek waarmee hij nergens geholpen kon worden.

Het was al de vierde keer dit jaar dat in Antwerpen een minderjarige zo de nacht moest doorbrengen. Nochtans ging in 2019 alles veranderen, na een rapport dat bevoegd minister Jo Vandeurzen (CD&V) hard met de neus op de feiten drukte. In een land waar voor alles en nog wat een formulier of een aangifte nodig is, bleek het te veel gevraagd om bij te houden hoeveel minderjarigen in de cel slapen omdat dat het enige alternatief is voor de straatstenen.

Het is van een onbeschrijflijk cynisme dat we drie jaar later nog altijd geen beeld hebben van het aantal celslapers. Even tellen hoeveel kinderen zonder reden in de cel belanden – ho maar! Het minste dat je van een samenleving als de onze kan verwachten is dat ze voor haar kwetsbaren zorgt. Maar wat gezegd van een samenleving die niet eens weet hoe het met die meest kwetsbaren gesteld is?

Zoals zo vaak komt het verhaal goeddeels neer op een gebrek aan beschikbare plaatsen en de juiste zorgverlening. Maar dat gaat verder dan de vaststelling dat die bewuste nacht geen bed vrij was. Een 16-jarige die nodeloos in de cel belandt, is niet het begin van de problemen; het is het resultaat van een hele lange rij teleurstellingen en gesloten deuren.

Het is, meer algemeen, het resultaat van een overheid die faalt, net bij mensen die een goed werkende overheid zo hard nodig hebben. Dat is een hardnekkig probleem in het Vlaamse beleid, ook buiten de jeugdzorg. De prijzen in woon-zorgcentra liggen bijvoorbeeld zo hoog dat voor vele zorgbehoevende ouderen een volledig pensioen ruimschoots onvoldoende is om die kosten te dekken.

Nog een voorbeeld: een grote groep mensen die omwille van een beperking recht hebben op een zorgbudget, weten dat ze dat nooit zullen krijgen. “We moeten daar eerlijk in zijn”, zo sprak bevoegd minister Wouter Beke (CD&V) enkele weken terug. We leggen ons er blijkbaar bij neer dat mensen iets niet krijgen waar ze recht op hebben. Maar waarom beloven we hen dan in godsnaam dat zorgbudget?

Er is geen geld, klinkt het dan altijd. Natuurlijk is er geen geld om alle miserie in de wereld op te lossen. Maar kijk, op de website van de Vlaamse regering valt te lezen dat sinds 1 april geen subsidies meer gegeven worden voor de opleiding astrologie, hypnose, of meridianenleer. De voorbije jaren was daar dus wel geld voor te krijgen. Maar niet voor een bed voor een 16-jarige jongen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234