Maandag 16/05/2022

ColumnHilde Van Mieghem

‘Geen sprake van! Onverantwoord!’, riep mijn dochter ontzet uit

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Twee bomen van kerels – in politie-uniform, kogelvrij vest, mondmaskers, zwaargewapend – plukten een moeder en kind uit de rij bij de douanecontrole. “Hij is het, ik weet het zeker, hij zit hierachter”, riep de vrouw in tranen uit. Ik vermoedde dat ‘hij’ de vader van het kind was. Haar paniek ging als een rilling door de rij wachtenden.

Mijn kleindochter Gloria en ik gaan een weekje naar Italië. Ik haat vliegen. Ik rijd liever, voel me vrij dan. En mijn hond Mr. Wilson kan ook mee. Omdat hij epilepsie, chronische pancreatitis en een lekkende hartklep heeft – ja, er zijn kosten aan dat beest en dan zwijg ik nog over het gezwel in één teelbal – wil ik hem een reis in de buik van een vliegtuig besparen.

Ik wilde ’s nachts rijden, Mr. Wilson en Glorissima achterin slapend in mijn bestelautootje.

“Geen sprake van! Onverantwoord!”, riep mijn dochter ontzet uit. Ik moest denken aan de tientallen keren dat ik op reis vertrok met mijn twee kinderen slapend op de achterbank, op een geïmproviseerd bedje. Nooit werd er een vraag over gesteld. Je deed maar. We leven in een tijd waarin ‘je doet maar’ al lang niet meer geldt.

Een dag voor vertrek telefoon van mijn dochter: Gloria kan niet mee. Een oorontsteking. Ze mag niet vliegen. Te laat om alles om te gooien. Dan maar zonder Gloria en Mr. Wilson.

Ik keek ernaar uit om met haar het kerkhofje van Gello te bezoeken. Ik had mijn dode vrienden al zo vaak over Glorissima verteld. Zeker nu er een dode bijgekomen is. Franco Senesi, ik ken hem. Toen ik er deze winter vijf maanden woonde, zag ik hem vaak. Met evenveel kankergezwellen in zijn bast als er olijven aan een boom groeien, snoeide hij elke ochtend loot na loot. Hij vluchtte niet naar Ispahaan, ook al keek hij de dood in de ogen. (Als Ispahaan u niets zegt, googel even het gedicht ‘De tuinman en de dood’.)

“Ciao Ilde, ancora una bella giornata!”, riep hij me elke ochtend vanuit de olijfgaard vrolijk toe. Zijn gezicht, een pas omgeploegd veld. Zijn lach, goud. Franco is ook blij als ik hem alleen bezoek. Doden houden van visite en ik luister graag naar hun zorgeloze gemurmel.

Ik plofte in de smalle vliegtuigstoel. Ik zat aan het gangpad; de middelste stoel, waar Glorissima zou zitten bleef leeg, aan het raam een dikke man. De ruimte kwam van pas.

Het vliegtuig wilde maar niet opstijgen. Dan werd duidelijk waarom. We wachtten op de vrouw en het kind die uit de rij geplukt werden. Als ze eindelijk het vliegtuig inkomen, ontstaat er spontaan applaus.

Ze ploften naast mij, aan de andere kant van het gangpad, in de zetel. Ze waren nog steeds overstuur. Ongevraagd vertelde de vrouw me luid het hele verhaal. Het halve vliegtuig kon het horen. Een triest verhaal over een vechtscheiding en pure pesterij.

O Dio!

“Ik hoop dat hij zich hiermee in de voeten schiet”, riep ze met een schrille stem. ‘Ons hart heeft hij al zo vaak aan flarden geschoten.” Ik opperde voorzichtig dat het voor het kind misschien beter is om het over iets anders te hebben. Het lukte haar niet.

Ik luisterde en dacht aan Gloria, veilig in de armen van haar moeder, een vader die haar op handen draagt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234