Dinsdag 05/07/2022

OpinieTinne Van Camp

Het kinderopvangbeleid is één grote grap, maar ik zie weinig mensen lachen

Kinderdagverblijf. Beeld David Legreve
Kinderdagverblijf.Beeld David Legreve

Tinne Van Camp is directeur van vier kinderdagverblijven in Antwerpen. Ze is kinderpsychologe (KULeuven) en moeder van Ona (die ook naar een kinderdagverblijf is geweest).

Tinne Van Camp

De eerste levensjaren hebben een grote zeg maar beslissende impact op een mensenleven. Dat werd tijdens mijn studies kinderpsychologie al snel duidelijk. De grootste missie bij mijn start in de kinderopvang was dan ook van meet af aan helder: een warme thuis bieden aan de allerkleinsten. Maar ook een warme werkplek bieden aan al mijn medewerkers die elke dag opnieuw met tonnen liefde voor die allerkleinsten zorgen. Het voelde dan ook erg verontrustend aan dat de overheid daar blijkbaar niet zo over dacht.

De kinderopvang wordt erg stiefmoederlijk behandeld. Ooit ontstaan voor economische belangen zodat, vooral moeders, opnieuw kunnen gaan werken. In de loop der jaren kwamen echter eindelijk ook de prille inzichten op overheidsniveau dat die eerste jaren van een kind weleens de belangrijkste zouden kunnen zijn voor de algemene verdere ontwikkeling en dat preventief handelen omtrent het mentaal welzijn van jongeren en volwassenen beter is dan genezen. Dat een kind het kostbaarste bezit is van een ouder.

Alleen: de noodzakelijke investeringen kwamen niet. Of neen, af en toe werd een aalmoes geschonken om de reeds erg brave sector koest te houden. Maar helaas meestal vanuit een totaal verkeerde focus. Kwantiteit boven kwaliteit.

Als er dan iets misloopt in de sector blijken orde, handhaving, controle, camera’s en inspectie op zijn plaats. Nog maar eens een slag in het gezicht van de oververmoeide sector die al járen om aandacht en hulp schreeuwt. Die al járen aangeeft dat er investeringen moeten gebeuren. Investeringen in onze mensen. Investeringen op opleidingsniveau. Maar vooral investeringen voor het welbevinden het kind. Om kort te gaan investeringen in de toekomst van onze maatschappij.

Het wordt tijd.

Dat er soms geopperd wordt dat een baby niet thuishoort in de kinderopvang is een theorie gebaseerd op halve waarheden. De kinderopvang beoogt geen vervanging van de moeder- of vaderliefde te zijn. De kinderopvang is een extra ondersteuner. Een extra hulp. Een extra teamlid. Het is verre van de ambitie van de kinderopvang om de ouderrol over te nemen. De kinderopvang is volledig gebaseerd op samenwerking met het gezin. Hoe kan je daar tegen zijn?

Een moeder kwam op het werk ooit naar mij en vertelde me dat ze zo dankbaar was dat wij er als kinderdagverblijf steeds voor haar waren. Ze zei “It takes a village to raise a child. Wel, jullie zijn mijn dorp.” Dat is de kern van de zaak. In onze wereld is er nog zo weinig gemeenschap. Mensen praten nog amper met hun buren. Grootouders jagen terecht hun eigen dromen nog na. Daarom is een kinderdagverblijf zo belangrijk voor jonge ouders. Toen ik zelf amper wist wat het betekende om een moeder te zijn, stonden de kinderbegeleidsters elke dag voor me klaar met advies, een luisterend oor, liefde en warmte. Net zoals ze elke dag klaar stonden met knuffels, liefde en de beste verzorging voor mijn kleine dochter.

Mee zorg dragen voor een kind van een ander is een nobel doel van de bovenste plank. En toch. Toch worden deze mensen genegeerd. Zelfs ondergewaardeerd. Niet door de ouders die naar onze kinderdagverblijven komen. Die schenken hen het grootste respect. Ze worden genegeerd op overheidsniveau. Op alle vlakken. Een ondermaatse opleiding, ondermaats loon, te weinig personeel, te weinig werkingsmiddelen. En net zoals bijvoorbeeld een alleenstaande moeder ploetert om haar hoofd boven water te houden, zo ploetert de sector al jaren verder. Ze klagen niet. Ze zorgen. Ze doen voort met één van de belangrijkste jobs ter wereld. En ondertussen worden ze genegeerd.

Maar uit een lege fles kan je niet schenken. Onze kinderbegeleid(st)ers vragen in eerste instantie zelfs niet om meer loon, niet om meer vakantie. Ze vragen om meer hulp in de leefgroepen zodat ze nóg beter voor de kindjes kunnen zorgen. Ze komen meer den terecht naar buiten met de boodschap: één op negen is te veel voor de verzorgers. Wederom denken ze niet aan zichzelf, maar aan de kinderen van een ander. Ze willen de maatschappij wakker schudden. Ze luiden de noodklok. Onze kinderbegeleid(st)ers verdienen, net zoals onze kinderen, de beste zorgen.

En de overheid is schuldig bij verzuim. Schuldig aan alle burn-outs van medewerkers in de kinderopvang. Schuldig aan nalatigheid om alle kinderen de allerbeste zorg te geven die ze verdienen.

Daarom voeren we actie we op 1 april in het Gaucheretpark in Brussel. Omdat het kinderopvangbeleid één grote grap is. Maar ik zie weinig mensen lachen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234