Woensdag 29/06/2022
Els van Doesburg Beeld dm
Els van DoesburgBeeld dm

ColumnEls van Doesburg

Het moeten verwarrende tijden zijn voor progressieve zieltjes

Els van Doesburg is schepen in Antwerpen namens N-VA. Haar column verschijnt tweewekelijks, afwisselend met Marc Van Ranst.

Redactie

Het moeten verwarrende tijden zijn voor progressieve zieltjes. Want is het toch raar hé, dat op een middelbare school in Borgerhout een regenboogvlag werd neergehaald en bespuwd. Werkelijk bizar, dat een kandidaat-voorzitter van Groen het mikpunt van spot werd na op straat rond te paraderen in lingerie. Wie wil geloven dat ‘graag zien’ kan worden opgelegd door overheidscampagnes, beleidsondersteuning en dat soort dingen, kwam de voorbije week bedrogen uit.

Iedereen met enige ervaring in menselijke relaties weet dat liefde zich niet laat afdwingen. Zeker niet wanneer de overheid Cupido speelt. Toch wordt in onze hyperdiverse samenleving driftig rondgefladderd met pijl en boog op zoek naar hartjes waarin progressieve liefde kan geschoten worden. U zal verliefd worden, willen of niet.

Onze o zo kwetsbare ik-beleving wordt slechts recht gedaan door overstelpingen van affectie. Ze hoort aanbeden te worden als de unieke godheid die we (willen) zijn. Zo kwamen we terecht in de eeuw van de lange teentjes.

Het begrip tolerantie wisselde van betekenis. In de klassieke zin houdt het in dat je elkaar verdraagt ondanks het schuren. Tolerant zijn tegenover wie je graag hebt, vraagt geen inspanning. Mensen die je afkeurt toch met rust laten, daar ging het over.

Vandaag moet tolerantie blijkbaar verder gaan. Houden van, toejuichen, dat is wat er verwacht wordt.

Die betekenisverschuiving blijft niet zonder gevolgen. Verdragen volstaat niet, we horen elkaar goed te keuren en, zo nodig na een klein beetje forceren, zal het vast eindigen in liefde.

We worden geacht elkaar te omarmen in het zichzelf zijn, dat allerhoogste goed. Dat al die verschillende ‘zelven’ soms botsen met elkaar past niet in het plaatje. Liefde maakt blind, nietwaar?

‘Jezelf zijn’ wordt een andere manier om ‘slachtoffer’ te schrijven, slachtoffer van het onrecht niet graag gezien te worden. En van slachtofferschap gaan progressieve hartjes pas echt sneller slaan.

Niet alleen de overheid verlegt steeds opnieuw de grenzen van tolerantie. De hyperdiverse gemeenschappen doen dat ook. De tenen worden steeds langer. Erop trappen doe je steeds makkelijker, en zo kom je in absurde situaties waarbij Prides actief net de wijken vermijden waar die minimale verdraagzaamheid het meest nodig is. “Want slachtoffers hoeven toch niet met elkaar in conflict te komen”, klinkt de progressieve waangedachte. Die kruik gaat te water tot ze breekt. Als ‘slachtoffers’ met hun recht op gekwetstheid botsen met elkaar, zoals op de speelplaats van een school, merk je pas dat deze Cupido niet bepaald een scherpschutter is.

Liefde en omarmen laten zich niet afdwingen. Dat moet je, zeker als overheid, ook niet willen proberen. Het werkt zelfs contraproductief. Tolerantie in de oorspronkelijke betekenis wordt zo het slachtoffer van de overspannen ambitie van liefde op te leggen. Het zou al mooi zijn de minimumstandaard van tolerantie te bereiken. Dat minimum mag gerust uw maximum zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234