Vrijdag 27/05/2022

ColumnHilde Van Mieghem

Het Oink-Beest heeft maar één oor, één oog en het snapt niets van systemen. Ik ben zo’n beest

Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Het zal me nooit lukken, vrees ik, het is sterker dan mezelf.

Het is zoals het verhaal van de schor­pioen, die de kikker die hem naar de overkant van de vijver brengt, ondanks de belofte het niet te doen, de doodsteek geeft. Als de kikker stervend vraagt waarom, antwoordt de schorpioen: ‘It is in my nature.’ (Ik ken het verhaaltje uit de film The ­Crying Game van Neil Jordan. Vandaar het Engels. Prachtfilm.)

Ik zal nooit leren om niet als een ongeleid projectiel op te staan tegen onrecht.

Iets gaat met mij aan de haal en voor ik het goed en wel besef ben ik er zodanig in verstrikt dat ik geheid bakzeil haal.

Van kleins af sprong ik er verontwaardigd tussen als op school een of andere pestkop een zwakker kind het leven zuur maakte. Uiteindelijk stond ik als enige voor straf midden in de winter te koukleumen op de lege speelplaats terwijl de rest gezellig in de warme klas zat en niemand nog maalde om recht of onrecht.

Een warmere variant waren de straf­studies omdat ik mijn grote mond niet hield en weer eens opgekomen was tegen onrecht.

Eén keer zelfs omdat ik tekeerging tegen God die alle eerstgeborenen in Egypte liet sterven. Wat is dat voor God?

Recht en onrecht, het is niet eenduidig. Gelijk hebben is ook geen garantie, het is ondergeschikt aan de wet, het moet bewezen worden. Of recht geschiedt is afhankelijk van koele berekening, manipulatie, onweerlegbare bewijzen – die er vaak niet zijn – intelligentie, talent en de betrokkenheid van wie je verdedigt.

Het hebben van een dikke portemonnee is een absoluut pluspunt.

Met emotie en verontwaardiging kom je niet ver, ook al heb je gelijk. Vooral als je terechtkomt in systemen die wettelijk zijn vastgelegd en waar regels gelden die je niet kent. Een fout is snel gemaakt en wees maar zeker dat de tegenpartij daar breed lachend gebruik van maakt.

Ik kwam weer eens op, gelukkig buiten de schijnwerpers, voor iemand die al jaren door de mangel gehaald wordt. Inzet: een kind.

Als het over kinderen gaat, word ik helemaal woest en ga luid schreeuwend op de barricaden staan.

Levensgevaarlijk kan het zijn. Er zijn genoeg voorbeelden waar je het met je leven bekoopt. Je hoeft maar een krant open te slaan en het nieuws te volgen.

Je mag als buitenstaander niet zomaar binnendringen in systemen. Doe je dat toch, dan is het gevaar reëel dat je afgemaakt wordt. Dappere medestanders doen het plots in hun broek, keren hun kar en likken vol overgave de hielen van de systeembewaarders. Verraad.

Je komt er in het beste geval met een mentale kater, zelfhaat en wat kleerscheuren vanaf. Pijnlijk, maar je leeft nog.

Uitgeteld zat ik zo op de bank gisteren en ik moest denken aan een sprookje dat ik vaak hoorde als kind: Het Oink-Beest. Van Elly Nieman en Rikkert Zuiderveld. Het is te vinden op YouTube.

Als een klein meisje luisterde ik er weer naar.

“Systemen, systemen, ze hebben geen hart, geen haar en geen tenen”, leggen de kabouters en elfjes aan een groot blauwharig beest dat op aarde is neergekomen, uit. Het heeft maar één oor, één oog en het zegt alleen maar droevig ‘Oink’. Het snapt er niets van.

Ik ben zo’n beest.

null Beeld David Biskup
Beeld David Biskup
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234