Woensdag 19/01/2022

ColumnHilde Van Mieghem

Hooghartig negeert Mr. Wilson op zijn wandeltochtjes het wankelende mensenras

Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Gisteravond wandelde ik voor het slapengaan nog even een blokje om met mijn hondje Mr. Wilson. Mijn oude route langs Willem Elsschot gaf ik op. Je moet je door drommen mensen heen wurmen om het standbeeld te bereiken.

Ik dacht aan Midas Dekkers, die ik op tv zag, waar hij kwam vertellen over zijn nieuwe boek Wat loopt daar?. Vol liefde en verwondering ontleedt en beschrijft hij daarin de verschillende mensenrassen. Net zoals er verschillende honden en vogels zijn, zijn er verschillende mensensoorten.

Het was opvallend hoe de andere gasten in De afspraak de grootste moeite hadden om te begrijpen dat je over rassen kunt praten zonder er een waardeoordeel aan te koppelen.

Juist door het taboe om het over mensenrassen te hebben – ten gevolge van de Tweede Wereldoorlog waarin niet alleen Wagner maar ook taxonomie misbruikt werd – tiert racisme zo welig, legde Dekkers uit. Dat begrepen zijn tafelgenoten niet meteen.

Het Mechelseplein is één groot caféterras geworden sinds Covid-19 de wereld teistert. Daar bevindt zich een mensensoort die zich in naam van de vrijheid met te veel geestrijke dranken volgiet en ze staat niet altijd stevig op de benen. Het is uitkijken dat ze niet over de leiband heen dondert of zich – met belachelijke kreten van vertedering - stomdronken vooroverbuigt om die oude Mr. Wilson te aaien. Iets wat altijd mislukt.

Hooghartig negeert hij het wankelende mensenras.

We houden het bij een veel korter toertje rond de beuk op het pleintje voor mijn huis.

In tijden van totale lockdown zaten er altijd dronken mensen. Nu de cafés open zijn, is er weer plaats voor de nuchtere. Vaak zijn het verliefde paartjes die fluisteren, kirren en zoenen. Of oudere mensen die, alsof het een zomeravond betreft, uitrusten op de bank.

Nieuwsgierig keek ik naar hen. Er zat een Aziatisch stel, een prachtig zwart meisje dat beaat werd aangestaard door een witte, lange slungel, een stevige man, die me Pools of Albanees leek, in gesprek met een oudere Marokkaanse man.

Met dezelfde verwondering die ik in Dekkers’ ogen zag merkte ik verschillende kleuren en kenmerken op. Vanuit vrolijkheid, door op die manier te kijken en schoonheid te zien, groette ik ze hartelijk. De glimlach die op elk wit, zwart, bruin en geel gelaat doorbrak was hartverwarmend.

Volgende ochtend: het pleintje voor mijn deur ligt er vredig bij, alle afval keurig in de vuilbak. ’s Morgens zijn Wilsons plasjes talrijker dan ’s avonds, dus wandelen we naar Willem Elsschot.

Je moet verdomd goed uitkijken om niet uit te glijden over wat er allemaal op het plein is terechtgekomen. Naast stapels afval en ettelijke maaginhouden vind je hele gerechten die van pure zattigheid tegen de grond gingen nog voor ze opgegeten werden.

De grenzeloze drang naar vrijheid zonder verantwoordelijkheid is stuitend. Het lijkt alsof Covid-19 niet alleen fysiek heel wat schade toebrengt maar ook het IQ en EQ van deze mensen hevig aantast. Of zou het een typische eigenschap van deze mensensoort zijn?

In mijn hoofd hoor ik bij al het gebrul om vrijheid Janis Joplin schreeuwend zingen: ‘Freedom’s just another word for nothing left to lose!’

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234