Zondag 02/10/2022

OpinieAyke Gubbels

Iedereen heeft zijn/haar/hun eigen grenzen: misschien moeten we eens nadenken wat dat betekent voor elkaar?

null Beeld

Ayke Gubbels is de oprichter van PUNT. vzw, een organisatie die zich inzet voor slachtoffers van seksueel geweld, vormingswerker rond seksuele gezondheid en therapeut.

Redactie

Adriaan Van Den Hoof was onlangs de volgende in de rij van ‘MeToo’-beschuldigden, las ik in de krant. Ik klikte halsstarrig de comments bij de artikels open en herkende de gangbare dialoog. Hadewig was gechoqueerd en pleitte ervoor hem onmiddellijk van het scherm te halen. Jos daarentegen vond het hele metoo-gegeven al lang overdreven en vroeg zich af ‘of die vrouwen nog wel tegen een stootje kunnen’. Ons Eva deed rare ogen trekken toen ze uitsprak dat Adriaan haar wel eens mag ‘metoo-en’.

Ik zette mijn vingers op het keyboard om een respons te typen, maar zag er last minute van af. We zouden het over één ding eens zijn: dat seksueel grensoverschrijdend gedrag slecht is. Het wordt pas interessant als we het hebben over wat grensoverschrijdend gedrag is. Als we gaan praten over hoe flou regels soms zijn en wat ‘er dan nog wel mag’.

We maken van ‘daders’ graag gruwelijke monsters. Het type dat jonge kinders lokt met snoepjes of vrouwen van hun fiets trekt. En monsters plaatsen we graag ver weg, achter slot en grendel. We halen ze alleszins zeker van het scherm.

Het feit is dat 57 procent van de vrouwen en 19 procent van de mannen slachtoffer worden van grensoverschrijdend gedrag. Wat betekent dat je een slachtoffer kent of bent. Dat gaat onmiskenbaar samen met het feit dat je een pleger kent of bent. Wat een griezelig woord hé?

Als we eerlijk zijn, is dat grenzenspel niet zo evident en weten we er als mens weinig van. Flirten wordt een job op zich als je lessen op school zich beperkt hebben tot een condoom over een banaan trekken.

We leren niet praten. Niet over onze verlangens, niet over onze grenzen én al zeker niet over wat we moeten doen als het daar fout loopt. En dat doet het, uiteraard. Menselijke interactie is geen wetenschap. We kennen allemaal dat verhaal dat ons licht (of zwaar) ongemakkelijk maakte: de leerkracht die seksueel getinte moppen maakte, de partner die seks vraagt als je er toch niet echt zin in hebt, de flirt die mee naar huis ging maar waar je achteraf toch liever niet aan terug denkt, de relatie die toch toxisch bleek, … En we kennen de verhalen in beide rollen: degene die het ondergaat en degene die het doet.

Hoe je die situaties ervaart, is heel individueel en contextgebonden. Over die leerkracht werd vroeger makkelijker gezegd dat je er best niet ‘alleen mee in een kamer bent’, nu wordt er misschien melding gemaakt. Over die partner wordt door de ene misschien gezegd ‘dat het deel is van relaties en elkaar leren kennen’ en door de andere dat het ‘een zwaar trauma heeft nagelaten’.

Begrijp me niet verkeerd, trauma’s zijn zeer echt en zeer pijnlijk – en mogen niet aan de kant gezet worden als ‘kleinzerig geleuter’. Het is niet aan ons om slachtoffers in twijfel te trekken. Het is wél aan ons om te zien dat seksueel grensoverschrijdend gedrag geen zwart-wit verhaal is.

Iedereen heeft zijn/haar/hun eigen grenzen en wil die graag gerespecteerd zien. Misschien moeten we eens nadenken wat dat betekent voor elkaar? En laat dat een goede start zijn voor wat seksuele opvoeding wél zou moeten zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234