Zondag 14/08/2022

Opinie

Ik daag u uit om werk te vinden met deze twee masterdiploma's

Op zoek naar werk bij het uitzendkantoor. Beeld ANP
Op zoek naar werk bij het uitzendkantoor.Beeld ANP

Met haar twee masterdiploma's wil Ellen S. maar één ding: werk vinden. Ze vertelt over haar moeizame zoektocht naar werk en haar frustrerende ervaringen met de VDAB.

Ellen S.

Frustraties. Aaargh. Godjeminee. Wat een ellende om werk te zoeken en vooral te vinden. Maar laat ik beginnen met mij voor te stellen alvorens u mijn grieven mee te delen.

Ik ben Ellen, 28 jaar, hooggeschoold. Hooggeschoold in de letterlijke betekenis van het woord: er staan twee universitaire diploma's op mijn nachtkastje te prijken. "Masterdiploma's", zoals ze de vroegere licentiatendiploma's tegenwoordig noemen. Meer bepaald het zeer gegeerde geval 'master in de wijsbegeerte en moraalwetenschappen' mag ik het mijne noemen, en de zowaar nog relevantere 'master in de klinische psychologie optie volwassenen'.

Nu daag ik u uit om met deze diploma's werk te proberen te vinden in de achterbuurten van Oost-Limburg (en de verre omstreken, that is). De enkele geschoolde jobs in de buurt zijn een Walhalla voor een ander soort mens, de geprivilegieerde mens-met-ervaring. Of de bachelordiplomahouder. Een onbereikbare Graal voor de arme, godverlaten ziel die nergens de kans krijgt om ervaring op te doen.

Voor u mij onterecht beschuldigt van selectieve sollicitaties: neen, zeg ik u! Ik solliciteer voor alles wat los en vast zit: ik solliciteer voor administratieve jobs. Ik solliciteer op secretaressenjobs. Gerantenjobs. Maatschappelijk-assistentenjobs. Want ik wil werken. Ik wil geen paria zijn van de maatschappij, ik wil mijn steentje bijdragen. Ik wil mij nuttig voelen, ik wil af en toe mijn talenten tentoonspreiden, mijzelf bijschaven. Ik wil een loonbriefje, hoe mager ook. Ik wil niet maandelijks een dopkaart in de brievenbus van de plaatselijke vakbond droppen, om dan braafjes op mijn schamele 400 euro te wachten. There's more to me than that.

Ik heb een goed cv. Een mooie, unieke op-maat-geschreven-motivatiebrief-voor-elke-specifieke functie. Ik heb een auto. Ik spreek mijn talen. Ik ben gemotiveerd. Ik schrijf zonder dt-fouten. Ik ben volledig op de hoogte van de moderne computertoepassingen. Mijn strafblad is maagdelijk wit. Ik wil mij bijscholen, graag zelfs. Nee, méér dan graag, ik snák ernaar om mijzelf te ontplooien, om mij in een massa informatie te begraven en er dan wijzer uit te komen. Ik ben een vrouwelijke Sponge Bob, op zoek naar haar water.

Ik ben Ellen, en ik heb heel wat in mijn mars. Vraag maar aan de man van de VDAB, meneer M., die braafjes opzocht of mijn diploma's van hogeschool- dan wel van universitair niveau waren.

Eenmaal om de drie weken zakt mijn gemoed tot onder het vriespunt, en dat is als ik verplicht moet plaatsnemen op die gewatteerde stoel aan het bureau van meneer M. "En, hoe zit het ermee?" Ik slaak een lichte zucht richting pasgeverfde RAL9010-hemelgewelven en draai lichtjes met mijn ogen. "Nog niets, vrees ik." Hij: "Dan gaan we daar iets aan doen."

De eerste keer keek ik hem hoopvol aan. De man was bloedserieus, hij meende wat hij zei. Hij ging mij aan een job helpen, hier en nu! Ik spitste meteen mijn oren. "Heb je al eens gezocht op de site van 11.be?" Ik knikte en voelde me ineens opgelaten. The man has no clue. Ik kijk op álle internetpagina's met jobs. Ik weet zelfs hoe Google werkt. De laatste restjes hoop die ik nog koesterde, gooide ik in een klein kistje, om deze denkbeeldig diep onder de grond te laten zakken.

"Wij zijn er niet om jou te pesten, wij zijn er om jou op weg te helpen". Nog zo'n boutade. Dáárom moet ik zorgvuldig alle sollicitaties bijhouden, per datum, inclusief de datum waarop ik de potentiële werkgever terug contacteer omdat ik niets meer verneem na mijn sollicitatie.

"Misschien kan je cv beter." Yep, dat kan. Misschien moet ik het laten customizen bij een headhunter-bureau, inclusief grafische vormgeving met mijn initialen prominent aanwezig, niet te vergeten met een foto waarop ik tegelijk bescheiden, vol zelfvertrouwen en werf-mij-aan-gewijs in de lens kijk. Maar helaas, dat is niet wat de VDAB mij kan bieden. De VDAB haalt als een ware pro dt-fouten uit je wervingstekst, maar voor de rest kan je als hooggeschoolde best niet te veel verwachtingen koesteren. Nu ben ik niet politiek correct, ik weet het. Maar het is de waarheid.

Ik herinner het mij als de dag van gisteren, de eerste keer dat ik op een verplichte informatiesessie bij de VDAB moest. Een zootje ongeregeld bij elkaar gesmeten, opmerking nummer één. Het blijft mij een raadesel waarom men mensen tijdens zo'n sessies niet in groepen indeelt op basis van gewenst beroep/sector, diploma, werkervaring... Om een lang verhaal kort te maken: tijdens de sessie besprak de overenthousiaste stagiair maatschappelijk werk uitvoerig wat een cv zoal inhield en wat daar het best instaat. Yep, check, genoteerd. Ook de motivatiebrief kwam tot in detail aan bod. Degenen die wilden konden na het verplichte nummertje daar blijven om samen met de VDAB-consulent stap voor stap hun cv en motivatiebrief op te stellen. Er was zelfs de mogelijkheid om een inwijding in de wondere wereld van de VDAB-website te krijgen. Ik droop stilletjes af, weer een illusie armer.

Maar terug naar meneer M. "Heb je je VDAB-profiel al eens aangepast?", klonk het aan de andere kant van het laminaten bureau. Ik knikte. "Veel mensen weten dat niet, maar potentiële werkgevers kijken ook nogal eens op de VDAB-site, op zoek naar nieuwe arbeidskrachten". Ik knikte weer. De man opende mijn VDAB-profiel. "Waarom staat er dan niets bij het vakje, "muzikale therapie?". Ik keek de man verbouwereerd aan. "Omdat ik daar in de verste verte niet in geschoold ben", probeerde ik. Verbijstering alom bij hem. "Dan klik je toch 'basiskennis' aan!" Oké, ja. Zullen we doen, als het moet. Dat was opdracht nummer één, te volbrengen voor afspraak nummer twee.

Tegen afspraak nummer drie keek meneer M. mij mededogend aan en zei hij dat hij mij moest doorverwijzen. Zucht. Ook dat nog. "Maar je moet het zeker niet als een straf bekijken, zie het als een extra kans". Ik mocht (tromgeroffel) mijn opwachting gaan maken bij Groep Intro. Dit mysterieuze collectief behoefde toch iets meer uitleg. "En wat is daar precies de bedoeling van?" - "Je op weg helpen naar een job." Oké, was dat ook niet ietwat een hoofdopdracht van dat andere illustere collectief, de VDAB? Sarcasme begon zich van mij meester te maken en ik vroeg hem op de man af welke meerwaarde Groep Intro voor mij, als hooggeschoolde, zou hebben. "Tijdens deze beleiding wordt er maatpak-gewijs gekeken naar elke werkzoekende. Groep Intro heeft een meer intensieve begeleiding en een uitstekende uitstroom." "Ook voor mensen met een diploma?", vroeg ik hem. Dat antwoord moest hij mij schuldig blijven. "Maar", gaf hij nog even mee, "je kan ook vragen om de groepssessies over te slaan en om meteen voor de intensieve begeleiding te gaan."

Ik deed braafjes wat van mij verwacht werd en daagde om 9 uur op in Tongeren, vol goede moed. Meneer A., iemand die naar eigen zeggen "wel van grapjes en van interactie houdt", opende de sessie. "Jullie zijn hier omdat jullie een job willen". Klopt, ja. Meteen werden zwarte kaftjes uitgedeeld met informatie over de veiligheidsrichtlijnen van het gebouw, er werd besproken dat schade aan het gebouw aanbrengen "not done" was en dat respect voor iedereen een basishouding was. En ja, het merendeel van de aanwezigen was ruim boven de dertig (van betutteling gesproken).

We mochten ons voorstellen. Ik vroeg wat de bedoeling van de sessies was. "Heeft de VDAB dat niet uitgelegd?", vroeg de man mij. "Ja, doch ietwat te beknopt". Meteen klonken er een aantal verwensingen aan het adres van de VDAB, over de dualiteit van de VDAB als jobfacilitator aan de ene kant en rechter aan de andere kant. Geen antwoord op mijn vraag. Of ja, toch wel. "We gaan elkaar leren hoe je een goede indruk maakt tijdens een sollicitatiegesprek, hoe je een cv en motivatiebrief opstelt." Ok, dit werd mij te veel. Ik vertelde hem over de 200 motivatiebrieven die ik al had verstuurd. Over het uitvoerige cv, met een propere, moderne lay-out. Over mijn goede sollicitatiegesprekken, waarbij ik steevast niet word gekozen omdat ik te hooggeschoold ben en daardoor meteen mijn biezen zou pakken richting beter betaalde job van zodra de kans zich aanbood - aldus de potentiële werkgever.

"Dan kunnen de anderen wel wat van je leren." Yep, daarom was ik natuurlijk daar... Tijd voor een pauze. De tweede helft van de les bestond uit het invullen van een lang formulier dat we evengoed al op de VDAB-website hadden moeten invullen (Welke job wil je? Welke diploma's heb je? Hoever wil je je verplaatsen voor een job?). De namen werden geoefend (tweemaal, driemaal). Enkele obligate grapjes tussendoor moesten verhullen dat de lesinhoud zo luchtledig was als het gat in een Gruyère-kaas, dat de man ter plekke stond te improviseren, en dat... Ach ja, de les liep een uur te vroeg al af, dankzij onze uitstekende medewerking. Volgende afspraak binnen 2 dagen, daarna nog driemaal de volgende week. Nee hè... Wie niet waagt, niet wint en ik vroeg hem op de man af of ik de groepsfase niet mocht overslaan. Waarschijnlijk zag hij de hopeloosheid van de hele situatie ook wel in, en hij stond dit zowaar toe. Dan maar op naar de individuele begeleiding. Volgende week donderdag om 14 uur. Expect the best, be prepared for the worse.

Vooraleer ik de brui aan dit schrijven geef, nog even dit: indien u in de comfortabele positie van werkgever zit, wil u dan zo goed zijn om uw werkzoekende medemens met respect te behandelen? U hoeft ons niet allemaal aan te nemen, dat lukt waarschijnlijk ook niet als u tweehonderd sollicitanten voor een job heeft. Maar geef een teken van leven. Mail even om te zeggen dat de sollicitatie goed is aangekomen. Dat u ons tijdig op de hoogte zal brengen indien er een beslissing wordt genomen. En wees, eens de knoop is doorgehakt, wat origineler en vriendelijker dan:

"Geachte mevrouw/heer,
Wij hebben u niet weerhouden voor deze functie.
Vriendelijke groeten."

Velen zullen u dankbaar zijn.

Vriendelijke groeten,
Ellen S.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234