Dinsdag 26/10/2021
Sien Volders. Beeld dm
Sien Volders.Beeld dm

ColumnSien Volders

Ik denk oprecht dat we nood hebben aan een ministerie van Troost en Rouw

Sien Volders is schrijver.

Als natie zijn we rampzalig slecht als het gaat over troost en rouw. Of het nu gaat om een aanslag in de metro, een overstroming, een treinramp, een dodelijk auto-ongeval of een misdrijf; altijd is er een constante en dat is dat de meest gekwetsten zich algauw moederloos verlaten voelen. In het bijzonder door de staat.

Aanvankelijk zijn er de bezorgde geliefden, is er begrip van werkgevers en afhankelijk van de collectieve aard van het verlies een bezoek van de koning. Daarna volgt het grote niets. De staat wordt koud en hard, alsof er na de laatste troostende omhelzing plots doeken wegvallen en de machinerie die al die tijd had moet blijven draaien ontbloot wordt. Malen en produceren, naar groter, beter en indien dat niet kan, gewoon meer.

Verzekeringsmaatschappijen vluchten weg als kakkerlakken bij het aanschieten van het licht, mensen gaan terug aan het werk en de wereld dendert weer verder. Voor wie in duigen achterblijft, al dan niet wachtend op een vonnis, rest slechts de koude harde grond en lege gangen waar het ongehoorde schreeuwen eindeloos weergalmt.

Bij verlies is er het klein verlet, een benaming die snijdt als een roestig mes. De periode waarin het geoorloofd is voor even, heel even niet te moeten werken. Het blijft betiteld als ‘werkverzuim’, wat bezwaarlijk als empathisch geïnterpreteerd kan worden. In het geval van misdrijf of nalatigheid volgt een rechtsgang van jaren en jaren, zonder enige nazorg.

De administratieve molensteen van jonge weduwen en weduwnaars, het schrijnende klein verlet, het stigma van achterblijvende kinderen en geliefden van gedetineerden, de stuurlozen die een decennium moeten wachten op een vonnis... het is wraakroepend. Voor de moedigsten onder hen, zij die voor zichzelf maar ook voor anderen verandering willen, is het een calvarietocht zonder einde. In een en dezelfde casus is het voor het ene aankloppen bij het ministerie van Economische Zaken, voor het andere dat van Welzijn, voor nog een bij Justitie. De vakgebieden liggen hopeloos versnipperd.

Ik denk oprecht dat we nood hebben aan een ministerie van Troost en Rouw. Een ministerie dat zich richt op het beleid omtrent gekwetsten, het stroomlijnen van de bijhorende administratieve rompslomp en het naar buiten Kärcheren van kafkaiaanse toestanden. Het zullen dan ook zij zijn die zich voor de duur van de rouw, voor de duur van de rechtszaak, voor de duur tot de heling zullen ontfermen over de rouwenden. Een land met een rechtssysteem zo log dat een decennium verstrijkt voor er een oordeel geveld wordt, kan niet zonder nazorg.

En als er na het troosten en helen van zielen aan scherven na rampspoed, dood en gruwel nog ergens een klein laatje geld overblijft, kan dat vanzelfsprekend gaan naar het troosten van gekwetste ego’s op Twitter, dat spreekt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234