Dinsdag 26/10/2021

OpinieYung Fierens

Ik heb mijn adoptievader zien kraken toen hij hoorde dat zijn jongste oogappel helemaal geen weeskind was

Yung Fierens: ‘Ook mijn adoptieouders zijn in de herfst van hun leven diep teleurgesteld geraakt in het systeem waarvan ook zij uiteindelijk slachtoffer zijn geworden.’
 Beeld Yung Fierens/rv
Yung Fierens: ‘Ook mijn adoptieouders zijn in de herfst van hun leven diep teleurgesteld geraakt in het systeem waarvan ook zij uiteindelijk slachtoffer zijn geworden.’Beeld Yung Fierens/rv

Yung Fierens is beauty-expert en freelance journaliste.

Als het van Wouter Beke had afgehangen kwam er weldra een adoptiepauze van minstens twee jaar. Aanleiding is het onderzoeksrapport rond adoptiewantoestanden en de aanbevelingen die een panel van experts hierrond heeft uitgewerkt. Het rapport werd gisteren in de commissie Welzijn besproken.

Een grondige hervorming van het interlandelijke adoptiesysteem is ook waar de meerderheid van de volwassen geadopteerden al jaren vragende partij voor zijn. Datzelfde onderzoek heeft namelijk uitgewezen dat er te veel financiële prikkels zijn in een systeem dat nog altijd vertrekt vanuit de onvervulde kinderwens van honderden Vlamingen. En niet vanuit het belang van het kind zoals dat volgens het Haags Adoptieverdrag zou moeten gebeuren.

Het is dat brandende verlangen om een gezin te stichten die de motor is van een adoptiegolf die op gang kwam vanaf de vroege jaren ’50. De adoptanten van het eerste uur bestonden uit progressieve pacifistische wereldverbeteraars en katholieken die vanuit Caritas kinderen wilden behoeden voor een gruwelijk lot.

Pas later is adoptie verworden tot een alternatief voor het eigen kind dat er niet mocht komen. Het was de start van de commercialisatie van een liefdadig principe waarmee sindsdien duizenden kinderen naar België zijn gekomen. Nu blijkt dat velen van hen geen weeskinderen waren maar via illegale praktijken werden geadopteerd.

Mijn eigen adoptieouders behoorden tot de tweede generatie adoptanten in Vlaanderen. Liefdevolle, hardwerkende mensen vol goede bedoelingen die er alles voor over hadden om hun twee adoptiedochters het beste leven te geven dat een mens zich kan dromen. Als pioniers hebben ze het zonder de expertise moeten doen die intussen voor elke aspirant-adoptant beschikbaar is. Er was nog minder nazorg voor adoptiegezinnen dan het beetje post-adoptiebegeleiding dat vandaag de dag voorhanden is. Het internet stond nog niet vol gepleisterd met alarmerende studies over de hoge zelfmoordcijfers onder geadopteerden. Er was niemand die hen kwam vertellen over hechtingsproblematiek, verlatingsangst en culturele ontworteling. Racisme was nog iets waar je maar gewoon moest boven staan.

Ondanks die gebrekkige opvolging en de vele ups en downs waar we als gezin zijn doorgeploeterd hebben ze dat goed gedaan. Toch zijn ook mijn adoptieouders in de herfst van hun leven diep teleurgesteld geraakt in het systeem waarvan ook zij uiteindelijk slachtoffer zijn geworden.

Ik heb mijn adoptievader – een beer van een vent – zien kraken toen hij te horen kreeg dat zijn jongste oogappel helemaal geen weeskind was. Dat ze nog een moeder, vader, een broer en zussen had die al jaren naar haar op zoek waren.

De tranen, de trotse schouders die gingen hangen en die nooit meer rechtop zouden gaan staan, de spierwitte knokkels op zijn gebalde vuisten lieten maar een fractie zien van de pijn, teleurstelling en woede die bij hem zijn gebleven tot hij acht jaar geleden stierf.

Vier weken na het overlijden van mijn adoptievader hadden mijn adoptiemoeder en ik een gesprek over mijn adoptie. Ze vroeg of ik vrede had met mijn geschiedenis en de biologische familie die ik in Zuid-Korea had teruggevonden. Toen ik bevestigend antwoordde zag ik even weer een glans verschijnen in ogen die al jaren dof stonden van verdriet en schuldgevoelens. Mijn berusting was voor haar het signaal dat ze het mocht loslaten. De volgende dag is ook zij heel plots en veel te vroeg gestorven.

Ik vraag me af hoe de vele aspirant-adoptanten, die zich succesvol tegen de adoptiepauze en de aanbevelingen van de experts verzet hebben, gaan reageren als hun adoptiekind hen binnen enkele jaren komt vertellen dat het slachtoffer is van illegale adoptie, kinderhandel of ontvoering. Gaan zij dan grootmoedig vertellen dat ze zich in 2021 passioneel hebben ingespannen om datzelfde systeem dat die ontvoering mogelijk maakte in stand te houden?

Dat ze de getuigenissen van de slachtoffers grotendeels hebben genegeerd omdat hun wil om de illusie in stand te houden, groter was dan hun vermogen om de realiteit onder ogen te zien?

Hoeveel vertrouwen denken zij op dat moment nog te kunnen krijgen van het kind waar ze zo hard voor hebben moeten vechten? En dat ze zo graag wilden koesteren, beschermen en betere kansen wilden geven.

Twee jaar is lang als je moet wachten op iets dat je heel graag wil hebben. Maar het zou een klein offer zijn geweest als je daarmee niet alleen een kind maar ook jezelf had kunnen behoeden van een gruwelijk lot.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234