Zaterdag 25/06/2022
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Ik hou er niet van om niet tiptop in orde te zijn, je weet maar nooit wie je tegenkomt

Aya Sabi is auteur van Verkruimeld land. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Aya Sabi

Ik ben nogal vergeetachtig. Mijn moeder zegt altijd dat ik op een dag mezelf ergens zal vergeten, en hoewel dat niet kan, klinkt het toch als iets wat me zou kunnen overkomen. Ik vergeet altijd wel iets ergens. Iedere keer als ik nu op reis ga, controleer ik alles een keer of zestig, maar toch is het niet genoeg. Ik reisde vorige week af naar Spanje met de trein. Zonder paspoort. Ik ben een Europees staatsburger, dus het was niet nodig, stelde iedereen me gerust. Maar ik hou er niet van om niet tiptop in orde te zijn. Je weet maar nooit wie je tegenkomt. Ik bots voortdurend op mijn gebrek aan privileges. Ik ben graag voorbereid. Dat betekent: paspoort, identiteitskaart, een flinke dosis geduld en een attitude dat je mij niets kan maken.

De trein vanuit Barcelona reed Frankrijk binnen. De Franse politie kwam binnen. Paspoortcontrole. Ik was toevallig de eerste die gecontroleerd werd. Ik overhandigde gehoorzaam mijn kaart en de man draaide het ding zo’n dertig keer rond, streek met zijn vinger over de oppervlakte, alsof hij al wist dat het geen échte was, maar gewoon nog op zoek moest naar een manier om het te bewijzen. Hij belde naar iemand anders en beschreef in het Frans mijn kaart. Hij vroeg naar mijn nationaliteit en dan, daar gaan we, mijn paspoort. Dat had ik niet bij me. Zelfverzekerd zei ik hem dat ik het niet bij me had. Mijn medereiziger vertelde me dat ik zo kalm bleef.

Hij zei me dat mijn identiteitskaart geen identiteitskaart was, omdat ik niet de Belgische nationaliteit heb. Ik antwoordde dat ik Nederlandse ben – zoals mijn blijkbaar niet-identiteitskaart aangeeft – en dat ik dus in Europa geen paspoort nodig heb om te reizen. Dit klopt blijkbaar niet. Ik heb een Europese vreemdelingenkaart, want ik ben niet-Belg. Hij vroeg naar een foto van mijn paspoort. Ik videobelde mijn mama, zij toonde hem het paspoort. De man deed niet moeilijk, hoewel hij dat wel had kunnen doen als hij daar zin in had. Ik weet nooit wie ik tegen ga komen. Ik zag mezelf al gehandboeid op het perron staan terwijl mijn trein wegreed. Ik haat het om niet in orde te zijn, ik haat het om afhankelijk te zijn van de willekeur van anderen.

Terwijl hij me mijn blijkbaar niet-identiteitskaart overhandigde, bedankte ik de man voor zijn genade. Mijn trein reed weg, door mijn raam zag ik de mannen die ze uit de trein hadden gehaald, gehandboeid aan elkaar stonden ze daar, omdat zij – hoogstwaarschijnlijk – niet de juiste papieren hadden en hun bestaan dus illegaal is. Ik moest denken aan een gesprek dat ik eerder met een schrijver had. Hij zei dat oorlog er nu eenmaal bij hoorde. Ik geloof daar niet in, antwoordde ik. Het hoort er nu eenmaal bij omdat het het einde is van een lange keten van normalisatie van wreedheden. We vragen ons af waarom soldaten de bevelen van één psychopaat volgen, maar we zouden ons net zo goed af kunnen vragen waarom politiecontroles mensen van treinen halen en handboeien omdat het volgens de wet moet. Hoe wreed deze wetten ook zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234