Dinsdag 26/10/2021

Brief van de dagAyan Mohamud Yusuf

Ik sta achter de adoptiepauze, want opgroeien zonder ergens bij te horen wens ik niemand toe

Een baby in Mexico. Beeld EPA
Een baby in Mexico.Beeld EPA

Ayan Mohamud Yusuf (40) is auteur van het boek Op zoek naar vaste grond. Ze ontvluchtte Somalië op haar tiende en woont sinds haar zeventiende in België.

Ik heb vrienden die geadopteerd zijn uit India. Dat zijn geweldige mensen, maar ze hebben echt jarenlang geworsteld met hun identiteit en blijven dat tot vandaag doen. En dat terwijl ze alles gekregen hebben, ze prachtige ouders en hogere diploma’s en goed werk hebben, al wat je maar wil. Toch missen ze vaste grond in hun leven.

Ik ken dat gevoel. Ik ben zelf weggegeven, op jonge leeftijd van mijn ouders gescheiden. Mijn ouders wilden dat ik veilig was, dat ik de juiste medische zorg zou krijgen. Maar een dochter heeft ook haar eigen moeder nodig, haar eigen vader. Vele koppels denken dat ze een kind helpen door het weg te halen bij zijn familie en het in hun westerse rijkdom te laten opgroeien. Dat is maar zelden het geval. Je kunt de onvermijdelijke, existentiële vragen niet tegenhouden, of het gemis van je natuurlijke ouders en land.

Ik heb tot mijn 39ste geworsteld met wie ik ben, waar ik vandaan kom. Toen ik met mijn man voor het eerst naar de dokter ging voor onze kinderwens, kregen we verschillende opties. We konden adopteren, maar we konden ook een ivf-behandeling doen. Mijn keuze was snel gemaakt. De dokter heeft geprobeerd ons te overtuigen om te adopteren, maar hoe zou ik dat kunnen? Hoe zou ik een kind bewust aandoen wat ik zelf heb meegemaakt?

Ayan Mohamud Yusuf. Beeld Joel Hoylaerts / Photo News
Ayan Mohamud Yusuf.Beeld Joel Hoylaerts / Photo News

Ik heb geleerd dat het leven meer is dan alleen materiële welstand. Het is zelfs meer dan veiligheid. Leven betekent ook altijd ergens bij horen. Die band gaat veel dieper dan wat materiële welvaart. Opgroeien zonder ergens bij te horen wens ik niemand toe.

Hier en daar hoor je nu succesverhalen over adoptiekinderen. Dat is natuurlijk prachtig, maar de andere verhalen horen we niet of nauwelijks. Heel wat geadopteerde kinderen die nu volwassen geworden zijn, lijden in stilte. De vraag is: denken we aan de kinderen en hun welzijn of aan de ouders die een kinderwens hebben (of aan de adoptiesector)? Ik persoonlijk denk in de eerste plaats aan de kinderen.

Wil je écht zo’n kind helpen, betaal dan zijn onderhoud en studies, zodat het toch kan opgroeien bij zijn ouders. Veel ouders staan hun kind af uit armoede. Als je echt in het belang van het kind denkt, help hen dan hun kind op te voeden, in plaats van hun kind af te nemen of erger nog: te kopen. En als je dan toch zo graag wil adopteren, waarom geen vluchtelingenkind dat beide ouders verloren heeft? Dus ja, ik sta absoluut positief tegenover een tijdelijke pauze.

Laten we voorzichtig omspringen met interlandelijke adoptie. Het is iets waar veel geadopteerde mensen voor gewaarschuwd hebben. We onderschatten vaak nog hoe moeilijk het soms is om als geadopteerde uit een ver land op te groeien, hoe je worstelt met je identiteit en de zoektocht naar je echte ouders. Ik hoop dat de regering erin slaagt het hele proces te verbeteren voor alle betrokken partners, en dan vooral voor de kinderen zelf.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234