Zondag 25/09/2022

ColumnMarnix Peeters

Ik voelde elke spier in mijn lichaam, en niet op een plezierige manier

Marnix Peeters

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, zijn vogels en zijn vrouw.

Omdat de vensterluiken dringend een beurt nodig hadden, en omdat die zich, vermits ons huis op een fikse helling staat, wel vier meter boven de begane grond bevinden, leende ik de stelling van mijn buurman Alois. Alois is 75, maar hij klimt als een jonge aap de hoogste ladders op, zware ijzeren stellingonderdelen losjes over de schouder gehangen, en hij loopt zonder zich ergens aan vast te houden op houten balkjes waar een eekhoorn nog niet op zou durven. Toen wij de stelling hadden opgesteld, kwam mijn vrouw naar het resultaat kijken. Zij trok bleek weg.

Ze wiebelt, zei ze.

Maar ze valt niet om, zei Alois. Het is een stevige stelling.

Er is geen reling aan, zei mijn vrouw.

Ik zal voorzichtig zijn, zei ik.

We dronken enkele biertjes in de tuin, waarbij we wetenswaardigheden over het dorp en zijn inwoners uitwisselden. Alois wilde weten hoe het met het schrijven ging. Hij vindt het, als gepensioneerd dakwerker, vreemd dat iemand de kost kan verdienen door wat te zitten schrijven. “Als ík mijn levensverhaal zou schrijven, zou ik met een half blaadje toekomen”, zei hij. “Wat valt er daar in godsnaam over te vertellen?”

Ik heb een grote bewondering voor mensen die van alles met hun handen kunnen, en die bewondering groeide alleen maar toen ik ’s anderendaags aan de luiken begon. Ik had mij voorgenomen om niet flauw te doen. Als Alois zonder handen op zo’n plank kan staan kan ik dat ook, maar vergeleken met hem ben ik een sul, en zo moet het er ook uitgezien hebben. Ik hield me de hele tijd krampig vast aan de luikengrendels, de pot houtbeits op de wankelende plank naast mij in het oog houdend, sissend naar de rode wouw die veel te dicht in de buurt gevlogen kwam, luchtig-stoer goedemorgen roepend naar de postbode die door de straat gereden kwam, met de kin boer Huppertz groetend die met de beerton op weg was naar een hogergelegen weide. Een stellinkje meer of minder, wat maakt dat uit.

Pas na vier uur was ik klaar met de eerste couche – het lichte hout, dat enkele jaren niet was behandeld, slurpte de beits gewoon naar binnen. Ik voelde nagenoeg elke spier in mijn lichaam, en niet op een plezierige manier.

De wisselbeker Lydia Peeters voor de Luchtbel van de Week gaat deze week naar de uitbaatster van boekhandel Boekarest te Leuven, zei mijn vrouw tijdens het middageten. Ze heeft het in De Morgen over de vertaler als kwaliteitslabel: ‘Ik weet bijvoorbeeld zeker dat ik de boeken die vertaald zijn door Edward van de Vendel niet van kaft tot kaft hoef te controleren voor ik ze in de winkel zet.’ Gaat ze dan met Tipp-Ex en stift de boeken te lijf die naar haar mening onkundig vertaald zijn? Scheurt ze de minste bladzijden eruit? Plakt ze er een sticker op met een waarschuwing?

Het zijn voor iedereen onzekere tijden, zei ik.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234