Dinsdag 09/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnLize Spit

In de luchthaven leid ik een dubbelleven, alsof ik undercover ben

Acteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Lize Spit

Omdat de oplossing voor het klimaatprobleem niet enkel bij de bedrijven ligt maar ook bij de consument, vermijd ik vliegreizen. Zo treinen R. en ik naar Milaan voor een interview en moeten we drie keer bevestigen dat we beseffen dat dit zestien uur duren zal en dat er ook een snellere (en goedkopere!) manier bestaat.

Helaas, voor mijn lezing in Göteborg blijkt er niets anders mogelijk dan vliegen. Omdat ik m’n enthousiaste Zweedse uitgever niet wil teleurstellen, maar m’n principes niet in de ogen wil kijken terwijl het mes erin gaat, laat ik hem de vlucht boeken. Hij kiest voor een vlucht uit Brussel met een overstap in Schiphol. Vluchtafstanden waar ik vrienden gek voor verklaard heb, met een duurtijd waar, als het om seks gaat, niemand aan zou beginnen — zit je er net ­lekker in, vangt de daling ­alweer aan.

Het gekke: struinend door de anonieme terminals, koffiedrinkend naast stewards met wie eenieder van de grond moet willen, zwevend door de lucht, kan ik me de kick en de verslaving voorstellen. Zelfs al reis je zoals de grote Zweed naast me als een speelgoedje in een surprise-ei en moet je jezelf bij het uitstappen weer in elkaar klikken: wie vliegt stijgt even boven zijn natuur uit, hoeft de afstanden die bij de mens horen niet meer te dragen. Je komt met je telefoon in vliegtuigmodus los van je aansprakelijkheid. En dan het uitzicht door de ­ronde raampjes, de gecraqueleerde zee, eilanden als brood­korsten, een lappen­deken van landbouwgrond, bergen als pukkeltjes. Zelfs zonder bestemming levert vliegen iets op.

Toch. Vanaf mijn aankomst in Zaventem luchthaven leid ik een dubbelleven, alsof ik undercover ben in de decadentie, het domein van de mogelijkheid in plaats van de noodzakelijkheid. Vliegen had ook níét uitgevonden kunnen worden en dan hadden we ook een vervullend leven gehad, denk ik vrijwel in elke hal — een grondiger leven zelfs. Ik voel de neiging me tegenover ­iedereen te verantwoorden voor mijn aanwezigheid, maar weet ook dat dat even zinloos is als verontschuldigingen uiten tegen het broodje vleessla dat je tijdens een dieet opschranst.

Ik observeer de anderen vol oordelen, zeker zij die vrolijk blonde Leffe drinken in de Beers&Cheers, zij die van gate naar gate flaneren met de vanzelfsprekendheid van iemand die de bus neemt – alsof ze staan te ­roken naast het bed van ­iemand met longkanker. Hier heb je ze, de mensen zonder wroeging of schaamte, zij die nog erger zijn dan ik. Of het mijn schuldgevoel en schaamte verhelpt, anderen mijn lek gestoken principes kwalijk te nemen: ik denk het niet, integendeel. Wanneer het vliegtuig de ­daling inzet, kan ik me niet ontspannen, omdat ik denk: we verdienen geen zachte ­landing.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234