Zaterdag 13/08/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Mijmerend zwoer ik mezelf dat ik die eindeloze rust zou bewaren

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Terwijl u dit leest ben ik alweer thuis, maar ik schrijf dit terwijl ik zit te smelten in de prachtige tuin van het huis waar mijn vrienden maanden verblijven en ik een weekje uitgenodigd ben en schandelijk verwend word. Het is dertig graden in de schaduw.

Tot mijn stomme verbazing heeft mijn hondje Mr. Wilson daar geen seconde last van. Sterker nog, hij vlijt zich parmantig neer op het terras midden in de zon waar het waarschijnlijk nog een graad of vier warmer is. Onbegrijpelijk. Hij verwarmt zijn oude knoken en knort daar af en toe ingelukkig bij. Als ik hem streel, is zijn vacht gloeiendheet.

De geuren van oleanders, zoete jasmijn en lavendel vermengen zich met elkaar en dringen mijn neus in. Koolwitjes en citroenvlinders fladderen dartel van bloem naar bloem. Er is geen vogel te horen, het is te heet. Straks, als de zon ondergaat, zullen ze er weer op los kwelen.

Het is mijn laatste dag hier. Ik probeer elke minuut ten volle te beleven, als het kan de tijd te rekken en geef mijn ogen de kost. Minutieus sla ik alles in me op zodat ik, als ik weer thuis ben, mijn ogen maar hoef te sluiten en het felle zonlicht, de azuurblauwe lucht, de groene velden met knalrode papavers en de zandkleurige dorpjes weer voor me zie.

Of de tuin van het Château Saint-Victor des Oules uit de negentiende eeuw die ik vanmorgen nog samen met mijn gastvrouw bezocht. Ik ben dol op kasteeltuinen, het is iets dat ik pas ontdekte toen ik wekenlang logeerde in Bourges, waar ik acht jaar geleden meespeelde in een Franse langspeelfilm. Elke vrije dag trok ik erop uit en reed naar weer een kasteeltuin ergens in de Loirevallei. En keer op keer als ik zo’n tuin betrad, overviel me een gevoel van eindeloze rust.

Zo ook vanmorgen. Ik verdwaalde in een labyrint van 1.200 oliviers, volgde het parcours hydraulique en liep twee grotten in waar ijskoud water sprookjesachtig langs de wand naar een dieperliggend vijvertje drupte, bewonderde platanen en prachtige magnolia’s om uiteindelijk neer te zakken in een ligstoel met een kopje thee en voor me een zinderend landschap met kilometers ver de zandkleurige torens van Uzès.

Er was geen weg of auto te zien, enkel velden, heuvels en bossen. Moeiteloos stelde ik me voor hoe men vroeger te paard of met een postkoets naar die verre stad reed en uren onderweg was. Geen telefoon, geen internet, niets, enkel stilte.

Licht panisch dacht ik aan wat me in de komende hectische weken te wachten staat. Mijmerend zwoer ik mezelf dat ik die eindeloze rust zou bewaren, en zuchtte diep. Mr. Wilson keek er even van op, zuchtte solidair mee, rolde zich op zijn zij en viel in slaap. Rust roest, dacht ik baldadig, wetende dat het me nooit zou lukken.

En route dan maar!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234