Dinsdag 17/05/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Mijn hartslag gaat omlaag, mijn ademhaling wordt dieper en de eeuwigheid dringt mijn bloed binnen

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Als een bruidssluier hangt de mist over de goudgele kruinen van de bomen in het bos als ik ’s morgens mijn ogen open en uit het raam kijk. Het is van een onaardse, weergaloze schoonheid.

Ik moet denken aan die dag in Maputo, Mozambique, waar mijn broer en ik aangetrokken door muziek en gezang een enorme hangar binnenliepen en tot onze verbazing getuige waren van een gemeenschappelijke trouwerij. Het Afrikaanse zonlicht overstraalde minstens tachtig bruiden gehuld in verblindende witte tule.

We zijn weer in het paradijs, Mr. Wilson en ik. Al dagen, en toch, na een nacht slapen ben ik het telkens weer vergeten. Iedere ochtend ontdek ik het opnieuw. Als een kind kijk ik vol verwondering naar de gouden heuvels die me om­ringen.

Hier is het stil. Het duurde dagen voor ik de zenuwachtigheid, de werkstress en het eindeloze gekissebis van politici, twitteraars en zelfs familieleden en vrienden over vaccineren, maatregelen, ziekte en dood uit mijn lijf kreeg.

Als rillingen op de rug van een paard sidder ik af en toe na. Ontwenningsverschijnselen. Opstootjes energie en flarden gekrakeel die nog een tijdje in me blijven nazinderen.

Nu, na bijna een week, is het ergste achter de rug en voel ik hoe de stilte en de rust bezit van me nemen. Mijn hartslag gaat omlaag, mijn ademhaling wordt dieper en de eeuwigheid, eigen aan de natuur, dringt mijn bloed binnen en loopt door mijn aders.

Ik aard. Mijn zintuigen, bedolven en platgeslagen door miljoenen kwakende stemmen in de ether, worden weer wakker. Ik zie, voel, hoor, proef en ruik het leven en ben één met alles om me heen. Wat een weldaad, wat een vreugde.

Kwispelend loopt Mr. Wilson voor me de heuvel op. Hij loopt niet, hij huppelt als een jong veulen door het roskleurige, dorre bladerdek dat als een pluizig donsdeken op de witte kiezels van de strada bianca ligt. Een gouden loper die voor ons uitgerold werd en opgewekt onder onze voet- en pootstappen knispert.

We waden door een meer vol exuberante kleuren. I colori! Staalblauwe hemel, dieprode struiken, gouden heuvels met hier en daar een donkergroene cipres als uitroepteken om het geheel nog uitbundiger te maken dan het al is.

Onhoorbare speldenknopjes van straaljagers doorbreken de hemel met melkwitte strepen. Schoonschrift dat langzaam tot wollige schaapjes in azuur­blauwe weiden verwordt en uiteindelijk helemaal oplost.

Alles is! Er is geen verleden of toekomst. Meer komt er in mijn hoofd niet op. We wandelen naar het zakdoekgrote kerkhofje van het verlaten gehucht Gello. Ik popel om de doden weer te begroeten. Ik open het hek, de scharnieren knarsen schril, het grint knerpt.

Ze liggen er nog allemaal. Niets zo betrouwbaar als de doden. Op hun buiken uitbundige chrysanten en herfst­asters in bonte kleuren. Ik ben niet de enige die hen bezoekt. En alweer, i colori!

Mr. Wilson begroet snuffelend elk graf. Ik ga zitten op het hoekje van de marmeren zerk van Franco Senesi. Hij is de jongste van de hoop. Dat wil zeggen, hij is hier als laatste begraven, enkele maanden geleden.

Ciao Franco, ciao tutti.

Ilde, Ilde, hoor ik ze murmelen. Sei tu?

Si, sono io.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234