Dinsdag 26/10/2021
Sien Volders. Beeld dm
Sien Volders.Beeld dm

ColumnSien Volders

Mijn vingertoppen leken plots in witte verf gedoopt. In een steeds sneller tempo rukten de witte vlakten op over mijn lichaam

Sien Volders is schrijver.

Sinds een jaar of drie groeit er een landkaart op mijn lijf. Het begon met een klein wit plekje in mijn hals dat onverwacht tot een blaar verbrandde bij de eerste lentezon. Wat later leken mijn vingertoppen plots in witte verf gedoopt. In een steeds sneller tempo rukten de witte vlakten op over mijn lichaam. Fragmentarisch pigmentverlies met een scherp afgetekende rand. De vlekken zijn grillig gevormd en toch vaak symmetrisch, met de lijn van mijn neus tot mijn navel als spiegelvlak. Hoe meer de zon de rest van mijn lijf inkleurt, hoe feller de vlekken afsteken. Omdat het zo nieuw is, en ik in ons gematigd zeeklimaat enkel putje zomer wat kleur heb, gaat het wennen aan dat nieuw ingekleurde lijf eerder traag. Lelijk vind ik het nooit, wel zo onverwacht dat ik niet altijd goed weet hoe ik me ertoe moet verhouden. Mijn lief ziet in mij een sneeuwpanter in wording, voor mij lijkt het dus meer op een landkaart.

Verwonderd kijk ik naar die onzichtbare platentektoniek, op gang getrokken door een vulkanisme ergens in mijn huid. Vitiligo, zegt de medische wetenschap, en ik ben blij met hoe mooi dat klinkt.

Hoe meer ik onderhevig ben aan stress, hoe sneller de landkaart aangroeit. Vorig jaar op dit moment werkte ik mijn tweede roman af, wat erop neerkomt dat blinde paniek en euforie langdurig haasje-over spelen terwijl de stress als een gestage vloedbranding blijft inbeuken tot er nergens nog kalmte is. Aan de binnenkant van mijn linkerpols ontstond op een dag een vlek in de vorm van Australië, met een aanvankelijk klein Tasmanië dat vervolgens verder groeide en groeide tot het halverwege mijn elleboog reikte. Op mijn rechterpols spiegelde zich een nog te ontdekken werelddeel.

Pas maanden na het inleveren van het nieuwe boek kwam er weer rust in mijn hoofd en stopte de gebiedsuitbreiding op mijn huid. In die mentale luwte merkte ik hoe ook deze keer de personages uit het afgewerkte boek hun koffers langzaam begonnen te pakken en uit mijn hoofd verhuisden. In die vrijgekomen ruimte blijkt dan pas welke andere verhalen al begonnen te groeien in tussentijd.

Door omstandigheden werd het een veel drukker jaar dan gepland, waardoor er nooit echt genoeg ruimte was om de verhalen en personages bewust verder te kunnen laten groeien. Dit weekend, exact een jaar na de laatste piekstress van het vorige boek, treinde ik in een bevlieging een groepje vrienden achterna naar het zuiden van Frankrijk, op zoek naar leegte. Een lang weekend surfen en zon. Halve dagen werken, halve dagen plezier. Nog een laatste laag bruin voor de herfst ons weer helemaal bleek zal gommen. Het maakt de kaart op mijn lijf plots weer zichtbaarder. Ik kijk naar de werelddelen van het vorige boek en begin me zachtjes aan af te vragen hoe de nieuwe landen eruit zullen zien, bij een volgende eindfasestress.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234