Zaterdag 27/11/2021
Julie Cafmeyer. Beeld DM
Julie Cafmeyer.Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Na mijn zoveelste falen in het verminderen van mijn alcoholgebruik concludeerde ik dat het niet aan mij lag

Julie Cafmeyer is columnist.

Het laatste half jaar heb ik tal van pogingen gedaan om mijn alcoholgebruik te temperen. Na mijn zoveelste falen kwam ik tot de conclusie dat het niet aan mij ligt. Het zit in mijn bloed, in mijn genen. Het is de Belg die verslaafd is aan de drank, en gezien mijn Belgische nationaliteit draag ik daar onvermijdelijk de gevolgen van. Tegenwoordig bezoek ik wekelijks Belgische cafés en ga ik in gesprek met tooghangers. Wat drijft de Belg om elke keer het glas te vullen?

Deze week zaten een vriend en ik in café Den Erpel in La Roche. Aan de toog zaten Patrick en Marnix een La Chouffe te drinken. Patrick was slank, had een grijs staartje in zijn haar en droeg een pet. Marnix was kaal, iets breder en droeg een bril met een zwart montuur.

Patrick vroeg ons waar we logeerden. “Op camping Floral”, zei ik. “Ik durf te wedden dat jullie te lui zijn om nog tot daar te stappen. Wij geven jullie wel een lift. Camping Floral is onze thuis.”

In de auto zei ik dat we het drankgebruik van de Belg in kaart brachten en vroeg hen hoeveel consumpties ze ongeveer per week dronken. Marnix en Patrick lachten. “Twintig?” vroeg ik. “Dat zal toch wel wat meer zijn”, zei Marnix. “Reken maar zeven per dag. Vijftig dus ongeveer.”

We kwamen aan in de caravan van Patrick. Hij gaf ons La Chouffe en Babybels met selderijzout.

“Afgelopen zomer was de hele camping overstroomd”, zei Patrick. “Ik heb gehuild toen ik heel mijn hebben en houden in het water zag drijven.” Marnix zei: “Mijn caravan stond gelukkig hoog genoeg, maar bij Patrick was het verschrikkelijk. Zijn bed, zijn fiets, zijn kachel, alles onder water.”

“Alles. Ook mijn microgolf, wasmachine, vaatwasser. En het strafste was dat alles nog werkte!”

“Hoe ben je dan aan de opkuis begonnen?”, vroeg mijn vriend.

“Het eerste wat je ziet, raap je op. Drieëntwintig dagen lang. Kijken en oprapen. Sinds ik dit heb meegemaakt, huil ik mee met de mensen die op het nieuws getuigen over rampen.”

“Het is goed dat je toegeeft dat je soms moet huilen”, zei ik.

“Eigenlijk heb ik dit voor Marnix gedaan. Ik kan hier niet weg. Wij zijn vaste kameraden.” Patrick nam Marnix vast, probeerde hem een kus te geven op zijn wang, maar Marnix trok verlegen weg.

Marnix wees naar een lichtbuis die gemonteerd was aan het plafond. Met een afstandsbediening maakte hij het licht rood, geel of blauw. “Dit was mijn cadeau, toen de hele caravan was opgeruimd.”

Patrick gaf ons nog een La Chouffe en zei: “Wij drinken om wat we verliezen.” Hij nam een foto uit zijn portefeuille en zei: “Dit is mijn kat, Kitty.” Hij gaf kusjes op de foto en fluisterde “Oh Kitty, Kitty.” Er rolde een traan over zijn wang. Hij zei: “De dag waarop Kitty er niet meer is, dan ga ik pas echt janken als een kind.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234