Maandag 27/06/2022
Els van Doesburg. Beeld dm
Els van Doesburg.Beeld dm

ColumnEls van Doesburg

‘Nee, dit is echt een ‘state of mind’ van vetzakken’: Els van Doesburg over zwerfvuil

Els van Doesburg is schepen in Antwerpen namens N-VA. Haar column verschijnt tweewekelijks, afwisselend met Marc Van Ranst.

Els van Doesburg

Sinds ik in de buurt rond het Sint-Jansplein woon, ben ik zeer bekend geworden met de waaier aan energydrinks, goedkope bieren en andere obscure vloeibaarheden die onze vrije markt te bieden heeft. Elke dag ligt er namelijk een exemplaar van voorgenoemde op mijn vensterbank of in de bloempot aan de voordeur. Elke dag. En elke dag denk ik: wat voor smaak is Purple Passion Rainbow in godsnaam. En: waarom is het zo moeilijk om je afval in de vuilnisbak te gooien?

De ene vetzak is de andere niet. Zwerfvuilers zijn geen sluikstorters en omgekeerd. De sluikstorter laat halve inboedels op straat achter, want waarom zou je naar het ‘dure’ en ‘verre’ containerpark trekken als je die koelkast ook gewoon kan dumpen in je eigen containerparkje: het publieke domein. Achter sluikstort zit een, zeer hufterige, ratio.

Zwerfvuil werkt anders, er is geen rationele reden om je blikje niet in de vuilnisbak te gooien. Nee, dit is echt een state of mind van vetzakken. En tijdens mijn ochtendwandeling naar stadsbestuurs-HQ, nadat ik weer een leeg blik pils van mijn vensterbank heb geplukt, denk ik vaak aan hoe die vetzakken-state of mind in elkaar zit.

Er zijn volgens mij twee types van dat soort viezeriken, beiden op hun eigen manier typerend voor hoe een (grootstedelijke) samenleving vandaag in elkaar zit.

De eerste soort zijn zij die letterlijk onthecht zijn van hun woonplaats en de gemeenschap waar ze leven. Of beter: waar ze tussen leven. Het oordeel van hun buren of andere leden van de gemeenschap deert hen niet, want ze maken toch geen deel uit van die gemeenschap. Ze zijn fysiek hier aanwezig maar mentaal compleet ergens anders. De stad is slechts een doortrekkersterrein en thuis is waar men vandaan kwam of ooit nog naartoe zal gaan. Wie voeling heeft met zijn buurt of stad, draagt er zorg voor. Wat voelt als van jou, maak je niet kapot. Voor jezelf maar vooral ook voor hen die na jou komen.

De tweede soort is ook onthecht maar op een totaal andere manier. Het zijn de kindvolwassenen die in het park maaltijden laten bezorgen, flessen wijn en cava aanslepen en vervolgens liederlijk de resten achterlaten wanneer ze vertrekken. Als een klein kind dat nog geen besef heeft dat de wereld iets groter is dan hijzelf, laat dit type vervuiler alles vallen wat hij niet meer nodig heeft. Mama ruimt alles op magische wijze op. De kinderlijke egoïst is ook enkel fysiek deel van onze gemeenschap, mentaal is hij volledig in zichzelf gekeerd. De gemeenschap bestaat enkel in functie van zijn noden en vaak beroept hij zich op een bijzonder verkeerde invulling van het woord ‘vrijheid’. De dissociatie is compleet wanneer de ‘mama’s’ die achter je kont je zootje opruimen de anonieme vertegenwoordigers zijn van vadertje staat.

Maar zo anoniem zijn ze niet. Het zijn Mo, Rudy en Sara. Die komen je rommel opruimen. En ze hebben veel werk met het opvegen van de letterlijke brokstukken van onze afbrokkelende gemeenschap. De figuurlijke brokken kan de overheid niet lijmen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234