Woensdag 19/01/2022

OpinieLezersbrieven

‘Ooit ben je niet meer jong, wie zorgt er dan voor jou?’

null Beeld Wannes Nimmegeers
Beeld Wannes Nimmegeers
Lezers

Marieke Lucas Rijneveld

De hele discussie rond de vraag of Marieke Lucas Rijneveld niet “te wit” is om Amanda Gorman te vertalen is een valse discussie: dit gaat om zoveel meer dan “alleen maar” huidskleur.

Gorman brak in haar gedicht ‘The Hill We Climb’ een lans voor een wereld waarin iedereen aanvaard wordt door de anderen en dezelfde kansen krijgt, en dat gaat zo veel verder dan “alleen maar” ras voor alle duidelijkheid: dat zijn ook meisjes/vrouwen die gelijkheid van loon vragen, erkenning vragen voor het werk dat ze doen, dat zijn mensen uit armere klassen die vragen dezelfde kansen te krijgen als de betere middenklasse of rijke klasse, dat zijn migranten die kansen vragen, niet alleen Afrikaanse mensen maar ook Aziaten en Zuid-Amerikaanse of Noord-Amerikaanse Indianen, dat zijn homo’s en lesbiennes en andere mensen die scheef bekeken worden omdat ze volgens vele mensen “niet normaal” zijn, dat zijn mensen die kort gehouden worden door politieke dictaturen of niets ontziende godsdiensten…

Marieke Lucas Rijneveld is wit, maar weet wat het is op te groeien in een streng religieuze omgeving, door hun seksuele geaardheid maakt dat Rijneveld weet wat het is daar op aangesproken te worden en gekwetst te worden… Rijneveld draagt in interviews en werk diezelfde boodschap uit die Amanda Gorman verkondigde in ‘The Hill We Climb’: laten we samen leven in een wereld waar niet alleen ras maar ook godsdienst en geslacht en seksuele geaardheid en al die andere ‘knelpunten’ geen enkele rol meer spelen, laten we gaan voor een wereld waar iedereen gewoon zichzelf kan zijn. ‘The Hill We Climb’ gaat over veel meer dan ‘alleen maar’ huidskleur, en daarom is Marieke Lucas Rijneveld dus niet te wit om Amanda Gorman te vertalen.

Pierre Brewee, Gent

Boomerang

De afgelopen weken stond de media vol van berichten, artikels en opinies over hoe moeilijk onze jongeren het hebben, zij het uit politiek gewin of oprechte bezorgdheid. Uiteraard is dit een rotperiode voor hen, iedereen heeft het moeilijk, van de kleuter tot de hoogbejaarde.

Maar de taferelen in Gent, Brussel en Luik van vorige week stemmen tot nadenken. Niet zozeer omdat het virus nu in zijn vuist lacht, maar om de boodschap die wordt uitgedragen. Eigen plezier gaat voor de gezondheid van de familie van deze feestende jongeren. Geven ze werkelijk zo weinig om hun eigen ouders en grootouders?

Is dit dan een blik op de maatschappij van de toekomst: eerst plezier maken, zorg voor anderen kan wanneer er tijd en geld overblijft?

Misschien mag aan de fuivende massa toch eens een spiegel worden voorgehouden: wat je nu doet, krijg je ooit terug in je gezicht. Ooit ben je niet meer jong, wie zorgt er dan voor jou?

Veerle Debay, Jesseren

Frontex

In een opiniestuk (DM 26/2) roept Assita Kanko op om Frontex meer krediet te geven in de strijd om de mensensmokkel tot in de wortel uit te roeien. Het ijveren voor mensenrechten en het bewaken van de Europese grenzen zouden immers hetzelfde zijn? Dat valt nog te bezien.

Kanko’s kruistocht tegen politieke families die met hun beklag over Frontex de verkeerde strijd zouden voeren, is slechts een salondiscussie. Dat ze haar werk eens in de schijnwerpers wil plaatsen hoort er uiteraard bij. Toch heeft het iets louche als een verkozene dit soort beleid en het respect voor mensenrechten taxeert op basis van neoliberale redeneringen en andere mythes.

Denkt Kanko echt dat enkel door de trafikanten van de kusten te plukken, de vluchtelingen gezellig zouden thuisblijven? Mensenhandel maakt deel uit van een wereld die ook voor Europarlementariërs niet onzichtbaar is. De smeerlapperij rond de Middellandse Zee zou er niet zijn zonder de talloze brandhaarden in het Nabije Oosten en Afrika. Wie woestijn en zee oversteekt is vooreerst slachtoffer van geweld of de uitbuitende kracht van de vrije markt.

Mensenhandel is een integraal deel van die markt, laten we niet naïef zijn. Door het smokkel te noemen criminaliseer je een praktijk wel, maar zoiets volstaat geenszins. En het wordt al helemaal doorzichtig als ze zich bedient van retorische franjes, zoals het beschrijven van het gammel materieel van de snode mensenhandelaars, om toch maar niet over het probleem zelf te moeten spreken.

Kanko pleit ervoor om de wortels van het probleem te bestrijden. Waarom kijkt ze dan zelf niet verder dan het welles-nietesspelletje van het Europese links-rechts?

Dimitri De Vuser, Lievegem

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234