Donderdag 06/10/2022

ColumnLize Spit

Straks, als jij je spreekbeurt geeft, staat achteraan in de klas je onzichtbare volwassen versie liefdevol mee te knikken

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Lize Spit (Het smelt, Ik ben er niet) schrijft over haar leven.

Lize Spit

Bij wijze van research voor mijn derde roman vroeg ik op Twitter aan mijn volgers over welk onderwerp ze hun spreekbeurt hielden in de lagere school. De vraag werd meteen enthousiast beantwoord. Sommige reacties waren bondig en feitelijk (“de Olympische Spelen, Johan Cruijff, de koe”), sommige waren anekdotisch en grappig – maar allemaal troffen ze me. Alsof er plots een klaslokaal was ontstaan waarvan ik de juf was, met Twitter als interface, waar de volwassenen van nu naar teruggekatapulteerd werden. Daar stonden ze dan, de aandacht vragend, om iets te vertellen over de werking van de streepjescode, over armtransplantaties, over natriumchloride, over poepen en plassen door de jaren heen, over Rubiks kubussen oplossen, over punniken of over kwallen (met een paraplu voorzien van slierten crêpepapier, om te laten zien hoe ze zich voortbewegen). Aandachtig luisteren, Lize, hoge punten geven, in de hoop dat ze zich aangemoedigd voelen om de fantasie en de verwondering nooit los te laten.

Er bleven maar reacties komen. Duizend, tweeduizend. De klas barstte uit zijn voegen. Mensen boden aan hun spreekbeurt op te sturen.

Je hoeft niet op alles te reageren, zei R., die zag dat ik mezelf verloor in de rol van beheerder van deze vraag. Ik wilde elke reactie bestendigen, al was het met een like of een smiley, te kennen geven dat deze ‘gezien’ was geweest. Want het is toch onmogelijk een kind te negeren dat een spreekbeurt geeft over pater Damiaan, met een chocoladetaart in de vorm van Molokai. Hetzelfde geldt voor de jongen die vol passie een spreekbeurt geeft over mineralen voor ongeïnteresseerde leeftijdsgenootjes en dan met zijn boekentas vol ‘stenen’ weer naar huis moet, of voor het meisje dat wil vertellen hoe baby’s ‘werken’ en haar pasgeboren zusje voor de klas een nieuwe luier geeft. En kijk, een kind dat haar spreekbeurt doet over pesten in de hoop haar pestkoppen te bekeren. En ook: leerlingen die vol passie komen spreken over wegenwerken of over vliegtuigen, uit bewondering voor hun ouders die in die sector werkzaam zijn en overvloedig didactisch materiaal meekrijgen van de baas (waargebeurd: papa die ter illustratie over de school komt vliegen in een straaljager, 1978). Of deze: de tienjarige die haar spreekbeurt doet over de Church of Euthanasia en stickers uitdeelt met daarop ‘Save the world, kill yourself’. En ocharme de jongen die een spreekbeurt van 49 pagina’s schreef over stoppen met roken, om zijn ouders te overtuigen. (“Niet gelukt. Wel een 10 gekregen.”)

Uit mijn research bleek vooral hoe diep het verlangen van mensen is om gekend te worden. Volwassenen die door zichzelf als kind ontroerd kunnen raken, die aandacht hebben voor hun vroegere ik, vind ik niet bespottelijk, integendeel, het is het meest troostende dat ik die week gezien heb. Je zou het aan de kinderen van nu willen vertellen: he, geloof me, straks als jij je spreekbeurt geeft, staat achteraan in de klas je onzichtbare volwassen versie liefdevol mee te knikken.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234