Maandag 18/10/2021
Sien Volders. Beeld dm
Sien Volders.Beeld dm

ColumnSien Volders

Voor een paralympische medaillewinnaar in een rolstoel is gewoon naar de winkel gaan in ons land een heuse veldslag

Sien Volders is schrijver.

Beladen met medailles keerde de delegatie Belgische paralympiërs terug uit Tokio. Nooit was er meer aandacht in onze media voor hun prestaties en voor hun persoonlijke verhalen. Door een combinatie van nieuwsfeiten zat er helaas een erg wrange nasmaak aan die glorieuze terugkeer. Op vrijwel hetzelfde moment barstte een rel los rond een erg oud zeer: de onmenselijk lange rit die zovele kinderen al zovele jaren moeten overleven voor een fundamenteel recht, naar school gaan.

Mochten onze medaillewinnaars vandaag naar een aangepaste school gaan – wat perfect denkbaar is, gezien ons inclusieonderwijs nog onnoemelijk veel te wensen overlaat – zouden ook zij op die manier behandeld worden. Het blijft niet bij schoolgaan: voor een paralympische medaillewinnaar in een rolstoel is gewoonweg naar de supermarkt gaan een heuse veldslag. En dat ligt niet aan het feit dat ze een beperking hebben, wel aan het feit dat ons land gruwelijk achteraanhobbelt in toegankelijkheid.

Die onaangepastheid zit zowel in de publieke infrastructuur, waar ons overheidsbeleid voor verantwoordelijk is, als in de privé-infrastructuur, waar wij allen verantwoordelijkheid voor dragen – zij het dat een stevige duw van overheidswege ook daar geen kwaad zou kunnen.

Op publiek vlak zijn stoepen een helder voorbeeld. Bij elke heraanleg wordt voor privé-inritten van garages in 2021 nog altijd gekozen voor die ellendige hellinkjes, waardoor een stoeprit voor rolstoelgebruikers als een offroadparcours voelt. Volgens autoreclames raakt elke standaardgezinswagen tegenwoordig probleemloos halverwege de Kilimanjaro, maar een simpel stoeprandje? Ho maar!

Op het voetpad het comfort van de wagengebruiker laten primeren: cynischer hoeft nu ook weer niet. Op vlak van privé-infrastructuur blijft vrijwel elk cafébezoek of shoppingrondje dan weer hangen voor te hoge drempels en het ontbreken van aangepaste toiletten.

In 2021 is dat ronduit beschamend en schermen met de kostprijs van aanpassingen is te makkelijk. In andere landen lukt het wel om openbaar vervoer toegankelijk te maken zonder formulieren die weken op voorhand ingevuld moeten worden.

Om de infrastructuur van pompstations aan te passen zodat een rolstoelgebruiker zelf kan tanken of minstens een bel vindt waardoor er een pompbediende aan komt hollen indien nodig. Om een pashok te bouwen waar je met een rolstoel wel binnen kan.

En dan gaat het niet om casussen uit het haast perfecte Scandinavië, nee hoor: deze voorbeelden komen uit Frankrijk. In 2005 werd daar een wet gestemd over de verplichte toegankelijkheid van plaatsen, in 2015 werden de duimschroeven aangedraaid en vandaag plukt iedereen de vruchten.

Quand on veut, on peut, klonk het in interviews na de Paralympics. Maar liefst met een land dat wat meewil.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234