Vrijdag 22/10/2021
Aya Sabi. Beeld DM
Aya Sabi.Beeld DM

ColumnAya Sabi

Wij zijn weerloos, laten we stoppen met ons te bewapenen. Neem het waardevolle zoals het zich aandient

Aya Sabi is columnist en auteur van Verkruimeld land.

We willen de eeuwigheid en niets minder. Er valt op dit vlak niet met onze soort te onderhandelen. Als iemand ons één uur met de liefde van ons leven belooft, willen we er twee. Als iemand je tien jaar garandeert, wil je er stiekem toch twintig en één dag. Al geven we dit misschien niet spontaan toe, want gulzig zijn is niet echt een deugd.

Hoe je het draait of keert: we zijn gulzig als het gaat om onze tijd. Als het gaat om het ontwijken van het einde. We doen het voortdurend, zoeken naar de roes of de rust. Van de oude Egyptenaren en hun mummies tot de Romeinen en hun beelden, tot de moderne mens en zijn algoritmes. We willen achterlaten, de illusie voor onszelf creëren dat er meer is dan dit alleen.

We scheppen kunst, verslavingen, religie, beschavingen, van vooroudervereringen tot de instinctieve drang om ons voort te planten. Altijd maar zoeken naar manieren om iets van onszelf achter te laten. Nochtans loert het einde om elke hoek. Het einde als in dood, maar ook hartbreuk, gemis, eenzaamheid, ziekte, aftakeling, verlies en verandering.

We kunnen het toch niet: we gaan nooit als eerste zelf de hoek om. We doen er alles aan om voor eeuwig te zijn of om toch voor zo lang mogelijk te blijven. De hoeken polijsten, schuren, de scherpe kanten moeten ervan af. Al weten we dat de bouw van de toren van Babel nooit echt is voltooid, zelfs die van de Sagrada Família niet. We blijven bouwen tot aan de hemel, we reiken zo ver mogelijk. Zo creëren we de illusie van onvergankelijkheid, van nooit aangeraakt door de tijd.

“Alles van waarde is weerloos”, dichtte Lucebert. Deze column gaat over het gedicht, over de taal, niet over de schrijver, zijn verhaal. Het is de mooiste zin uit de Nederlandse taal, voor mij, op dit moment in mijn leven, want dat kan dan weer ieder moment veranderen. Het zijn woorden die onder mijn vel kruipen. Onder je vel kruipen: dit uit zich in kippenvel, alsof ze me onderhuids troostend strelen en dan onverwachts steken waar het pijn doet.

Voor mij betekent het vers dat de mens in wezen weerloos is, dat je je niet kan bewapenen tegen alles wat aan en in je vreet. Alles wat van waarde is, raakt ook vroeg of laat verloren. Vroeg of laat, want de tijd is de basis van elke verandering. Dus onze grootste vijand als het goed gaat, onze beste vriend als het slecht gaat. Deze temporele factor is de essentie van het waardevolle, de essentie van de cirkel des leven. We staan nooit stil, behalve in de momenten waarin we onszelf verliezen en waarbij we hopen dat de tijd bevroren raakt zodat het nooit meer anders hoeft te zijn. Alle kerkklokken én zakhorloges tikken ongestoord verder helaas.

Deze momenten zijn fragiel en kwetsbaar, dus willen we onszelf errond rollen, ze bewaren, een poosje vasthouden, zolang als het kan. Dat kan echter niet en daarom is het juist zo waardevol. Wij zijn weerloos, laten we stoppen met ons te bewapenen. Neem het waardevolle zoals het zich aandient. En laat het gaan zodra het tijd is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234