Woensdag 28/09/2022

Absoluut onhip,

Hier geen fratsen, maar overwegend klassiekers met een moderne invulling

maar lekker

Een lezer deed onlangs zijn beklag over het feit dat we in het DMM te vaak schrijven over a) toprestaurants, en b) over Brussel. Wat Brussel betreft, is het simpel: daar is zoveel, de concurrentie is zo groot, dat je er verhoudingsgewijs beter kan eten voor evenveel geld als waar ook in België. En al wonen er geen miljoenen Vlamingen in de hoofdstad, ze komen er wel in drommen werken, en durven er dan ook weleens uit eten te gaan. Dan de top. Niemand, op misschien enkele zakenbonzen na, kan of wil daar geregeld gaan eten. Toch zijn deze topkeukens het waard om over te berichten, omdat ze strekkingen aangeven in de hedendaagse keuken, op dezelfde manier als avant-gardekunst of haute couture trends zet. Ik heb geen Tuymans aan de muur hangen en evenmin trek ik 's morgens een Chanelpakje aan. Toch verdienen ze de aandacht, want ze zijn bepalend voor hun tijd, net zoals The Fat Duck en Nobu dat zijn.

Dit even terzijde, omdat het deze week alweer over Brussel gaat. Als je op www.resto.be een van de postnummers van Brussel intikt (vooral 1040 en 1050), zie je meteen hoe enorm veel eetgelegenheden er geregistreerd zijn in één enkele wijk. Elsene is wel een van de best bedeelde. Daarheen ging het deze week, en nu eens niet naar een trendy adresje, maar eerder naar een buurtrestaurant. Toch staat La canne en ville op het blauwe naambord op de hoek van de straat vermeld, Elsene/Ixelles promoot zijn horeca.

La canne en ville is een eenvoudig restaurant met Franse inslag dat sinds 1983 is gehuisvest in een vroegere slagerij. Daarvan zijn de groene wandtegeltjes bewaard, de vloertegels met bladmotief en een ouderwetse weegschaal. Een pak wandelstokken (des cannes) in een bokaal verwijzen naar de naam. Dat het hier elke middag bomvol zit, heeft zeker te maken met de lunch van 13 euro die dagelijks wordt geserveerd. Vandaag, vertelt de dienster, is dat een beursje van filodeeg met geitenkaas en zalm, gevolgd door doradefilet met courgettes. We zien het komen aan de tafels naast ons, en het ziet er beslist aantrekkelijk uit. Wij nemen de tijd om de kaart te bestuderen bij een glaasje crémant de Loire (6 euro) en een witbier (2,5 euro). Hier geen fratsen, maar overwegend klassiekers met een moderne invulling, zoals een petite soupe de scampi à l'Armoricaine, croûton gratiné (13 euro), carpaccio van tonijn met rode ui, koriander en sinaas (12 euro) of een 'meli-melo' van gekonfijte eendenmaagjes en -borst met rucola en notenolie (12 euro). Bij de hoofdgerechten is er Iers rundvlees in diverse gedaanten, naast kalfszwezerik met dragon en muskaatwijn (23 euro) en kabeljauwrug met hollandaisesaus, garnaaltjes en broccoli (23 euro). Op aanraden van mijn gezelschap begin ik met een half geroosterd duifje, wat je zelden tegenkomt als voorgerecht, op een stukje ganzenlever, met Luikse stroop (14 euro). Omdat hij dit al kent, opteert hij voor de slakjes 'petits gris' met look- en kruidenboter, nu eens niet in de schelp, maar in een bladerdeeggebakje (11 euro). We vervolgen met kippenborst met morieljes en witloof voor mij (21 euro) en kalfsnier met peket, jeneverbessen en groenten aan de overkant ( 20 euro).

De bediening gebeurt door twee dames, ik veronderstel moeder en dochter, Franstalig, maar een en al glimlach en zich uitslovend om op tijd een 'alstublieft' en 'dank u wel' te laten horen. Uit de redelijk geprijsde wijnkaart hebben we niet de huiswijn uit Gascogne per centimeter (14 euro per fles) gekozen, maar een solide en flatteuze Crozes Hermitages Domaine du Murinais 2001 (33 euro).

Wij moeten iets langer wachten op ons eerste gerecht dan de meeste gasten, die hier komen voor de voordelige lunch, maar als mijn half duifje arriveert, heb ik geen klachten: botermals, hapklaar versneden, met een centimeterdik stukje ganzenlever erbij. Ik ruik de look van de slakjes aan de overkant als het bladerdeeggebakje wordt opengebroken, en wellicht is dat een betere vriend voor de wijn dan de Luikse stroop rond mijn duifje. La canne en ville heeft geen pretentie, je zit er gemoedelijk, elleboog aan elleboog, maar wel met linnen tafellakens en servetten, zonder muziek of muzak, in huiskamersfeer.

Onze hoofdgerechten bevestigen die sfeer. Ik hoor geen klachten over de kalfsnier, en mijn kippenborst, geserveerd met twee stronken gestoofd witloof, een lepel morieljes en een ouderwetse, lichte roomsaus en natuuraardappelen beantwoordt aan de verwachtingen.

We sluiten af met een koffie, waarbij een blokje gebak met boterroom komt, en ik noteer wat op de kaart staat, dat in het menu het dessert NIET kan worden vervangen door een pousse-café. Het moet zijn dat de oudere buurtbewoners al vaker hebben laten horen dat ze liever een neut hebben voor het slapengaan dan een crème brûlée. n

La canne en ville

* Hervormingsstraat 22, 1050 Brussel (Elsene) * tel. 02/347.29.26,

* gesloten op zaterdagmiddag,

* zon- en feestdagen

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234