Donderdag 06/10/2022

Acht jaar wegkwijnen

Acht jaar en één week lang heeft Ariel Sharon in een coma gelegen. Voor de meeste Israëli's was dat tijd genoeg om hem te vergeten.

Naarmate de jaren verstreken, ging de naam Ariel Sharon steeds vaker als een verre echo klinken. Sinds hij op 4 januari 2006 een hersenbloeding kreeg, bevond de toenmalige premier zich in een coma. Als Sharons politieke rol niet routinematig in Israëls geheugen zat, was hij zaterdag de spreekwoordelijke stille dood gestorven.

Toen het na verloop van meerdere hersenoperaties zonneklaar werd dat de voormalige Likoed-coryfee nooit meer uit zijn slaap zou ontwaken, ging ook de media-aandacht liggen. Hooguit toen zijn twee zonen Gilad en Omri nu en dan hun weigering onderstreepten om hun vader te laten gaan - van de machines los te koppelen, dus - werd Sharons toestand nog becommentarieerd.

Zelfs het dokterspersoneel wilde zich weleens ergeren aan de volharding van Sharons nabestaanden. "Om het even wie anders zouden we in alle rust hebben laten sterven", liet een dokter in Tel Hashomer, het grootste ziekenhuis van Israël, in 2011 optekenen. "Hem houden we in leven omdat de familie er zo op staat, maar schrijnend is het wel."

Af en toe ontsnapte er een beeld van de vegetatieve Sharon. Weinig Israëli's geloofden Gilad toen hij stelde dat zijn vader op zijn stimuli reageerde door met de vingers te bewegen. Behalve Gilad dacht ongeveer niemand dat hij ooit weer wakker zou worden.

Wel bleven Sharons vitale organen werken. Hij kreeg ook pneumonie en was op nierdialyse aangewezen. Gevoed en beademd werd hij met een sonde. Agenten in burger van de inlichtingendienst Shin Beth hielden al die tijd een oog in het zeil.

296.000 euro

Aan het in leven houden van de politicus was het robuuste kostenplaatje van 296.000 euro per jaar verbonden. De eerste jaren hoestte de Israëlische overheid het bedrag op, maar in de zomer van 2011 vond de commissie voor Financiën van de Knesset, het parlement, dat het welletjes geweest was. Ze dwong Sharons zonen de helft van de rekening voortaan zelf te vereffenen.

Het politieke toneel had Sharon intussen allang verlaten, sinds het moment immers waarop Justitie oordeelde dat hij zijn taken om gezondheidsredenen niet langer kon opnemen, twaalf dagen na de toeval. Sharon werd opgevolgd door Ehud Olmert, die prompt ook waarnemend voorzitter van Kadima werd, de centrumpartij die 'Arik' kort tevoren opgericht had.

De oud-premier haalde intussen alleen nog de pers in what if-verhalen. De havik was goed op weg een duif te worden, klonk het daar. Als Sharon langer aan zet gebleven was, had er misschien alsnog een vredesregeling met de Palestijnen ingezeten. Een onbewijsbare hypothese waarbij het ook gebleven is.

Reliek

De jongste dagen trok een stoet oude getrouwen bij Sharon langs, kwestie van afscheid te nemen. Sinds 2006 ging een beperkte groep politici hem af en toe nog wel menselijkheid en eer betonen, maar op de keper beschouwd was Sharon al een reliek. Een veelzeggende anekdote herinneren de Israëli's zich uit 2011, toen de huidige premier Benyamin Netanyahu zich versprak en het per ongeluk over de nagedachtenis van Ariel Sharon had.

Misschien was 's mans trouwste collega-politicus wel een vrouw. In de aanloop naar de recente pogingen om het vredesproces weer vlot te trekken schreef minister van Justitie Tzipi Livni een opiniestuk waarin ze stelde hoezeer Israël de vastberadenheid en het staatsmanschap van een Sharon wel miste.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234