Maandag 24/01/2022

InterviewLust & liefde

‘Al vanaf de eerste ontmoeting moet ze hebben gezien dat ik een crush op haar had’

null Beeld Lotte Dijkstra
Beeld Lotte Dijkstra

Op de middelbare school werd Carlijn (20) halsoverkop verliefd op haar coole juf Engels, al duurde het even voor ze dat zelf besefte. Een onmogelijke liefde, maar vele jaren later telt ze nog steeds haar zegeningen.

Corine Koole

‘Ik was nooit zo bezig met mijn seksualiteit tot ik in de eerste klas van de middelbare school Engels kreeg van mevrouw Den Hartog. Ze zal niet ouder zijn geweest dan 25, ze droeg een jeans en Converse-sneakers en steeds als ik haar klas inliep, bracht ik van het ene op het andere moment geen woord meer uit. Mijn handen werden klam, ik sloeg mijn ogen neer, en hoewel Engels mijn lievelingsvak was, en ik thuis met mijn moeder voor de grap vaak Brits-Engels oefende, durfde ik in de klas mijn hand niet op te steken als ik het antwoord wist.

“Ik raakte in verwarring, de overgang van de veilige basisschool naar de middelbare school kostte me moeite, ik had niet veel vrienden, maar was wat ik voelde bij de lerares Engels faalangst of iets anders? Ze was heel vriendelijk. Zonder een gepaste afstand te verliezen liet ze me op een dag na de les even nablijven en vertelde me dat ik haar deed denken aan Hayley Williams, de zangeres van haar lievelingsband Paramore.

“Ik wilde zo snel mogelijk de klas uit, niet in staat haar aan te kijken, laat staan iets terug te zeggen, en pas maanden later raapte ik al mijn moed bij elkaar en vroeg: waarom doe ik u aan haar denken? In de periode ervoor had ik ’s avonds in bed alles opgezocht over Paramore wat ik maar kon vinden, ik was naar hun muziek gaan luisteren, maar ik had geen rood haar, zoals de zangeres Hayley Williams. Ik was onzeker, donkerblond en droeg een bril. Het was na de les, we waren samen. Ik had gewacht tot iedereen weg was, en ik dacht aan haar te zien dat ze vandaag geen haast had om in een ander klaslokaal te komen. Zo plaatste ik zorgvuldig mijn vraag, zonder te beseffen dat die nogal plompverloren klonk, twee maanden na haar opmerking. Ze lachte, pakte haar spullen bij elkaar, begreep meteen over wie ik het had en zei: er is iets in je attitude, iets wat me zegt dat jij net zo zelfverzekerd bent als zij.

“Daar bleef het weer even bij. Maar de opwinding bleef ook. Iedere keer als ik haar in de gang tegenkwam, schrok ik, ik begon haar te volgen op Facebook en als ik Engels had, kleedde ik me extra zorgvuldig aan. Nike-sneakers, een turquoi­se jeans, een wit hemdje en daaroverheen een geblokt bloesje in lichtblauw, roze en groen, dat waren in de eerste klas mijn lievelingskleren. Na twee maanden begon ik me af te vragen wat mijn extreme nieuwsgierigheid nu precies betekende. Wilde ik haar zijn of wilde ik met haar zijn? Op Google tikte ik: How do you know if you’re gay? Toen begreep ik: ik ben verliefd op mijn lerares Engels. Een intens gevoel dat van geen wijken wist.

“Het jaar erop zat ik opnieuw in haar klas, en weer vroeg ik verlegen maar vastberaden zomaar uit het niks: waarom vindt u dat ik op Hayley lijk, en weer pakte ze ons gesprek op alsof er niet een hele zomervakantie en nog wat maanden tussen zaten, en zei: ‘Als ik jou zie, zie ik een enorme potentie waarmee je heel ver kan komen.’ Ze knielde soms naast mijn tafel om iets uit te leggen, maar zorgde er altijd voor dat ze daarna hetzelfde deed bij een van de andere leerlingen, zodat ik me niks in mijn hoofd zou halen. Na de tweede klas verloor ik haar uit het oog. Maar ze had iets in gang gezet.

Ontlading

“In het vijfde middelbaar heb ik mijn beste vriend als eerste durven toegeven dat ik op meisjes val. Jij bent dus ook gay, zei hij. Ja, zei ik, alsof het heel gewoon was. Ik moest eerst heel hard huilen, daarna volgde een enorme ontlading en durfde ik het ook aan mijn familie en vriendinnen te zeggen. Mijn angst dat ik niet meer naast mijn vriendinnen van beha zou kunnen wisselen, dat ze iets vriendschappelijks als iets seksueels zouden uitleggen, bleek volledig onterecht.

“Nu, op mijn twintigste, mag iedereen weten dat ik gay ben. Ik ben aan het daten, al is er nog niet veel meer gebeurd dan kussen. Ik zou graag een relatie hebben. Er was een meisje dat ik nog kende van de lagere school, ik kwam haar tegen op een feestje en mijn lichaam reageerde precies zoals op mijn lerares Engels destijds, met klamme handen en een bonzend hart. Samen hebben we urenlang op de wc gezeten. Ze streek met een hand langs de mijne en mijn hart begon nog harder te bonzen. Maar even later hoorde ik dat ze een vriendje had, dus kennelijk had ik me toch vergist.

“Al moet ik eerlijk zeggen dat ik zelf op de middelbare school toen ik een jaar of zestien was, ook een tijd een vriendje heb gehad. Ik weet nog dat ik dacht: als ik ook op jongens kan vallen, dan wordt mijn leven een stuk makkelijker, dan is het feit dat ik meisjes leuk vind, gewoon een heimelijk genoegen waar niemand iets van hoeft te weten.

“Zonder mijn lerares Engels, de korte gesprekjes over haar jeugd na de les, haar aanmoediging om al mijn mogelijkheden te onderzoeken, zou ik mijn ware seksualiteit nu nog steeds verborgen houden. Al vanaf de eerste ontmoeting moet ze hebben gezien dat ik een crush op haar had. En de metafoor van haar lievelingsband en de zangeres gebruikte ze om mij te stimuleren mezelf te vinden. Het liefst zou ik haar nu bellen en zeggen: ‘Dank u wel, mevrouw. U heeft een onvergetelijke en precies de goede rol gespeeld in mijn seksuele bewustwording.’ Wie weet in hoeveel heterorelaties ik me zonder haar uit gemakzucht had gestort? Op een dag ga ik haar bellen. Maar eerst moet ik iets verder zijn, een tijdje een relatie hebben bijvoorbeeld, de hele reis hebben gemaakt die ik zo graag nog wil maken. Als ik down ben, luister ik nog steeds naar Paramore en Hayley. Dan denk ik aan mijn lerares, niet meer als aan een geliefde, maar als aan een onmisbare coach.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234