Zondag 26/06/2022

InterviewLust & liefde

Als de vrouw van je leven aan de andere kant van de wereld woont: ‘Vrienden begrijpen het vaak niet’

null Beeld Sammy Slabbinck
Beeld Sammy Slabbinck

Drie jaar geleden ontmoette Mike (48) de vrouw van zijn leven. Ze is grappig en deed zijn cynisme wegsmelten als sneeuw voor de zon. Eén detail: zij woont in Taiwan. Hun laatste aanraking dateert intussen van februari 2020. Toen kwam corona. .

Corine Koole

“Ik ken mijn vriendin uit Taiwan al drie jaar. Maar daarvan hebben we elkaar al 23 maanden niet kunnen opzoeken. Je zou kunnen zeggen dat we daardoor een nieuwe soort liefde hebben ontdekt. De liefde via chatten en videobellen, de liefde van eindeloos je telefoon aan hebben en elkaars leven op afstand op de huid volgen. Soms zijn we acht uur aan een stuk online. Meteen als ik wakker word, zet ik mijn beeld aan en zie ik Jolin in het park zitten met haar hoedje op, een yoghurtje in haar hand, lunchend met collega’s. Het tijdverschil is zeven uur, haar werkdag stopt als mijn lunch begint. Rond 12 uur stuur ik haar een bericht: vergeet niet uit te klokken! Want ik weet hoe ze er de pest in heeft als ze dat vergeet, omdat ze dan vakantiedagen kwijtraakt.

“Het zijn zeker niet alleen de grote belevenissen die we delen, niet alleen de plannen voor de toekomst als we weer kunnen reizen – want daarop bouw je geen relatie. We hebben het er wel over, hoe wil je dat ons huis er later uitziet? We fantaseren over de meubelen die we gaan kopen, de stad waar we willen wonen, maar wat we elkaar dag in dag uit vertellen, zijn vooral de kleine gebeurtenissen, al die kruimels die het dagelijks leven definiëren en kennelijk ook de liefde smeden. Als je alle dagen optelt die we samen hebben doorgebracht, kom je maar op twee weken. Ons plan om heen en weer te reizen werd gedwarsboomd door corona en ons non-fysieke, virtuele leven duurt nu al zoveel langer dan de tijd dat we elkaar konden aanraken, kussen, samen konden slapen. We zeggen niet wekelijks: ik mis je. Want dit is geen surrogaatrelatie, dit is onze relatie. Natuurlijk verlang ik naar hereniging. Maar tijdens onze gesprekken vermijden we het grote drama. Als er al gehuild wordt, is dat niet uit frustratie of verdriet maar vooral uit ontroering, bijvoorbeeld als ik zie hoe blij ze is met het cadeautje dat ik haar vriendinnen heb gevraagd voor haar te kopen. Mijn moeder vraagt weleens: dit kan toch niet altijd zo doorgaan? Nee, dat klopt, en toch is wat wij hebben minstens zo echt als al mijn tastbare relaties hiervoor. Aanraking is een belangrijk deel van liefde, maar blijkbaar niet doorslaggevend. Dat is aandacht.”

Niet zonder moeite, wel zonder twijfel

“Op ieder moment van de dag weten we van elkaar wat we doen. Vriendinnen en exen die een ‘gevaar’ voor onze relatie zouden kunnen betekenen, ga ik uit de weg, precies zoals ik dat zou doen als mijn vriendin hier zou wonen. Ik babbel over de gezonde hapjes die ik heb gekocht voor mijn vrienden die langskomen, zeg dat ik benieuwd ben naar hun reactie. Ik zeg haar dat ik gewonnen heb met squashen en die avond naar een voetbalwedstrijd ga. Ze kent het stadion, want de ene keer dat ze me hier heeft kunnen opzoeken, heb ik haar meegenomen naar een wedstrijd – ik heb nog nooit iemand zo zien juichen. Of, wat ook vaak gebeurt, ik neem haar mee naar een feestje en laat mijn telefoon openstaan, ze kent intussen al mijn vrienden. Mijn nichtje noemt haar tante. Ze is erbij als ik Taiwanese les heb en babbelt dan even met mijn lerares.

“Vrienden begrijpen het vaak niet als ik zeg: ik kan vanavond niet, ik heb een afspraak met Jolin. Ze zeggen: jullie relatie is alleen maar zo goed vanwege die afstand. Zelf maken we ook weleens grapjes: als het straks meteen voorbijgaat als we elkaar eindelijk weer zien, vertellen we dat aan niemand, oké? Het verschil tussen ons en andere koppels is dat we ieder contact plannen en tijd voor elkaar maken. Verder is veel hetzelfde. We kijken gelijktijdig dezelfde films, eten kip met kerst, ze steunde me toen een vriend overleed en soms maken we ruzie. Dan sta ik op een feestje en zegt ze boos: je had helemaal niet verteld dat we naar een feestje gingen, en richt als protest haar telefoon een tijdje naar het plafond. Dus nee, deze constructie is zeker niet ideaal, maar we hebben geen keuze want niemand weet hoelang deze covidmaatregelen nog gaan duren. In Taiwan zijn de grenzen nog steeds dicht en mijn businessvisum werd op het laatste moment afgeblazen. Toen heb ik wel even gehuild en een paar weken somber in te zetel gezeten.

“Dat we dit nu al twee jaar zo volhouden, betekent niet dat het allemaal moeiteloos gaat, maar getwijfeld hebben we nooit. Toen ze in april 2018 als toerist in ons land was en ik haar leerde kennen, viel ik op haar pretoogjes en ging alles ineens razendsnel – ze is iemand die zich nooit anders voordoet dan ze is, vrolijk, blij, zonder trucjes. De eerste vrouw in wier armen ik in slaap val, zonder de andere kant van het bed op te willen zoeken. De laatste keer dat ik haar kuste was februari 2020, vlak voor de lockdown – we hadden geen idee. Op de terugweg had ik me vergist in mijn vertrektijd en gehaast en lachend namen we afscheid, ­roepend: tot snel!

“Ik heb altijd veel vriendinnen gehad en als het moeilijk werd, stopte ik ermee. Maar op de een of andere manier doet Jolin steeds opnieuw een appel op mijn optimisme. Haar lachen, de plotselinge dansjes die ze uit het niks opvoert, de liedjes die ze zingt, en dan vraagt of het vals is, ‘Ja, heel vals’, hebben al mijn cynisme doen verdwijnen. Waar ik vroeger de moed vaak opgaf, zal ik nu vechten. ’s Avonds zet ik haar naast mijn laptop en zie haar in slaap vallen. Laatst schrok ze wakker van een nare droom. ‘Honey, talk to me.’ En ik stelde haar sussend gerust. Toen ze vorige maand verkozen werd tot werknemer van het jaar, kon ik niet bij het feest zijn, maar de avond ervoor liet ze me haar jurk zien. Wat vond ik mooier, de pumps erbij of laarsjes? En welke oorbellen, de ronde of die met de veertjes? Uren waren we ermee zoet. Ook al kijken we enorm uit naar samen zijn, ons leven staat niet stil. Dit is de weg die we zullen lopen. Zijpaden zijn er niet.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234