Zondag 26/06/2022

'Als het te vrolijk wordt, heb ik zin om mijn hamer te pakken'

Dat je iets goed of slecht vindt, oké, maar 'wansmaak' kun je nu toch bezwaarlijk nog als criterium hanteren? Het is die gure wind van normen en waarden, héAls het geen noodzaak heeft, laat het dan toch. Er moet een dwingende toestand zijn waardoor je dingen maakt

Vanaf vandaag staat hij weer op de planken in Gent, in Theater Tinnenpot. De hele zomer is hij te zien in tenten langsheen dijk en pier. Hij had zich nochtans voorgenomen om het na dit televisieseizoen rustiger aan te doen. Onderweg verloor hij dit jaar zijn vader. Soms ook de lach. "Een vingerknip en wég. Gewoon weg. Zo gaat dat."

In zijn Oostendse atelier, zes hoog, hoor je alleen de zee. Radio, televisie en internet zijn er niet. De muren zijn kaal, op enkele tekeningen van zijn kinderen na. Kama is geboren in Nieuwpoort, woonde in Oostende van zijn negende tot zijn drieëntwintigste en verhuisde toen naar Gent.

"In het begin merk je het niet, maar na tien jaar begon het gemis. Toen stond ik hier terug aan zee zodra ik maar kon, zomer of winter. Gent had ik wel een beetje gezien. Ik ken daar elke steen en iedere mens. Terwijl dit hier (zwaait gracieus naar de zee achter hem), dat kun je met niets vergelijken."

U zou zich terugtrekken na het televisieseizoen einde mei. Alleen nog schilderen. 'Gewoon een borstel, doek en verf', had u gezegd.

Kamagurka: "Dat doe ik ook. Stoppen met televisie was op zich al een vorm van terugtrekken. Je neemt afscheid van medewerkers, je publiek valt weg. Je bent alleen met dat doek. Twee keer per week bevredig ik wel de behoefte om op een podium te staan, maar verder is er alleen het schilderen."

Is het doek met de jaren harder gaan roepen?

"Zeker en vast. Ook toen ik voor Man bijt hond op de quad dit prachtige land en zijn grenzen verkende, droomde ik weg in schilderijen. Als vanzelf is er iets in mij wat naar dat evenwicht zoekt. Schilderen is heel fysiek. Optreden ook. Dat gaat om beelden en woorden, maar je beweegt ook heel veel op dat podium. Dat is zweten en zwoegen. Schilderen doet iets gelijkaardigs. Ik begin met terpentijn en verf en als dan binnen de kortste keren die dampen om je hoofd hangen, ben je weg. Na een uur of drie ben ik gewoon de tijd en mijn omgeving vergeten."

Is Kamagurka vandaag meer wat hij schildert dan wat hij tekent?

"Ik denk het wel, ja. Ik steek er meer tijd in dan in mijn cartoons. Twintig procent gaat naar mijn cartoons, 40 procent naar het schilderen, nog eens 40 procent naar het optreden. Ik heb altijd al geschilderd, maar ik had een enorme weerzin om tot de kunst te behoren. Het sérieux ervan stoorde mij. Niet dat ik iets tegen ernst heb, maar dit is iets anders. Ik had wel goesting om te schilderen, maar ik vond het zo slaapverwekkend allemaal. Zo deftig en meegaand ook. Al heb ik wel de indruk dat het wereldje veranderd is. Ik ben zelf ook gaandeweg interessantere schilders gaan ontdekken. Philip Guston, of de schilderijen van filmmaker David Lynch en dichter Lucebert. Ik ben meer en meer afgestapt van strips. Deze week stond ik nog in een heel goede stripwinkel in Gent. Vroeger zou ik met tien boeken naar buiten zijn gestapt, nu vond ik niets wat mij kon verrassen."

Ligt dat aan de strip zelf of aan u? Te veel déjà vu's?

"Dat laatste, waarschijnlijk. Ik heb het allemaal wel al eens gezien. De Amerikaanse undergroundstrip en zo, daar word ik nu niet meer wild van. Ik ben ook met heel andere dingen bezig in mijn hoofd. Met kleuren en beelden."

Enkele jaren geleden zei u in een interview: 'Ik probeer mezelf weg te tekenen en weg te schilderen en iets nieuws uit te vinden.'

"Je vergeet jezelf als je zit te tekenen. Je hoofd vult zich met een hele hoop beelden uit het verleden, dingen die je zelf meegemaakt of gezien hebt. Het is maar door jezelf weg te tekenen dat je ook al die dingen kwijtgeraakt. En dan kun je nieuwe beelden maken die je nog niet gezien hebt.

"Ik zat daarnet op wc nog te bladeren in een boek van Philip Guston, een tijdgenoot en collega van Jackson Pollock. Wacht, ik laat het je zien. (komt terug met het boek) Die is begonnen met figuratieve tekeningen. Ku Klux Klanfiguren. Daarna heeft hij enorm veel succes gehad als abstract schilder. Vervolgens heeft hij een hele periode bijna niets anders gedaan dan lijnen getrokken. Het is alsof hij zichzelf moest heruitvinden, daarna is hij met een zeer nieuwe beeldtaal begonnen: gigantische hamburgers, bergen kersen, koppen en lampen."

Kan een mens zichzelf blijven heruitvinden? Een enfant terrible blijven? U hebt ook al de kaap van de vijftig gerond, net zoals Herman Brusselmans.

"Ja, we worden grijze jonge goden. (lacht) Het is en blijft natuurlijk altijd dezelfde hersenpan, het blijven dezelfde handen, je wordt geen ander. Nu en dan van medium veranderen helpt bij mij wel tegen het verzanden."

'Blijf ik wel voldoende avant-garde?' Houdt dat soort vragen u bezig?

"Veeleer het omgekeerde eigenlijk. Hoe komt het dat ik nog altijd choqueer? Vijftien jaar geleden schreef ik een toneelstuk voor het NTG in Gent: Mario, ga eens opendoen, er wordt gebeld. Dat stuk was zeer grappig, heel baldadig, tamelijk provocerend en ook wel poëtisch. Nu spelen ze dat stuk opnieuw op het Nederlandse kunstenfestival De Parade. In de Volkskrant is daar een striemende kritiek over verschenen. De recensent vroeg zich af wie zoiets durfde te maken? Een vrouw die zingt dat ze naar het toilet moet! Een verschrikkelijk platvloerse bevallingsscène! Kortom, het toppunt van wansmaak. Vertaal dat in het Duits, druk het af in gothische letters en je waant je in de jaren dertig. Entartete Kunst.

"Dat vind ik schrikwekkend in 2007. Dat je iets goed of slecht vindt, oké, maar 'wansmaak' kun je toch bezwaarlijk nog als criterium hanteren? Eigenlijk is het om dood te vallen dat ik vandaag nog avant-garde bén. Dat ligt niet aan mij, wel aan die klok die rondom mij wordt teruggedraaid. In Nederland nota bene! Dat land heeft toch Jiskefet en Koot en Bie gekend? Freek de Jonge en Wim T. Schippers? Ook ik heb daar in het verleden al straffere dingen gedaan dan Mario, ga eens opendoen. Maar het is die gure wind van normen en waarden, hé. Het is die dekselse Jan Peter Balkenende. Het is de nieuwe fatsoensnorm die oprukt en die in feite erger is dan wat er in Europa economisch te gebeuren staat."

'Ik vind de hedendaagse jeugd te braaf', zei u al eens. Deze week bleek uit een onderzoek inderdaad dat de kinderen van de babyboomers puriteinser en conservatiever zijn dan hun ouders.

"Ze zijn eigenlijk even puriteins als mensen van over de zeventig. Sterker, ik denk dat het bij zeventigers nog wel meevalt. (lacht)"

U hebt zelf twee kinderen die nu jonge twintigers zijn. Merkt u bij hen iets van regressie?

"Ik heb het me al zitten afvragen: waarom rebelleren ze niet tegen mij? Mijn kinderen en ik hebben bijna dezelfde muzieksmaak. Ik heb het zelfs liever nog iets extremer dan zij. Deze ochtend zat ik in de wagen en de muziek op de radio kwam mij de strot uit. Ik hield het niet meer uit. Zo flauw en plat. Ik ben gestopt, uitgestapt en heb uit mijn kofferbak een cd van de Butthole Surfers gehaald en opgezet. Loeihard. Ik zat wel te denken: 'Komaan Luc, je bent er vijftig, je behoort naar Radio 1 te luisteren.' (lacht) Maar nee, dat gaat niet. Het is sterker dan mezelf. Ook Studio Brussel is overdag niet om aan te horen. Zo oubollig allemaal, jingeljangel. En vriendelijk, onschadelijk. Muziek zonder enige drang."

Was de afstand tussen u en uw vader groter dan die tussen u en uw kinderen?

"Veel groter, al hadden we ook wel raakpunten. Mijn vader heeft in zijn leven ook een paar schilderijen gemaakt. Hij had wel iets. Maar verder was hij gewoon een verkoper van verf. Hij was wel zeer bij de pinken. Ook politiek. Het nieuws volgde hij op de voet en hij gaf er voortdurend commentaar bij. Hij hield van mijn werk, lachte graag. Ik had er een goede band mee."

Vier jaar geleden werd u opnieuw vader. Confronteert het verlies van uw eigen vader u niet met dat vaderschap op latere leeftijd?

"Nu sta ik met de rug tegen de koude muur. Dat zeggen ze als je vader sterft. Maar het is nu eenmaal zo. Het ene moment ben je hier nog, het volgende niet meer. Je kunt daar lang bij stilstaan, maar ik heb niet echt last van religieuze beslommeringen. Ik leef omdat ik graag leef. Ik heb een verantwoordelijkheid tegenover mijn kinderen. De twee oudste kunnen hun plan wel trekken, maar voor de jongste ben ik inderdaad wel veroordeeld om nog enige tijd fit te blijven. Dat lukt wel, fysiek voel ik niet zoveel verschil met tien of twintig jaar geleden."

Het leidt niet tot versombering in uw werk, zoals bij ouder wordende kunstenaars wel vaker het geval is?

"Nee, ik ben geen somberende mens. Ik kan me wel opjagen, hard vloeken. Maar ik ga niet gebukt onder ergernissen. Ik heb dan veeleer de neiging om er des te harder in te vliegen. Er is natuurlijk veel gepruts en gezever. Maar ik omring mij met de dingen die ik zelf fantastisch vind en dan heb ik geen last van de onzin. Er is een knop op de televisie en op de radio, ik luister naar de zee, ik haal boeken en cd's in huis die ik tof vind, ik heb nog niets aan de muur hangen behalve die tekeningen van mijn kinderen."

Citaatje van uzelf: 'Mocht het leven mooi zijn, dan is de humor dood. De teelgrond van humor is: ernst, verdriet en zelfs wanhoop.' Zo weinig somberend lijkt u me nu ook weer niet.

"Dat klopt. Je hebt humor nodig, ook voor de lichtere zaken. Voor de fiets die plat rijdt, de biefstuk die aanbrandt. Als je ermee kunt lachen is dat een heel ander verhaal dan als je staat te vloeken. Op bepaalde momenten is er geen humor meer, natuurlijk. Toen mijn vader stierf, werd het plots moeilijk. Ik moest dan iets zeggen op de begrafenis. Ik ben er dan toch nog in geslaagd om wat grappige dingen aan te halen. Dan lukt het wel. Maar er zijn momenten dat het gewoonweg niet gaat. Dat moet je ook toegeven."

U zei het daarnet al: 'Ik heb niets tegen ernst.'

"Nee, integendeel. Ernst is voor mij nog altijd de basis. Er moet eerst een probleem zijn voor je met grappen kunt afkomen. Als dat ontbreekt, blijven grappen in het ijle hangen. Dan hou je irritante wisecracks over. Humor die een spitse gedachte over een probleem bevat, kan fantastisch zijn. Dat is bevrijdend."

Het moet een noodzaak hebben, zoals poëzie?

"Precies, en zoals muziek. Verdomme, wat een slappe koek op die radio. Niets wat nog verrast. Niets wat er niet evengoed niet had kunnen zijn. Als het geen noodzaak heeft, laat het dan toch. Er moet een dwingende toestand zijn waardoor je die dingen maakt. Het is ook daarom dat ik nu anderhalf jaar vooral wil schilderen. Ondertussen ga ik een televisieprogramma bedenken. Dat moet dan ook wel een programma zijn dat iets te vertellen heeft, waarin ik iets kwijt kan."

Tegenover de ernst staat de gedachte dat de wereld kapotgaat aan ironie. 'Ik vind humor prachtig', zegt Jozef Deleu, 'maar ironie wantrouw ik. Soms dient het om te verhullen wat men denkt. Je kunt elk probleem, ook de dood, weg ironiseren.'

"Dat is ook zo. Het moet allemaal leuk zijn. Dat vind ik altijd zeer vervelend. Je ziet het in veel televisieprogramma's. Het moet leuk, ironiserend zijn, vooral niet te zwaar op de hand. Soms vind ik al die leukigheid ondraaglijk. Als het zodanig licht en vrolijk wordt, heb ik zin om een hamer te pakken en het aan diggelen te slaan. Het is namelijk allemaal niet zo leuk of vrolijk. Je wordt wakker 's morgens en je hoort dat er 150 mensen in één klap gestorven zijn op een markt in Bagdad. Maar verder is alles best vrolijk! Dat is gewoon niet zo.

"Ik vind het gelegitimeerd om daar stand-upcomedy over te maken, om de doodeenvoudige reden dat het de realiteit is. Je moet daar eens bij stilstaan, wat het is om in Irak in zo'n dorp of stad te moeten wonen, dag in dag uit, met de zeer waarschijnlijke mogelijkheid dat je wordt opgeblazen. Ik vind dat bizar. (dubt) Eigenlijk is dat niet meer te doen. Vroeger vielen er vijf of zes doden en je schrok. Daarna waren het er, oei, tien of twintig. Nu doen ze het niet meer voor minder dan honderd. Dat zit dan ergens achteraan in het nieuws. Wat is er gebeurd vandaag? 'Ah, een bomaanslag, 150 doden.' Verder nog iets? In Amerika is er een gek aan de macht. Nee, correctie, George W. Bush is geen gek, Bush is een cynicus. Er is een regering die tonnen bommen op een land gooit en daarna zegt: 'Jammer, het heeft niet gewerkt.'

"Het is een van de redenen waarom ik op Guy Verhofstadt zou hebben gestemd, indien ik in het land was geweest. Weinig mensen schijnen te beseffen dat indien deze regering had beslist om troepen te sturen naar Irak we het hier vandaag hadden moeten hebben over Belgen die in bodybags terugkeren, zoals in Nederland. En twee, dan riskeerden we hier ook aanslagen. Engeland verkeert nu in alarmfase drie. Na tien uur mag je je huis niet meer uit en als je een baard hebt, word je om de haverklap staande gehouden. Dat België níét is meegegaan met die waanzin vind ik een teken van wijsheid en inzicht."

U had het daarnet over lichtheid. Ergert u dat alleen in de media of ziet u het ook in de politiek?

"Het is legio. Waarmee is Freya Van den Bossche in het nieuws gekomen? Met de stookoliefactuur en vervolgens met een zwangerschap, een huwelijk in Thailand en een scheiding. Ze stond met blote schouders op de cover van Humo en ze verloor de verkiezingen."

Wat is het verband?

"Als je met je blote schouders op de cover van Humo staat en je verliest de verkiezingen dan is er iets goed fout. (lacht) Het zou veel beter zijn mocht een socialist of welke politicus dan ook met de vuist op tafel slaan en zeggen: 'Gasten, daar gaat het nu over.' Wees zoveel zwanger als je wilt, trouw met wie je lief is, maar voor het overige doet dat er toch niet toe? Och, politiek. Ik ben altijd al politiek bewust geweest. De dag dat ik er mij echt mee zou gaan bezighouden, wil ik me er wel wat meer in verdiepen. Vroeg of laat maak ik er een stand-upshow van of een televisieprogramma. Er is zoveel dat ik niet snap. Kun jij mij eens uitleggen waar die hele staatshervorming bijvoorbeeld om draait? Ik vind dat zo ergerlijk. Ik snap het niet."

Ik dacht dat u daar de humor wel van zou inzien? Voor Nederlanders is dit het soort Belgisch surrealisme waarin artiesten als René Magritte en uzelf gedijen.

"Ik weet het niet, ik vind dat niet grappig. Ik ben niet iemand die geen kranten leest of geen nieuws volgt en toch zou ik bijgot niet weten waar het over gaat. 'Mensen gaan stemmen voor Leterme, want het gaat over de staatshervorming', lees ik. Waarom? Hoezo? Ik ben toch niet achterlijk of zo? Ik zou toch weleens willen weten wat dat nu precies inhoudt, wat er precies hervormd moet worden aan die staat. Persoonlijk vind ik het een schande dat ik als Vlaming niet kan stemmen voor een Waal en een Waal niet kan stemmen voor een Vlaming. Tenslotte gaan die Waalse en Vlaamse ministers over alle Vlamingen en Walen regeren."

Het is zo logisch dat het niet kan.

"Voilà. Zeg het tegen een Vlaamse politicus en die hoort het in Keulen donderen. Hoeveel procent zou het Vlaams Belang nog hebben mocht er over de taalgrens heen gestemd kunnen worden? Godverdomme, dat werkt op mijn zenuwen. Het klopt gewoon niet, het is niet democratisch. (steekt een Cubaanse sigaar op en weidt uit over de idiotie dat je in de VS het woord 'Havana' zelfs niet mag uitspreken, FR) Het is verboden om die dingen te smoren want dan draag je bij tot de economische welvaart van een VS-vijandige staat.

"Waar waren we? O ja, de staatshervorming, pfft. (Brussel-Halle-Vilvoorde, artikel 35 en andere rare dingen gaan op in een wolk Cubaanse rook). Ik kan er mij over opwinden, inderdaad. Ik heb een jaar lang rondgereden door dit land. Dit is een schoon land, een prachtig land. De meeste mensen die hier wonen, menen het goed. Ik vind het te belachelijk voor woorden dat ze verdacht worden gemaakt. Sommige dingen zijn gewoon historisch gegroeid. Wallonië heeft een zeer hoge werkloosheid, zeker in de grensstreek die ik gezien heb."

Over de Walen hebt u nochtans zelf onfrisse dingen gezegd, als ik Rik Van Cauwelaert in Knack mag geloven. 'Pak ze hun dop af!'

"Ja, maar ik bedoelde... Soms moet je een kind ook terechtwijzen. Zeggen: nu is het genoeg geweest. Ik heb mij wel de vraag gesteld hoe je dit probleem nog kunt oplossen. Werklozen in de derde generatie die tegen mij zeggen: 'Wij werken? Meneer, neemt u ons voor idioten?' Dat was voor mij een schok. Ik ben opgevoed in een tijd dat je je eigenlijk een beetje moest schamen als je aan de dop stond. Dat was niets om trots op te zijn. Dat gebeurde alleen als je niet meer wist van welk hout pijlen te maken. Wie echt tegenslag had, ziek werd of zonder werk viel of failliet ging, die ging doppen. Gasten die drie of vier jaar dopten, die werden scheef bekeken.

"En er is massaal veel werk in dit land, hé. Dat heb ik gezien vanop mijn quad. Er moeten palen in de grond worden gestoken, wegen hersteld. Ik snap niet waarom ze tegen iemand die al een heel leven aan de dop staat niet zeggen: 'Komaan, voor hetzelfde geld of iets meer zouden we graag hebben dat je je handen uit de mouwen steekt. Kuis hier mee de boel wat op. Doe iets, al was het maar je eigen huis opknappen.'"

'Kamagurka wordt conservatief', behoort een progressief nu te zeggen.

"Conservatisme in die zin is een goed begrip. Dan wil ik gerust conservatief zijn. Blijft iets wat ooit progressief of goed was daarom altijd goed? Situaties veranderen voortdurend, alles wordt ooit ingehaald door de tijd. Ik ben voor werklozensteun en, voor wie het nodig heeft, mag het zelfs meer zijn dan vandaag. Maar je ondergraaft het door oneigenlijk gebruik."

Strookte de uitslag van 10 juni met de politieke sfeer die u voelde op uw tochten?

"Helemaal onverwacht was het niet. Het leek wel copycatgedrag van de Nederlandse verkiezingen van vijf jaar geleden. Yves Leterme heeft dat ook in de hand gewerkt. Die heeft dat heel goed bestudeerd. Ik denk zelfs dat hij dezelfde schminkster als Balkenende had. (lacht) Zelf heeft hij niet veel moeten doen, behalve in De slimste mens naast mij zitten, en in De pappenheimers en op Humo's Pop Poll verschijnen. Hij heeft gezegd dat er slecht bestuurd werd en dat er een staatshervorming moest komen, die ik dus nog altijd niet begrijp."

Hebt u in het diepe Vlaanderen bij de mensen thuis iets gemerkt van een verzuchting naar normen en waarden?

"Nee, integendeel. Soms kwam ik wel bepaald grimmige mensen tegen. Meestal ging het dan om onnozelheden. Zoals die man in de Ardennen die zijn huis niet meer uit kwam en die kwaad was omdat er een zwarte pastoor aangesteld was in het dorp. Bleek dat er plots meer volk in de mis zat. Vooral vrouwen die die pastoor eigenlijk best een knappe man vonden. (lacht)"

Maar heeft het uw mensbeeld veranderd? Een politiek journalist die zich al eens verdiept in de Dorpsstraat krijgt meestal ook een andere kijk op de Wetstraat.

"Je merkt inderdaad dat je toch altijd een beetje in een ivoren toren en een beschermde omgeving zit. De mensen rondom je zijn veelal ook bezig met muziek, televisie, schilderen. Nu ben ik veel mensen tegengekomen die nog nooit van de dingen hebben gehoord die voor mij zo belangrijk zijn. Maar wat doet het er ook toe? Uiteindelijk merk je toch dat die mensen allemaal dezelfde miserie en ten gronde ook hetzelfde plezier meemaken. Bij iedereen met wie ik een tijdje bleef staan spreken kreeg ik een boekenkast vol tegenslag over me heen. En allemaal hebben we ten gronde dezelfde angsten, zitten we met dezelfde dingen. Dan voel je je daar natuurlijk wel mee verbonden. Zeker als dan, en cours de route, je eigen vader sterft. Dat speelt dan mee, als je bij mensen komt die een partner, een kind of een ouder verloren hebben. En dat was bij iedereen zo. Of dat nu die gore klootzak is die kwaad was op een zwarte pastoor, of iemand anders.

"We hebben allemaal onze miserie. En dan denk je weer: vanwaar komt al dat zogenaamd lichte geklets? Waarom? Is dat dan omdat het verkoopt? Omdat mensen ergens geloven dat het bestaat? Ik weet het niet. Je bent zestien en je pakt de Flair, je ontdekt je vagina, je krijgt een vriendje die je g-plek vindt, er komt een kindje, je gaat naar de coiffeur... De optelsom van al die dingen, wie gelooft toch in ernst dat het leven probleemloos verloopt?"

Gaat u ook anders tekenen na zo'n oefening in empathie, wat De grens toch was?

"Dat alledaagse menselijke leed heeft altijd al in mijn tekeningen gezeten. Ook omdat ik mij de vragen stel die elke sterveling zich stelt wellicht: waarom zijn de dingen wat ze zijn, waarom zit het leven in elkaar zoals het is? Het scenario is tamelijk zwart toch, niet? Niemand sterft fluitend in yogahouding of met de Flair in de hand. 'Jongens, kijk eens hoe leuk het is om oud te worden, te verslijten en dood te gaan!' Morgen in Goed gevoel: kies uw doodkist zelf! Wat wil je als bekleding? Hip? Pluche of fluweel? Oud, maar net niet dood? Wel, hier hebben we enkele tips voor trips: de leukste plekken die je vanuit je rolstoel nog kunt bereiken! Ik weet het niet, er zal wel een markt voor zijn zeker?"

Nu praten we al een hele tijd over individueel leed. Vorig weekend stonden wereldwijd muzikanten op het podium voor Live Earth.

"Daar heb ik mij aan geërgerd. Al Gore is die gast die tien jaar geleden met zijn vrouw Tipper Gore Frank Zappa en anderen voor de rechter heeft gedaagd. Ze wilden platen verbieden vanwege de explicit language. Zappa heeft zichzelf toen meesterlijk verdedigd. Hij had het over puur fascisme. Die Gore heeft het zover gekregen dat zodra in Amerika een zanger het woord 'kut' in de mond neemt, er op de hoes van de cd een stickertje moet komen: Contains explicit language. Dat is diezelfde pipo die nu opkomt voor het klimaat. Hij reist heel de wereld af in een vliegmachine om te zeggen dat we minder moeten vliegen. Die Al Gore, dat is de antichrist! De boodschap is goed, maar de boodschapper deugt niet."

Snap je waarom zoveel muzikanten er dan toch voor op een podium zijn gaan staan?

"Ach, ook in vredestijd vind je wel altijd mensen die fout zijn. En er zijn platenfirma's die achter je veren zitten om eraan mee te doen."

0110, daar was u dan weer wel bij.

"Dat was iets totaal anders. Er was toen ook van alles aan de hand in België. Maar bespaar mij het cynische gepreek van de overkant van de oceaan. Een Amerikaan die komt vertellen dat we minder met de auto moeten rijden. Wie heeft er verdorie de grootste auto's? Wie voert er oorlog om olie? Een vliegdekschip van de ene kant van de wereld naar de andere krijgen, dat zal toch ook wat verbruiken zeker? En al die bommenwerpers heen en weer.

"Humoristen moeten die grote thema's niet ontzien. Jacques Plafond, Wim T. Schippers, Koot en Bie, Jiskefet... Die zouden er wel weg mee weten. Dat ging nog ergens over. Monty Python ook. John Cleese en consorten leverden commentaar op de Engelse samenleving, een bijna Indiaas kastensysteem. Britse comedy vandaag is nog wel leuk, Little Britain en zo, dat is briljante nonsens, maar soms ook niet meer dan dat. En vooral ongevaarlijk. De Engelsen zitten nochtans in Irak, je kunt in Londen van je sokken geblazen worden. Maar heb je daar ooit een comedyserie weten over maken?"

Zinloos gelach, op 14, 15, 16 en 17 juli in Theater Tinnenpot. Kama aan zee: 18-19 juli in Oostende, 20 juli in Knokke, 28 juli in Blankenberge, 31 juli in De Panne en 9 augustus in Nieuwpoort. www.kamagurka.com

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234