Zondag 02/10/2022

'Als ik dood ben, krijgen ze mijn lichaam'

Actrice Emmanuelle Seigner had geen zin in Réparer les vivants, omdat ze vreesde dat de film veel te triestig zou zijn. Maar het is een ode aan het leven geworden, en misschien wel haar mooiste film die niet door haar man Roman Polanski is geregisseerd. Zelfs hij is fan.

De meeste van haar films geraken de Franse grens niet over. Tenzij de films die de Franse actrice Emmanuelle Seigner met haar echtgenoot maakt, Roman Polanski. Ze zijn momenteel samen hun vijfde film aan het draaien. Terwijl niemand hun relatie meer dan drie maanden zou hebben gegeven toen ze op haar twintigste aanpapte met de regisseur van Chinatown, wiens leven toen al met schandaal en tragiek gevuld was.

Twee jaar later was ze te zien in zijn Frantic aan de zijde van Harrison Ford. En dertig jaar later hebben ze twee volwassen kinderen. En twinkelen hun ogen nog als ze over de liefde van hun leven praten.

Réparer les vivants, van de Franse regisseuse Katell Quillévéré, is die uitzonderlijke Franse film die ze niet met Polanski heeft gemaakt en die desondanks wel over de grenzen is geraakt. Net als Seigner zelf. Zo enthousiast was ze over Réparer les vivants dat ze helemaal naar het Festival van Venetië trok, om een film te promoten waarin ze eigenlijk slechts een bijrol heeft. Zoals alle acteurs van de ensemblecast.

Hele film in tranen

Réparer les vivants is een film over het leven. Ook al draait hij vooral rond de dood. De dood van een jongeman. Een avonturier die vroeg in de morgen met zijn maten voor de kust van Le Havre gaat surfen. Op de terugweg schudt een ongeval hen brutaal wakker. Alleen die ene jongen zal nooit meer wakker worden. Hij is hersendood. Vanaf dat moment speelt zijn hart de hoofdrol. Dat neemt niet weg dat alle acteurs van de cast, onder wie Tahar Rahim en de Belgische Bouli Lanners, heel intense en cruciale rollen spelen.

Seigner zelf vertolkt de rol van de moeder van de jongen en is vrijwel de hele film in tranen. Samen met haar man, de rapper Kool Shen, van wie ze gescheiden leeft, moet ze toestemming geven om het hart van haar zoon te schenken aan iemand die wel nog een toekomst heeft.

Eerst had Seigner de rol geweigerd, vertelde ze in Venetië.

"Ik vond het een heel mooi script, maar ik wou er niets mee te maken hebben. Soms heb je geen zin om zoveel duisternis op te zoeken. Maar Katell wou toch eens afspreken en ik was van plan om haar beleefd uit te leggen dat ik de rol te pijnlijk vond, maar het klikte zo goed dat ik toch bezweek. Na afloop van het gesprek kon ik niet wachten om met haar aan de slag te gaan. Ik vertrouwde haar gewoon. Ik voelde dat ze wist waar ze mee bezig was. Doordat ik zelf met een goeie regisseur in huis zit, heb ik een ingebouwde bullshit-detector op dat vlak. Ik kan de slechte er zo uithalen. En ik heb gelijk gekregen.

"Maar makkelijk was het niet. Het was heel confronterend om de rol te doen. Je begeeft je op een terrein waar je liever wil wegblijven. Gelukkig is de film niet donker. Als je de zaal verlaat, heb je zin om te leven. Je wil ertegenaan. Het verhaal geeft hoop."

Dat verhaal is gebaseerd op het gelijknamige boek van Maylis de Kerangal. Regisseuse Katell Quillévéré heeft de serene toon van de bestseller bewaard. Ze slaagt erin alle betrokkenen bij het proces van de orgaantransplantatie aan bod te laten komen. Zoals dat wel vaker het geval is als bij ingrijpende gebeurtenissen lijkt de tijd stil te staan. Je voelt de kilte van het klinisch proces, de warmte van de mensen die er deel van uitmaken.

"Ik ben echt heel blij met de film", vertelt Seigner. "Zeker in deze tijden waarin zo veel films zo dom zijn, over niets gaan, over idiote helden en geheime agenten van wie je liever zou hebben dat ze ook voor ons een geheim zouden blijven. Het is goed om deel uit te maken van een project dat intelligent, indringend en meeslepend is. Ik zeg het, Katell is een geweldige vrouw. Haar manier van films maken is zo origineel, zo anders en tegelijk zo echt. Toen mijn man de film zag, was hij zo onder de indruk dat hij haar een brief schreef om haar te feliciteren en zijn bewondering uit te drukken. Ik heb hem dat in al de jaren dat ik met hem ben nooit weten doen."

Seigner heeft met Roman Polanski een dochter van 23, Morgane, en een zoon, Elvis, 18. Zowat dezelfde leeftijd als de jongen uit de film. Zag ze hem voor ogen wanneer ze tranen liet om haar zoon? "Nee, dat was me even te luguber. Gewoon een moeder zijn die een kind verliest, die gedachte alleen volstond om verscheurd te geraken. Het ging vanzelf. En de film heeft zijn effect gehad. Ik ga me zeker inschrijven op de donorlijsten. Als ik dood ben, kunnen ze ook mijn lichaam krijgen. En ik hoop dat veel kijkers hetzelfde gaan doen."

Genadeloos, onfair, dom

Morgane is intussen het huis uit, acteert in de serie Vikings, maakt zelf kortfilms en woont in Londen. Elvis is zoals zijn naam hem voorbestemde vooral met muziek bezig: electro en techno. En dus kan Seigner zich ook weer op het acteerwerk gaan toeleggen. Ze zat de voorbije weken in volle opnamen van een serie die de Franse versie moet worden van The Fall. Half november begint ze aan de opnamen van D'après une histoire vraie, de bewerking van het boek van Delphine Vigan, een Franse film waarin Eva Green haar tegenspeelster wordt, in een regie van Roman Polanski.

"We waren al een tijdje aan het uitkijken naar een project om samen te doen. Ik ben met het boek komen aanzetten, omdat het qua thematiek gelijkenissen vertoonde met films van hem als The Tenant, Repulsion en Rosemary's Baby. Het gaat over een vrouw die bezeten is door een andere vrouw. Het gaat dus ook over zijn obsessies. Ik dacht wel dat hij het goed zou vinden en ik had gelijk. Hij was er dol op."

Ze antwoordt met 'liefde' op de vraag wat haar al dertig jaar samenhoudt met die man die dertig jaar ouder is. "Goed ook dat we regelmatig samenwerken. We hebben twee kinderen, maar je moet ook samen dingen doen om de relatie boeiend te houden. Kinderen blijven maken, was geen optie. En we hebben al een hond. Maar samen films maken, daar krijgen we maar niet genoeg van. Je moet iets hebben dat je met elkaar kunt delen."

Samen naar Amerika reizen of naar landen die een uitleveringsverdrag hebben met Amerika, zit er niet meer in. Aangezien Amerika zijn uitlevering blijft vragen voor een zedenzaak waarvoor hij in 1977 42 dagen in de gevangenis zat. Dat die zaak hem blijft achtervolgen vindt Seigner "genadeloos, onfair en dom". Maar, voegt ze eraan toe, "misschien is het wel zijn geluk. Als je ziet welke films ze daar tegenwoordig maken. Plus, hoeveel grote regisseurs hebben zich niet door de Hollywood-machine laten opvreten. Echte artiesten, zoals Fellini destijds, zijn hier gebleven. Weinig goudzoekers van wie de ziel en de identiteit ongeroerd zijn gebleven."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234