Maandag 03/10/2022

AN GOVAERTS

Oma buigt zich behoorlijk samenzweerderig over de tafel en begint te fluisteren. Dat de bijna vierjarige kleindochter een wel heel aparte vraag had gesteld eerder die dag. Ik kon al raden wat zou volgen. Maar ik zweeg. Dus fluisterde oma dat de kleine meid had gevraagd of ze tijdens het spelen haar slip mocht uitdoen. Dat oma enigszins verbijsterd maar toch kordaat reageerde op deze vraag, is volledig mijn schuld. Want ik had haar nog niet ingelicht over de nieuwe obsessie van onze bijna vierjarige, namelijk haar vagina.

Die nieuwe 'interesse' levert uiterst gênante en ongemakkelijke situaties op. Voor mij en mijn man toch. Hoe reageer je op dergelijke ontdekkingstocht van je dochter? Niet gemakkelijk. En hoe ze haar gaatje moest benoemen? Niet onnozel doen, dachten we. En dus antwoordden we 'vagina'. Volgens vrienden hadden we 'muisje' moeten zeggen. Alsof een driejarige het pikt dat je haar geslachtsdeel benoemt naar een grijs, vies knaagdier. Niet dus. En toen kwam er de fase van ongerustheid. We zijn opgegroeid in het Dutroux-tijdperk. Daar hou je littekens aan over. En een argwanende reflex die je 's nachts doet wakker liggen. Ik moet er met haar over spreken. Maar hoe start je zo'n gesprek? Zoekend naar de beste aanpak valt afgelopen weekend de Volkskrant in de bus. 'Bange ouders, bange kinderen', kopt het magazineverhaal. Moet je lezen. Daarin legt de Nederlandse publiciste Aleid Truijens uit hoe wij als ouders steeds meer onze kinderen 'overbeschermen' terwijl het op het Europese continent nog nooit zo veilig is geweest voor kinderen.

Met cijfers toont ze aan hoe steeds minder kinderen hier het slachtoffer worden van verkeersongevallen, moorden en seksuele delicten. En toch worden we als ouders steeds angstiger over het doen en laten van onze kinderen en pompen we hen onze angst in. Neen, je mag niet met je fiets naar school. Neen, je mag ab-so-luut niet meer tegen een onbekende praten. Een al te aardige leraar. Code rood! Een trainer die na de voetbalmatch even in de kleedkamer blijft hangen. Gevaar! Haar cijfers contrasteren met ons gevoel. Hoezo, een veiliger wereld? Er zijn net twintig kinderen vermoord in hun school in de Verenigde Staten. En staan de kranten niet wekelijks vol met verhalen over vluchtmisdrijven waarbij kinderen gewond raken? Jongeren worden slachtoffer van zinloos geweld en uit een studie van de Gentse universiteit blijkt dat de helft van de Belgische meisjes bang is op de stadsbus.

Maar mijn man en ik gingen onze kinderen niet opvoeden in een constante sfeer van angst, besef ik weer. Dus is het zover. "Of iemand haar vagina soms aanraakt", vraag ik de dochter. "Eééék, mama. Dat mag toch niet van jou", antwoordt ze behoorlijk verontwaardigd. Ik geloof haar. Waarom ze er dan zo veel over praten, vraag ik broer en zus. Gegniffel. Stilte. Lange stilte. Ik vraag het nog eens. "Omdat de grote kinderen op school dat doen", fluistert zoon. 'Oké', zeg ik, geef nog wat advies en laat het daarbij. Zo, die angst hebben we weer wat beter onder controle. Ik toch. Want bij vader ligt het onderwerp best gevoelig. Die heeft nu al zijn oorlogsplan klaar voor het eerste mannetje dat ooit ontdekt dat onze dochter een vagina heeft. Ik heb maar één advies voor deze jongeman. Best niet aan onze voordeur bellen als vader thuis is. Is niet veilig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234