Vrijdag 27/05/2022

Blijdschap

De openingsceremonie in Peking wordt een orgie van uniformen, gymgekken en gevleugelde foetussen. De regie zal strak zijn, een dictatuur waardig

Wat valt er nog te zeggen over China? Het land wordt al wekenlang uitgekotst in een miljoen reportages en documentaires. Deze week nog zag ik een programma over de Chinese vrouw. En ja hoor, ook Chinese vrouwen zijn inmiddels druk in de weer met dildo's en trileieren. Dat waren onze vrouwen bij de Expo 58 nog niet. En dat was ook een groots feest. Om maar te zeggen: mensenrechten hebben tijd nodig. En dedain is altijd misplaatst.

De openingsceremonie in Peking zal prachtig zijn. Dat zijn alle openingsceremonies van Olympische Spelen. In het Olympic Stadion in Atlanta heb ik zelfs papieren duiven aan een geverfde rietstengel zien dansen. Kitsch als natuurramp. Ik herinner me nog welgeteld twee momenten van ontroering. Het ene toen Gladys Knight in dat volle stadion 'Georgia on my mind' zong. Het andere toen een ovatie losbarstte voor Mohammed Ali die als laatste de olympische vlam mocht ontbranden. Ik zie hem nog strompelen met dat gebeitelde hoofd, mijn lieve Mohammed. Een kathedraal van legende op lemen voeten. En ik werd verschrikkelijk boos toen het vunzige oog van de televisie toesloeg: Parkinson in close-up.

In Sydney zorgde Cathy Freeman voor een traan, als ambassadrice van de aboriginals. De traan was gauw opgedroogd en van aboriginals hoor je ook niets meer. Toch niet als probleemgroep. Je komt ze niet eens tegen in het voorprogramma van Eddy Wally.

De openingsceremonie in Peking wordt een orgie van uniformen, gymgekken en gevleugelde foetussen. In alle kleuren. De regie zal strak zijn, een dictatuur waardig. Ook meisjes en boerinnen die ongesteld zijn, blijven vastgespijkerd in de lach van de hemelse vrede. De voorbije dagen heb ik stiekem gehoopt om tenminste één donderwolkje in de erehaag voor de vlam een troostende blik te mogen toewerpen - kansloos. Het geluk was zo op maat gesneden dat je er met geen korrel zand nog binnenkwam. Peking 2008: een eindeloze lintworm van gedrilde blijdschap. En ook wel van trots.

Jacques Rogge zal mooi spreken in het olympisch stadion. Jacques spreekt altijd mooi. Hij zal zeggen dat dit de beste Spelen ooit worden. Dat zei Juan Antonio Samaranch ook al in Seoel, Barcelona, Atlanta en Sydney. Op enig moment zal de IOC-voorzitter misschien zichzelf onderbreken in een waas van gebedshouding. Als een verinnerlijkt requiem voor de afwezigen, zonder woorden. Verder kan hij niet gaan, want: sports en politics are running mates.

Inmiddels hebben ook de respectieve vlaggendragers een klein oorlogje achter de rug. Sterven voor een vaandel: je denkt aan scouts en dansmariekes, maar ook dat zijn Olympische Spelen. Wie mag de vlag dragen? Er komt altijd ruzie van, op zijn minst chagrijn. Het heeft ook te maken met sponsors, meer dan met innigheid voor vlag en wimpel. Soms is het gewoon wanhoop van de laatste kans op een focus.

De Belgische vlag wordt gedragen door zeiler Sebastien Godefroid. Niet echt een representatieve keuze, eerder pose. Zeilers in België? Er zijn nog steeds meer hopboeren, en dat is ook een uitstervend ras. Noem mij één allochtoon die scherp aan de wind is.

Jawel: Olympische Spelen zijn hun eigen wind. Hugo Camps

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234