Maandag 26/09/2022

Boris Pandza

Als ik later stokoud ben, zullen de ontelbare voetbalwedstrijden in mijn hoofd een wazige wolk vormen waarin het lastig turen is. Interlands van de Rode Duivels zijn dan zeker helemaal vervluchtigd, dat proces is nu al bezig, maar er is één uitzondering: Bosnië - België.

Te veel weerhaken rond en in die match, die laat mijn hersenpan niet zomaar in rook opgaan. Sarajevo, kogelgaten in de trottoirs, een aardbeving, één april, een tocht langs een verwoest(end mooi) landschap, kruisjes op massagraven, twee Bosnische internationals die op de stadionparking doodleuk uit een Volkswagen Golf stappen, een aftands stadion waar mensen hun kaartjes over prikkeldraad gooien om vrienden binnen te krijgen, en ook: Dzeko en Misimovic.

Je hebt spelers die je meteen raken. Maradona en Messi, ja, natuurlijk, makkelijk zat, als die je niet raken, heb je een dikkere olifantenhuid dan Kai Mook. Maar Dzeko en Misimovic, dat was andere, minder bekende koek: Dzeko een moderne spits, Misimovic een ouderwetse nummer tien. Zodra ze in Die Sportschau verschenen, was ik verkocht.

Op een ideëel examen topspits, multiple choice, luidt vraag 4: wie wil je achter je? A) Zinedine Zidane, B) Vedan Misimovic.

Alvast Thierry Henry zou geen seconde twijfelen, met vaste hand omcirkelt hij B. Henry heeft 51 keer gescoord voor Frankrijk, een record. In het leeuwendeel van zijn interlands speelde hij samen met Zidane, maar van zijn 51 doelpunten, maakte hij er welgeteld één op pass van zijn meneur de jeu. Da’s toch wel heel dunnetjes.

Misimovic is, hoewel grotendeels onbekend, een van de grootste denkers op de voetbalvelden van het voorbije decennium. Geen denker in de luizige betekenis die daar hier te lande aan gegeven wordt: hij is een coach op het veld, meneer! Waarmee dan een defensieve middenvelder met oog en ontzag voor de heilige organisatie wordt bedoeld. Misimovic overschaduwt dit soort pseudodenkers, de hondstrouwe trainerssoldaatjes, de koningen van het risicoloze tikje breed. Misimovic is een Denker: altijd in contact met zijn spitsen, altijd drie stappen voor op het hollende gepeupel om zich heen.

Hij is nu, in de avondjaren van zijn carrière, naar Galatasaray verkast, een grootheid in verval, een ploeg waar coach Frank Rijkaard zich afvraagt of hij niet beter toch zijn onderbroekenlijn had voortgezet. Een triest einde voor een voetballer die nooit echt naar waarde is geschat.

In diezelfde Bosnië - België stond Boris Pandza in het team van Misimovic. De aanwinst van KV Mechelen maakte op die één april Moussa Dembélé het leven zuur. Erbovenop, telkens weer. Bam. Hij maakte appelmoes van Moussa.

Vergeleken met Misimovic staat Pantser Pandza helemaal aan het andere eind van het voetbalspectrum. Anders gezegd: Boris Pandza kan niet voetballen.

Maar: Boris Pandza weet dat hij niet kan voetballen. Hij kent zijn gebreken. Ook hij denkt snel, maar zijn brein staat niet in verbinding met zijn voeten. Hij is eigenlijk een ouderwetse voorstopper, eentje waar je als spits de nacht voordien niet goed van slaapt: shit, morgen tegen Mechelen, tegen die zotte Pandza…

KV Mechelen vaart er wel bij. En won dankzij Pandza van Standard.

Maar als het ooit (ik ben geen vragende partij) tot een duel komt, verliest Pandza geheid van Alzheimer. Van Misimovic wil ik dat nog zien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234