Vrijdag 30/09/2022

Branieschopper met een klein hartje

Harcourt brengt beklemmende verhaaltjes waarin hij de donkere kantjes van de mensheid belicht

pop l Ed Harcourt goed op dreef HHHH

Dirk Steenhaut

'Dit is het laatste concert van onze tournee en we zijn behoorlijk dronken', waarschuwde Ed Harcourt toen hij op het podium van het Koninklijk Circus verscheen. De alcohol had zijn stembanden inderdaad al enigszins aangetast, maar dat kon de pret niet drukken. De flamboyante Brit gaf immers een uitstekend concert, dat afklokte op 120 minuten.

Op zijn 26ste behoort diplomatenzoon Ed Harcourt tot de grootste talenten die de jongste jaren in Engeland zijn opgestaan. De man is een multi-instrumentalist die, afgaand op zijn muzikale referentiekader, in het verkeerde tijdperk leeft. Zijn werk is schatplichtig aan dat van lieden als Tom Waits, Randy Newman, Harry Nilsson, The Beach Boys en Big Star, maar dat belet niet dat zijn drie langspelers van tonnen persoonlijkheid getuigen. Het onlangs verschenen Strangers is meteen de directste en toegankelijkste uit het rijtje.

Als Harcourt momenteel al over één geestesgenoot beschikt, is het wel David Poe (HHHH), ook al een liedjesschrijver die zwartgallige nummers in zachtmoedige melodieën verpakt. Geen wonder dus dat de Amerikaan, bij fijnproevers bekend van platen als David Poe, The Late Album en Love Is Red, dezer dagen in Harcourts voorprogramma mag figureren. Dat de zanger slechts gewapend met een akoestische gitaar het strijdperk betrad, bleek geen probleem. Poe toonde zich zo geestig en gevat dat je hem in staat achtte zelfs van een begrafenis een amusante bedoening te maken. "Neen, ik wil geen platen verkopen, ik blijf liever obscuur", meldde hij terloops. "Fijn dat jullie daar zo enthousiast toe bijdragen." Zijn ironie was allesbehalve misplaatst: songs als 'Wilderness', 'Moon' of 'Deathwatch for a Living Legend' vielen naast Sinatra's 'World on a String' alvast niet uit de toon.

Vervolgens was het de beurt aan Sioen (HHH), een landgenoot die met zijn debuut See You Naked en zijn vele optredens in een mum van tijd ontzettend populair werd. Bovengetekende is geen onvoorwaardelijke fan: op tekstueel vlak heeft Sioen nog veel te leren, zijn potsierlijke Engels kan een poetsbeurt gebruiken en zijn liedjes klinken soms wat geforceerd. Zijn inzet en talent staan echter niet ter discussie: de man heeft een Stem, enkele sterke nummers zoals 'Cruisin'' en een band die van wanten weet. Zijn geheime wapen is zonder twijfel Renaud Ghilbert, een inventieve violist die zelfs tijdens de mindere momenten voor opwinding wist te zorgen en vooral in het sobere 'Too Good to Be True' een welsprekende dialoog aanging met Sioens piano.

Ed Harcourt deed zijn reputatie van hyperongedurige branieschopper met een klein hartje weer alle eer aan. Zo maakte hij voortdurend geringschattende opmerkingen aan zijn eigen adres: "My band is amazing", liet hij zich ontvallen. "But I'm the one who fucks up."

Harcourt begon zijn set aan het harmonium met het pakkende 'Something to Live For' en ook de overige elf nummers uit zijn nieuwe cd zouden een voor een de revue passeren. 'This One's For You' was versierd met rokerige trompetfrasen, 'Let Love Not Weigh Me Down' werd door Eds vriendin Gita Langley van een majestueuze vioolpartij voorzien en 'Born in the Seventies' diende zich aan als het typevoorbeeld van catchy pop. 'Trap Door' en 'The Music Box' waren dan weer beklemmende verhaaltjes waarin de donkerste kantjes van de mensheid werden belicht.

Hoewel Ed Harcourt vooral klavieren beroerde, speelde hij occasioneel ook gitaar en een enkele keer zelfs banjo. Voorts had de zanger enkele verrassingen in petto: 'Jetsetter', uit From Every Sphere, kreeg een bevreemdend countryjasje aan een 'Undertaker Strut' werd voor de gelegenheid zelfs uitgevoerd als een quatre-mains. De memorabelste momenten kwamen echter uit zijn debuut-ep Maplewood en het drie jaar oude Here Be Monsters: 'God Protect Your Soul' klonk koortsig en broeierig, 'I've become Misguided' - snijdend gitaarwerk, hoekige ritmen, jazzy xylofoon - zat onder de Mexicaanse kruiden en knipoogde voluit naar Tom Waits. Het grofkorrelige 'Beneath the Heart of Darkness' werd van een onwaarschijnlijk mooie coda voorzien en in het gewelddadige 'He's Building a Swamp' kreeg de zanger assistentie van onder anderen David Poe.

Toegegeven, af en toe liet Ed Harcourt weleens een steekje vallen en misschien duurde de set een kwartier te lang, maar het hoge niveau van songs en muzikanten hielden je als toeschouwer moeiteloos bij de les. Zelfs de krakkemikkige soloversie van 'Apple of My Eye' als eerste bis kreeg de avond niet meer stuk. Maar toen Harcourt als uitsmijter met 'The Storm is Coming' voor de pinnen kwam, nam hij een loopje met de chronologie. Die storm hadden we namelijk net achter de rug. Tja, misschien had hij gewoon wat minder diep in het glas moeten kijken.

WIE Ed Harcourt, David Poe en Sioen WAAR EN WANNEER Koninklijk Circus, Brussel, woensdag 8 december

n Ed Harcourt: de muze zat in de fles. (Foto Alex Vanhee)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234