Zondag 03/07/2022

Cowboys op de Korenmarkt, country op de kasseien

Felix Van Groeningen blikt momenteel The Broken Circle Breakdown Featuring The Cover-Ups Of Alabama in, en toverde daartoe een Gents jazzcafé in een zweterige countrybar om. Zonder lasso, met klapbord. 'Sorry meneer, ik mag vanavond geen echt bier tappen.'

Met zijn verfilming van het zinderende toneelstuk The Broken Circle Breakdown Featuring The Cover-Ups Of Alabama draait cineast Felix Van Groeningen momenteel zijn vierde langspeler. Scriptbeschrijving van de scène die vandaag wordt ingeblikt: "De band is samen met Elise blijven hangen. Elise smelt van de close harmony. Didier steekt een tandje bij en hangt de cowboy uit." Plaats van opname: café Het Damberd op de Gentse Korenmarkt.

18.13 uur

Op normale donderdagavonden nippen kraaknette jazzfanaten hier van een glas rode wijn en speelt achterin de Django-coverband met dienst. Kleuren vandaag het kroegbeeld:vijf ruige, bebaarde cowboys. Johan Heldenbergh (alias Didier/Monroe), Geert Van Rampelberg (William), Robbie Cleiren (Jimmy), Bert Huysentruyt (Jef) en Nils De Caster (Jock).Stetson op de kop, pils voor de neus. Attent, maar op de achtergrond: Veerle Baetens (alias Elise/Alabama). "We maken ons klaar voor opname. Stilte iedereen. En actie!"

Terwijl Heldenbergh op het podium gretig zijn banjo teistert, doolt Van Rampelberg even achteloos rond. "De camera staat net op mijn plek", legt hij uit. Gitaar in de hand, haar in de kuif en lederen laarzen aan de voeten. Tik-tak, tik-tak. "Het is top, echt de max", zegt hij. Croont hij bijna. "Ik voel mij nu precies een echte cowboy. Maar het blijft wel een beetje vreemd natuurlijk, om met zo'n oer-Vlaamse cast een typisch Amerikaans thema te spelen."

Het zweet druipt van het plafond. Damp kleeft tegen de vensters, hemden tegen de lijven. "Kan er iemand een fles water naar binnen brengen", klinkt slag om slinger door de walkietalkies. Van Groeningen tuurt heupwiegend door de camera, Heldenbergh en zijn posse persen er een extra take uit. Gezwind, doorleefd, bezield. "She said I'm looking for a cowboy", klinkt het. "To take me for a ride/and he can rope me on the prairie/and ride me on the plain/And I will be your Cinderella/If you'll be my cowboy man". Lyle Lovett aan de Korenmarkt, country op kasseien. "Neen, sorry", onderbreekt Heldenbergh plots. "De solostem is niet luid genoeg en de samenzang komt er ook niet genoeg uit."

Even op adem komen, denkt Robbie Cleiren. Aan de cateringtafel voor de deur lepelt hij een potje braambessenyoghurt leeg. Een klein restje zweeft in zijn baard. Ravenzwart - die baard, niet het restje. "Tja, al die willen te kaperen varen", lacht Cleiren. "Normaal gezien laat ik mijn baard nooit zo lang staan, en als ik het doe is mijn sik grijs. Maar toen Johan de zijne plots liet staan, wou Felix dat we dat allemaal deden. Ik heb hem dus moeten verven, met als voordeel dat ik makkelijk een paar jaar ouder wordt als dat nodig is."

Een medewerkster polst naar de rode vest die Cleiren gisteren aanhad. Lap. Rats vergeten in de Hotsy Totsy, het legendarische Clauscafé waar gisteren werd opgenomen. "We zijn aan een echte kroegentocht bezig", verduidelijkt Cleiren. "Een soort Gentse Feesten met vertraging. Hoe beter het gaat met de band, hoe groter het café." Terminus: concertzaal De Roma in Antwerpen. Met 750 figuranten. En Cleiren op mandoline. "Zoals zoveel acteurs ben ik eigenlijk een gerateerde rockster", zegt hij terwijl hij opnieuw richting opnameset beent. "Tegenwoordig molesteer ik wel nog eens een gitaar, maar die mandoline was toch aanpassen. Elke dag oefen ik tien minuten. Al blijft het natuurlijk vooral zaak om goed te kunnen doen alsof."

Een troep figuranten betreedt het café. Schoorvoetend posteren ze zich voor het podium. "De verleiding zal groot zijn om massaal te applaudiseren, maar enkel zij die op de trap zitten mogen met de handen klappen", roept regie-assistente Sofie Tusschans het klapvee toe. "Veerle komt op het einde van het nummer tussen jullie lopen en zij moet het luidst te horen zijn."

En óf Baetens het luidst te horen is. Als een volleerde groupie wurmt ze zich tussen de figuranten en betoont ze haar adoratie aan de countryclub. Aan Heldenbergh in het bijzonder, dat spreekt. Baetens oogt vurig en vervaarlijk. Lijf vol tatoeages, rood-zwart kleedje, helmboswuivend kapsel. Femme fatale, met een hart waar eigenlijk een steen hoort te zitten. Katzwijm, klauwen, krampen in de hartstreek. Haar nuchter aanspreken lukt niet; die lichaamstaal! Snel een pint bestellen dus. "Sorry meneer, ik mag vanavond geen echt bier tappen", zucht barmoeder Ann Krüger. "Enkel alcoholvrij." Een cola dan maar, en straks even bedelen naar de bootleg van een van de cowboys.

Verkleumd onder de partytent, schuilend voor de oude wijven die met busladingen uit de lucht vallen: Vincent Thyssen (18) en Candice Tuytschaever (19). Dat ze elkaar net hebben leren kennen, klink het. En dat het hun eerste keer is als figurant. "Mijn mama heeft mij meegesleurd", zegt Candice. Vincent excuseert zich even en schiet vliegensvlug achter Baetens aan. Handtekening boven schroom. "Vooraf wist ik het niet zo goed, maar het is echt plezant. Het is wel lang wachten, maar die concertscène van daarnet was supertof. Ik hoop natuurlijk om in beeld te komen, ook al is het maar heel even. En zoniet, dan heb ik vandaag toch 25 euro verdiend."

Lunchpauze in een nabijgelegen hotel. Heldenbergh slalomt tussen stress ("Mijn moeder komt sebiet en waar blijft dat eten"), mijmeringen ("Nick Cave in de Brielpoort in Deinze!") en lolligheden ("Ken je die mop in de openingsscène van 'Annie Hall' ?"), maar trekt vreemde ogen als blijkt dat de scène van vandaag amper twee minuten film zal opleveren. "Felix, het is een epos hé. Als dat drie uur duurt, dan duurt dat drie uur", gekscheert Heldenbergh. "Gij zit er weer mee in dat er vanalles geschrapt zal worden, hé", lacht Van Groeningen zijn typische lach. "Ik monteer van eind september tot 8 december, kom gerust kijken, zet u erbij."

Intussen op tafel: soep, pasta, kip. Niet voor Van Groeningen echter. Hij veert recht en vraagt een vegetarische schotel. Euh? De maker van De helaasheid der dingen vegetarisch? "Wel, eigenlijk niet écht", zegt Van Groeningen. "Enkel voor deze film. Tijdens 'De helaasheid' stond ik zo vaak aan de cateringtafel dat ik uiteindelijk acht kilo verdikt was. Nu heb ik mezelf een dieet van Spa, koffie en groene appels opgelegd." En erwten in een dubieuze kaasmaterie, zo blijkt als de vastende regisseur eindelijk zijn bord krijgt.

Binnen wordt een een ander herschikt, buiten laaft de crew zich aan koffie en taart. "Er zijn al hele straffe dingen gefilmd", zegt Karel, geluidsman en ook reeds betrokken bij De helaasheid. "Maandag bijvoorbeeld moest Veerle een nummer zingen. Zelfs na 25 takes stond het haar op mijn arm nog recht. Je merkt echt aan alles dat dit een stapje hoger is."

Ook merkbaar aan alles: dit zijn jongetjes op de speelplaats. Cowboytje spelen, zonder indianen evenwel. Laat staan paarden. "Komaan, cowboys !", het vliegt vanavond meer dan eens door jazzcafé Het Damberd. Alsof June en John oer-Gentse namen zijn. Walk the Line aan de Graslei. "Alle figuranten die hier nog zijn, mogen nu naar voren komen!" Het klapvee is intussen flink gehalveerd, maar wel nog steeds trouw op post: Candice en Vincent. Geen take is hen te veel. Heldenbergh, Van Rampelbergh, Cleiren, Huysentruyt en De Castertrekken nog eens alle playbackregisters open.

Vingertokkelend aan de toog: producent Dirk Impens. "Normaal gezien ben ik een enorme jazzfan", zegt hij. "John Coltrane, heb ik 250 platen van! Maar stilaan begin ik bluegrass ook wel te appreciëren. Dat mag ook wel, want morgen moet ik nog eens door alle rushes. Altijd maar datzelfde nummer, opnieuw en opnieuw. Trouwens, ken je 'The Boy Who Wouldn't Hoe Corn' van Allisson Krauss en Union Station? Zeker eens bekijken op YouTube, zo schoon! En wist je dat Dan Tyminksi, de gitarist van Union Station, destijds de stem van George Clooney in 'O Brother, Where Art Thou?' heeft ingezongen? Tijdens een optreden vertelde hij ooit eens..."

Ik sluip naar buiten en trek de krakkemikkige deur achter mij dicht. Hop, de nacht binnen. Op de prairie van de Korenmarkt huppelt plots een paard voorbij. Met daarachter: drie aan elkaar geketende gevangenen. O broeder, waar zijt gij?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234