Maandag 18/10/2021

PortretClarissa Ward

De CNN-reporter in Kaboel die door mannen met geweren wordt aangestaard: soms verrast, soms vijandig

Haar aanwezigheid zorgt voor verrassing en vijandigheid, soms zelfs agressie. Maar Clarissa Ward doet in de straten van Kaboel wat ze al haar hele leven doet: verhalen vertellen. Beeld AP
Haar aanwezigheid zorgt voor verrassing en vijandigheid, soms zelfs agressie. Maar Clarissa Ward doet in de straten van Kaboel wat ze al haar hele leven doet: verhalen vertellen.Beeld AP

Toen ze acht jaar was, had ze al elf verschillende kindermeisjes gehad, van allerlei nationaliteiten. Het maakte Clarissa Ward (41) allergisch voor routine, een vrouw van de wereld. Vandaag is ze als CNN-reporter het gezicht van de machtsgreep in Afghanistan. Daarnaast is ze moeder van twee peuters, waardoor ze zich op álle fronten wil bewijzen. Is dat ambitieus? Of overmoedig? Een portret.

De beelden zijn beklijvend. Een grote, blonde vrouw die zich elke dag door de straten van Kaboel beweegt. Mannen met geweren staren haar aan, soms verrast, soms vijandig, er waren ook momenten van agressie. Maar Clarissa Ward kijkt ferm en zwijgt niet. Oké, de zwarte abaja heeft ze voor de lieve vrede aangetrokken, maar de wereld moet en zal te horen krijgen hoe schrijnend de situatie ter plekke is. We kregen dankzij haar de chaos op de luchthaven te zien. Het is al enige tijd geleden dat ‘een reporter ter plaatse’ zo veel meerwaarde brengt.

Ward is, gezien haar afkomst, de geknipte vrouw om zich niet opzij te laten duwen. Ze is geboren in Londen uit een welgestelde Amerikaans-Britse familie. Papa was een charmante bankier van 1m98 met een Yale-diploma, mama was een flamboyante interieurarchitecte. De opvoeding werd deels uitbesteed aan kindermeisjes uit Zuid-Afrika of Singapore. Na een verhuis naar New York viel het gezin uiteen, haar ouders knoopten vele nieuwe relaties aan. “Het maakte dat ik me makkelijk kon aanpassen en zeer zelfstandig werd”, schrijft Ward in haar boek ‘On All Fronts’. Daarmee steekt ze gezinnen waar alles wat minder conventioneel verloopt, een hart onder de riem: het heeft ook voordelen.

Wel was het, ondanks de ballet- en paardrijlessen, een eenzame jeugd. “Wat maakt dat ik vandaag heel graag in team werk, als journalist.” Ze was een goede studente die werd toegelaten tot Yale, waar ze vergelijkende literatuur studeerde. “Ik verfde mijn haar roze, had piercings, las romans van Tolstoj en keek naar Franse cinema”, omschrijft ze die jaren. “Mijn idee van ‘een gedurfd leven’ was joints roken en wilde feestjes bijwonen.” Maar dat veranderde op 11 september 2001. Turend naar de rookwolk boven het World Trade Center “bekroop me opeens schaamte. Ik vond het zo erg dat ik niet méér betrokken en geïnteresseerd was geweest in wat er in de wereld gebeurde. Ik was te hard met mezelf bezig.”

Zodoende wist Ward welke richting ze na haar studies uit wilde. “Waanzin wordt gevoed door miscommunicatie. Door mensen die ‘daar’ niet weten hoe men ‘hier’ leeft en denkt, of omgekeerd. Ik wilde dat we mekaar zouden begrijpen.” Al geeft ze toe dat die redenering nogal romantisch was. “Ik had geen idee wat journalistiek in conflictgebieden inhoudt. Ik wist nog niet dat ik kinderen zou zien sterven en dat ik me vaak een indringer zou voelen. Dat ik collega’s vermoord zou weten en seksueel zou lastiggevallen worden. Deze job komt met een prijs.” Bovendien was de competitie moordend, in de media. Ward had weliswaar unieke troeven. “Ik sprak Frans en Italiaans en had noties van Spaans en Russisch.” Daarnaast was er een streepje geluk: “De tandarts van mijn moeder was ook de tandarts van de Rusland-verantwoordelijke van CNN. Na een goed woordje mocht ik op stage naar Moskou.”

Moeder van twee zoontjes

Daarmee begon een uitzonderlijk curriculum vitae. Ward werkte voor Fox News, CBS, ABC en uiteindelijk CNN. Ze trok naar landen vanwaar zelden postkaartjes worden verstuurd, zoals Irak, Syrië en Jemen. De val van Saddam Hoessein, de militaire coup in Myanmar, Joe Bidens reis naar Rusland: Ward was erbij. Opvallend is dat ze zulks combineert met een pril moederschap. In 2018 werd haar eerste zoon Ezra geboren en vorig jaar beviel ze van haar tweede zoon, Caspar.

De penibele situatie van vrouwen, de helletocht om tot de luchthaven te raken: het is al lang geleden dat een reporter ter plaatse nog zoveel meerwaarde kon bieden. Beeld screenshot
De penibele situatie van vrouwen, de helletocht om tot de luchthaven te raken: het is al lang geleden dat een reporter ter plaatse nog zoveel meerwaarde kon bieden.Beeld screenshot

De zorg is momenteel grotendeels in handen van haar echtgenoot, Philipp von Bernstorff. Zoals de naam doet vermoeden: geen Hells Angels-type. Duitse graaf, werkzaam in ‘investment management’. “Toen we mekaar in 2007 leerde kennen, zei hij meteen: ‘Ik vind dat oorlogsverslaggevers maniakaal grote ego’s hebben.’” Kortom, een partner die haar met twee voeten op de grond zet, wat Ward lijkt te appreciëren. Al laat ze zich niet zomaar in een hoekje drummen. Toen ze zwanger was van haar eerste kind, hield ze dat zo lang mogelijk verborgen, om daarna aan haar CNN-oversten duidelijk te maken dat ze weinig gas wou terugnemen. Zwanger trok ze naar Groenland, vervolgens ging ze in de Caraïben de schade van een orkaan opmeten. Opnieuw zette haar man haar zachtjes op de grond: “Dit draait niet meer alleen om jou.”

Ward kiest haar opdrachten sinds het moederschap dus zorgvuldig. “Maar ik doe de mooiste job die er is, ik kan me niet voorstellen om iets anders te doen.” Drie weken zit ze nu al in Afhanistan, voor werkdagen van soms 19 uur. Allicht liggen haar bazen bij CNN er wel eens wakker van, het is allemaal niet zonder risico. Dat beseft ook Ward: “Natuurlijk voel ik angst. Maar ik panikeer niet. Als ik angst voel, word ik kalm en gefocust.” A dirty job. Maar als iemand het kan, dan wel zij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234