Woensdag 28/09/2022

De drie musketiers van je dromen

Het typeert Theater Gordijnen voor Konijnen dat ze uitgerekend vrijdag de dertiende uitkozen voor de première van 3 Musketiers in De Kopergietery. Sinds het Gentse trio met het baldadige sprookje beNARd een knuppel gooide in het hoenderhok van het Vlaamse kindertheater, lijkt hun opmars niet te stuiten: hun branie leverde hen een nominatie voor de Signaalprijs '97 op en een tournee met meer dan honderd (school)voorstellingen. De vrees dat hun energieke vorm van cartoontheater een kort leven beschoren zou zijn, behoort sinds vorige week tot het verleden: 3 Musketiers is het grappigste dat de jongste jaren op onze podia te zien was.

Het valt te hopen dat Alexandre Dumas père gevoel voor humor heeft, zoniet zal hij zich in zijn graf omkeren bij de vrijheden die Wouter Bruneel, Koen De Ruyck en Tom Vermeir zich veroorloven. Om te beginnen hebben ze Aramis, Porthos en Athos omgedoopt tot Gerardjan, Bolle en Jean, namen die als een intentieverklaring kunnen gelden voor het brede referentiekader dat Theater Gordijnen voor Konijnen hanteert: hun opleiding aan het Gentse conservatorium verraadt een theaterachtergrond (met een ironische knipoog naar Gerardjan Rijnders als 'oppergod'), maar daarnaast putten ze veel inspiratie uit de televisiecultuur, waar in de rangen van Samson ene Octaaf De Bolle rondloopt. En Jean? Tja, die heet gewoon Jean. Het roemruchte trio vertoont zijn kunstjes bovendien niet in het 17de-eeuwse Frankrijk van Lodewijk XIII, maar in een laat 20ste-eeuws rustoord, waar de heroïek van de musketiers en van hun navolgers als Zorro, Superman en Batman tot de wensdromen behoort van drie stokoude mannetjes.

De manier waarop ze Dumas' figuren loskoppelen van hun historiek, is de eerste in een rij knappe vondsten waarmee het trio zich ontdoet van een tweevoudig verwachtingspatroon dat enerzijds door hun aanpak van beNARd en anderzijds door de titel 3 Musketiers gecreëerd werd. De openingsscène is daarom al heerlijk: in plaats van ogenblikkelijk voor vuurwerk te zorgen, begint de voorstelling met het verstilde beeld van drie bejaarden in een rolstoel, die de grootste moeite hebben om een onderlinge conversatie op gang te brengen. De idee van een wanhopige zoektocht naar het laatste greintje energie in het aanschijn van de dood gecombineerd met een laconieke, kurkdroge tekstzegging weet zowaar de werelden van Samuel Beckett en Gaston & Leo met elkaar te verzoenen.

Nadien krijgt de huisstijl van Theater Gordijnen voor Konijnen de bovenhand: een op de comic strip, tekenfilm en computerspelletjes geënte manier van spelen die uit de acteurs zelf ontstaat, energiek, snel en dynamisch, boordevol hilarische en karikaturale uitvergrotingen. Hun verhaal tart elke verbeelding: Gerardjan, Bolle en Jean gaan naar de supermarkt, op zoek naar respectievelijk een Gentse waterzooi, een Chinees en een borsthaarschaar. Het wordt een korte maar hartelijke ontmoeting zonder verdere gevolgen, tot hun wegen elkaar definitief kruisen op de Chinese muur: daar krijgen ze van de geest van d'Artagnan de opdracht de aarde te bevrijden van de tirannieke burgers van de planeet Ham. Ze aarzelen, tot de naam van Lara valt: in haar vinden ze hun uiteindelijke lotsbestemming.

De campagne tegen de Ham-burgers is de enige mindere episode uit de voorstelling, omdat de actie hier louter dient ter illustratie van de vertelling en voortborduurt op het stramien waarop ook beNARd gebouwd was. Elders heeft het talentrijke drietal echter voortdurend extraatjes in petto. Om van te snoepen zijn de muzikale intermezzi op gitaar en mondharmonica, een element waarop ze nog niet eerder een beroep deden: blues, gospel, neder-rap, De Nieuwe Snaar en Bart Peeters' Vliegende Doos gaan hier hand in hand. Een verwijzing naar de zapcultuur zit vervat in de simultane uitbeelding van de drie afzonderlijke verhaallijnen die de musketiers samenbrengen. Een andere vondst is het decor: wat aanvankelijk lijkt op een in de vloer verankerde versie van het tapijt dat Bruneel, De Ruyck en Vermeir als theaterspelende vaganten met zich meezeulden voor hun interpretatie van Gregie De Maeyers Juul, een gelegenheidsproject tussen beNARd en 3 Musketiers in, blijkt een catchring te zijn waarin ze hun onderlinge strijd om Lara proberen te beslechten.

De inspanningen van co-regisseurs Walter Janssens en Olivier De Smet zijn er mede verantwoordelijk voor dat een aantal minpunten van beNARd in 3 Musketiers achterwege blijven. Er is meer en duidelijker in het materiaal gesnoeid, de spelers staan met meer zelfvertrouwen en een secuurdere timing op het podium, het geheel is gevarieerder, strakker en beter afgewerkt dan de vorige voorstelling. Voor Janssens en De Smet is deze productie het betere werkstuk dat tot nu toe binnen het jonge, publieksvriendelijke Gentse conglomeraat van groepen als Dinska Bronska en Chez Jean-Jacques werd gerealiseerd. De eeneiige drieling Bruneel, De Ruyck en Vermeir doet meer dan bevestigen. Zij paren de nodige scepsis ten aanzien van het sérieux in het theater aan een gezonde dosis podiumintelligentie: het resultaat heet humor.

Peter Anthonissen

Theater Gordijnen voor Konijnen speelt 3 Musketiers: nog op 19/2 in CC Berchem en op 28/3 in CC Hasselt. Tournee in het najaar. Inlichtingen: 03/235.21.17 (Jeux Interdits).

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234