Zaterdag 01/10/2022

De keuzes van Ridley

Schoot de Britse journaliste Yvonne Ridley, een alleenstaande moeder die een tijd lang gevangen werd gehouden door de Taliban, tekort in haar ouderlijke plichten van aanwezigheid, bescherming, continuïteit? U reageerde massaal, maar het verhaal van Ridley heeft ook nog een staartje.

De Afghaanse familie die vastgehouden wordt door de Taliban nadat ze Ridley had geholpen, zegt dat ze volkomen blut is en geen enkele hulp krijgt van de Sunday Express, de krant waarvoor Ridley werkt. Nakibullah Mohammed, die Ridley zonder visum Afghanistan hielp binnensmokkelen, wordt nog altijd door de Taliban gevangengehouden, samen met zijn vijfjarig dochtertje en drie mannelijke familieleden. De Taliban hebben een film ontwikkeld die ze Ridley afhandig hadden gemaakt en arresteerden iedereen die erop stond. Nog ten minste drie familieleden van Nakibullah werden opgepakt en verhoord.

In een interview met de Britse krant The Observer zegt de broer van Nakibullah dat zijn gezin nu zonder inkomen zit. "We bevinden ons in een vreselijke situatie", aldus Ali Guk, die nu ook de negen overige kinderen van zijn broer probeert te onderhouden. "Wij hebben niks en weten niet wat we kunnen doen. Niemand heeft ons hulp aangeboden. We hebben geen contact met de krant en hebben nooit een frank ontvangen. Ze hebben ons hier zomaar aan ons lot overgelaten terwijl mijn broers en mijn kleine nichtje in de gevangenis zitten."

Nakibullahs echtgenote vertelde The Observer hoe ongerust ze is over haar dochtertje. "Elke keer als ik haar schoenen zie, of kleren voor meisjes van die leeftijd begin ik te huilen. Ik wou dat we er nooit bij betrokken waren, maar we hadden het geld nodig en mijn echtgenoot is een goed en dapper man."

De Sunday Express weigert elk commentaar.

Het argument dat een ouder geen toegewijde ouder zou zijn als hij/zij niet kan doen waar hij/zij zin in heeft, lijkt mij een redelijk goedkope smoes om je geweten te sussen. Het is goed leefbaar voor een kind om een ouder te hebben die niet altijd even optimaal functioneert (ook dat hoort bij het leven), maar die je desondanks kan liefhebben, troosten, een nachtkus geven... in plaats van een dode ouder, die die periode dat ze /hij nog bij je was goed in haar/zijn vel zat, maar zonder wie je het in je volwassenwording moet stellen.

Karin Denys

Zelf heb ik geen kinderen wegens een zwak zenuwstelsel. Dat betekent voor mij een offer dat ik vrijwillig breng, omdat dat voor mij de beste oplossing lijkt. Zoals Tine Dusauchoit zegt: "Elke ouder moet voor zichzelf de afweging maken of hij eerlijk is in z'n engagement tegenover zijn kinderen." Of tegenover de kinderen die er niet zijn.

naam bij de redactie bekend

Het blijft me verbazen hoe sterk het rollenpatroon het denken van veel mensen blijft beïnvloeden. Mocht Yvonne Ridley een man geweest zijn, dan had men waarschijnlijk zelfs geen melding gemaakt van 'zijn' vaderschap. Hoe goed een vrouw haar job en haar gezin ook tracht te combineren, ze wordt steeds bestempeld als een slechte moeder als ze de gezinstaken aan anderen overlaat. Heeft men ooit een oorlogsjournalist verweten onverantwoorde risico's te nemen ten aanzien van zijn kinderen? Ik heb het alvast nooit gehoord.

Rosette Vanelderen

Een kind heeft zeker de warmte, geborgenheid van de ouders nodig, wat niet wil zeggen dat ouders hun eigen idealen moeten opofferen omdat ze kinderen hebben. Mogen ouders met een risicovol beroep dan geen kinderen hebben? Is heel ons leven niet elke dag risicovol?

Annie Vansande

Kiezen is altijd (een beetje) verliezen. Wanneer je kiest voor kinderen, weet je dat je een ander leven zal hebben dan wanneer je kinderloos blijft. Maar tussen 'kiezen' en 'je opofferen' voor je kinderen ligt nog een wereld van verschil. Je offert je bijvoorbeeld niet op voor je kinderen wanneer je besluit om deeltijds te gaan werken. Want er is namelijk meer dan één keuze mogelijk om je leven voor jezelf zinvol in te vullen, zonder dat dat per se werken moet zijn en een beroepscarrière uitbouwen. Daar moet je wat flexibel en creatief in zijn.

Micheline Baetens

Als volwassen man vind ik ook dat Ridley gelijk heeft, maar als vader hoop ik dat ik me over mijn kinderen geen zorgen hoef te maken. Dat is mijn job.

Luc Dingemans

De vraagstelling is herkenbaar, in die zin dat ik al verscheidene keren in mijn beroepsloopbaan heb moeten kiezen tussen zelfontplooiing en er fysiek/mentaal zijn voor mijn kinderen. Het belangrijkste is dat je die keuze bewust maakt en niet in iets 'rolt', waar je dan achteraf pas de gevolgen van inziet. Als de kinderen wat groter zijn, kunnen zij ook zelf hun mening geven... Als zij voelen dat een uitdaging heel belangrijk voor je is, kunnen ze een duwtje in de rug geven en zeggen 'doe maar mama'. Want kinderen kunnen ook trots zijn op wat hun mama doet. Ik denk dat de voorbeeldfunctie in het aangaan van uitdagingen ook heel belangrijk is. Maar dat eeuwige zoeken naar dat evenwicht (nu eens iets meer van dit, dan weer eens iets meer van dat) is een hele sinecure!

Hilde Schotte

Er worden toch zoveel eieren gelegd onder kinderen in deze tijd, omdat ze minder in aantal per gezin voorkomen. Het is verdorie geen sinecure om ze te geven wat ze toekomt (en vragen ze dat zelf ook altijd?) en ook nog iemand te zijn naar wie ze kunnen opkijken, en die ze waarderen om wat ze met haar leven doet. Ik moet zeggen dat mijn eigen dochter ook niet altijd duidelijk is in haar signalen. Ik moet er voor haar zijn maar ik moet ook iemand zijn die iets van haar leven maakt, en die tevreden is met dat leven.

Eigenlijk komt het voor mij hierop neer: iedereen kan er een meer of minder uitgesproken mening over hebben, er kan veel inkt over vloeien, er kunnen hele tv-debatten aan gewijd worden... wat uiteindelijk telt is dat de dialoog met je kind open blijft (en dat kan zeker al op negen jaar), dat ook een kind inderdaad leert verwachtingen bij te stellen, maar vooral dat het weet dat de 'liefde' er hoe dan ook is. Op dat moment gaat het tussen die twee mensen en zij moeten er op de eerste plaats uitkomen.

Christine Leroy

Ik vind het heel moedig van mevrouw Ridley. Ik ken zelf een vrouw die het hele jaar in het buitenland (Azië en Afrika) zit voor haar werk (landbouwingenieur) en haar dochtertje van tien die hier in België woont, wordt opgevoed door haar grootmoeder. Ik geloof niet dat dat kind iets tekort komt. In de kibboetsen in Israël die ik ooit eens in de jaren tachtig bezocht heb in de Gaza-strook, worden kinderen van de verschillende families samen in een kinderhuis opgevoed. Vader en moeder werken allebei evenveel uren in de kibboets (en krijgen daardoor evenveel kansen om zich te ontplooien) en besteden ook net evenveel tijd met de kinderen na hun werktijden. Daarna gaan alle kinderen van de kibboets samen in het kinderhuis slapen. Voor ons misschien wat vreemd maar het schijnt te werken... Anne van Hauwermeiren

Tijdelijk zal Yvonnes dochter emotioneel waarschijnlijk zwaar te lijden hebben gehad. Afhankelijk van haar omgeving zal ze dat kunnen verwerken en er voor haar toekomst een interessante ervaring uit laten ontstaan. Maar verdorie wat een lef om te denken dat mensen van het mannelijke geslacht over het voorrecht beschikken om wel hun kinderen te moeten achterlaten als de wereld nood heeft aan hun capaciteiten!

Ann Huybens & The Flemish Primitives

Naargelang de tijd vordert, besef ik dat m'n leven voor een heel groot stuk bepaald wordt door mijn nabestaanden en echtgenoot. Ze bepalen welke richting je uitgaat en voor het moment zint me dat niet, want je wilt zelf ook nog iets anders uitbouwen, een doel dat alleen jezelf aangaat. Als vrouw wil je niet voortdurend met je kinderen geassocieerd worden. Sommige althans, want ik ken vrouwen die altijd klaarstaan voor hun kroost. En dan vraag ik me ook af, is dat beter ?

Ieder moet dat voor zich uitmaken. Niemand kan in de toekomst kijken, niemand kan z'n hele leven uitstippelen, met alles rekening houden. Dat zou pas een automatisme worden. Willen we dat dan?

Lieve Delestinne

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234