Donderdag 18/08/2022

De muzikale ontdekkingsreis van moxie is eindeloos'Als we perfect beginnen te spelen, kunnen we evengoed doodvallen'

'Waarom wij niet?", vroegen vier Brusselse muziekliefhebbers zich op een goeie dag in 1995 af. Het prompte antwoord was het bandje moxie. Niet gehinderd door het feit dat drie leden nog nooit een instrument hadden bespeeld, trad de groep schoorvoetend de popwereld binnen.

Ondertussen hebben Nathalie Wathelet (drums en zang), Olivier Nederlandt (bas), Anne Franssen en Marc Vermeersch (beiden zang en gitaar) met Broken Fantasy hun tweede langspeler uitgebracht. Net als de schrijfwijze van de groepsnaam benadert het bescheiden moxie haar muziek zonder hoofdletters of uitroeptekens. Denk aan de melancholische kant van Sebadoh met de zang van Stereolab, met wie moxie eveneens het naïeve orgeltje gemeen heeft. Op Broken Fantasy overheerst dus de creatieve eenvoud, al beknibbelt het viertal daarmee soms op de vaart en diepgang van de plaat. "Helemaal van nul beginnen, betekent dat je over meer vrijheid beschikt om te doen wat je wilt", verklaart Anne de technische onbevangenheid van de groep. Marc: "Iemand als Cat Power is wat dat betreft veelbetekenend: hoe simpel of zelfs onhandig ze haar liedjes ook brengt, dat is net wat haar muziek zo aandoenlijk maakt. Het is niet zo dat ze bewust een lofi-sfeertje nastreeft, maar haar inherente beperkingen doen wel heel fris en menselijk aan." Dat het kwartet voor de aankomende concerten toetsenist Serge Hologne rekruteerde, duidt alvast op een groeiende muzikale verfijning. Anne: "Ik heb er niks op tegen dat ik als muzikante beter word. Het gevoel op weg te zijn, is heel fascinerend. Maar als ik de perfectie zou bereiken, kan ik net zo goed doodgaan. Wat blijft er dan immers nog te ontdekken?"

Kleine groep, grote ideeën

Eind '98 debuteerde moxie met Blue Sky Maybe, een plaat die ze in San Francisco opnam met de van Fuck bekende Kyle Statham achter de knoppen. Voor de productie van Broken Fantasy deed het kwartet een beroep op Jim Putnam, voorman van het Amerikaanse Radar Bros. Ook al beschouwen de Brusselaars muziek maken in de eerste plaats als een avontuur waarin verwondering en toeval een grote rol spelen; ze weten duidelijk heel goed wat ze willen. Marc: "We hadden Kyle opnieuw kunnen vragen, maar we prefereerden een nieuwe ervaring. De reden waarom we dan niet gewoon met Belgische mensen hebben gewerkt, is dat we nu eenmaal houden van Amerikaanse independent-muziek.Via een andere groep uit San Francisco zijn we met Jim in contact gekomen, en een demo en een ontmoeting later was alles in kannen en kruiken." Anne: "De muziek van Radar Bros. kent momenten van kalmte en grootse schoonheid, en die geven een heel poëtische kracht aan het totaalgeluid. Daar houden wij ook van. Het is niet omdat we een bescheiden Belgische groep zijn dat we geen grote ideeën hebben, hé."

Als het debuut 'de grote ontdekking' is, zoals Marc het omschrijft, dan is de nieuwe plaat vooral een fikse stap voorwaarts. "Ik denk dat we er ditmaal in geslaagd zijn een plaat te maken die echt van begin tot einde samenhangt", aldus Anne. Marc: "We stellen toch vast dat er zich ondertussen een bepaalde moxie-stijl aan ons heeft vastgehecht, hoewel we in het begin helemaal niets voorop hadden gesteld. Dat we beter zingen en spelen, heeft, naast een zekere studiogewenning, ook veel met Jim te maken: hij is een bedaard persoon die je vertrouwen geeft in wat je doet." Jim Putnam had overigens bij zijn aankomst in Brussel nog een aangename verrassing voor de groep in petto. Aangezien zijn vader de uitvinder is van de studiocompressor, een analoog apparaat dat tijdens de jaren zestig en zeventig in elke grote Amerikaanse studio werd geïnstalleerd, kon hij de hand leggen op de exemplaren die nog voor The Beach Boys en Frank Sinatra hadden gediend. "Ze hebben de plaat een bepaalde warme klankkleur gegeven, tegelijk rond en kristalhelder, en dat geluid beoogden we ook", aldus Marc. Toedoedoedoe toedoedoedoe

Hoewel Broken Fantasy in het hartje van de zomer werd opgenomen, hangt over het gros van de nummers een winterse waas. Panoramisch, traag voorbijschrijdend, ingetogen: dat zijn de omschrijvingen die je werktuiglijk bovenhaalt. Marc: "Het is inderdaad muziek die wat meer aandacht verlangt, waarvoor je beter gaat zitten. De link met cinema zie ik wel: in de bioscoopzaal ben je aandachtig, maar zet je thuis een film op terwijl je iets anders doet. Dan mis je enorm veel." Anne protesteert: "Daar ben ik het niet helemaal mee eens. (fijntjes:) Goed, we klinken minder catchy en direct dan Green Day. Het is ook waar dat sommige omstandigheden beter zijn om naar muziek te luisteren dan andere, maar ik geloof evenzeer dat de zang, klank en melodieën voldoende elementen bevatten die je van ver bij de kraag kunnen grijpen. Wanneer je in de supermarkt rondloopt, of in je wagen zit bijvoorbeeld." Marc: "Dat is waar. Neem die synthesizer in 'Every Morning': (zingt) toedoedoedoe toedoedoedoe. Echt zo'n truc die zich zonder omhaal een weg naar je hersenen baant. Ik herinner me dat we eens te gast waren op een barbecue waarop onze plaat werd gedraaid. Plots hoorde ik iemand die ik absoluut niet kende datzelfde wijsje fluiten. Dat iemand door die melodie geraakt werd zonder dat hij al over ons had gelezen of zo, maakte het heel spontaan. Dat is mooi."

Verborgen schoonheid

Anne: "Ik ben ervan overtuigd dat de wereld een plaat als de onze kan gebruiken. Het is niet zo evident om een goeie plaat te maken, en toch gaan cd's met miljoenen over de toonbank. Velen daarvan zijn monsterproducties, die in wezen nauwelijks van elkaar verschillen. Je hoeft maar een blik op de charts te werpen om te weten hoe slecht het met de mensheid gesteld is. Ook al ben je maar in staat daarvoor een miniem tegengewicht te bieden, dan móet je dat gewoon doen. Oké, weinig mensen zullen rekening houden met ons, maar dat maakt onze plaat niet minder nodig." Een song of plaat meteen fantastisch vinden, dat vinden Marc en Anne verdacht. Muziek die haar geheimen niet meteen prijsgeeft, heeft een veel langere houdbaarheidsdatum. "The real beauty is so often hidden", zingt Marc in 'Big Adventure'. Anne: "Achter die façade van eenvoud en naïviteit schaven we heel nauwgezet aan onze melodieën en harmonieën. Dingen die na verloop van tijd echt in je hoofd blijven hangen." Marc: "Er zijn altijd meerdere niveaus waarop je iets kunt lezen, beluisteren, bekijken. Hoe oppervlakkiger je dat doet hoe sneller je het weer vergeten bent. Bekijk het boekje bij de cd eens: je ziet een illustratie die op een foto werd gekleefd. Herkenbaar en vreemd tegelijk. Veel mensen zien in eerste instantie enkel de luipaard, en zijn dan ook een beetje verrast als ze ook de antilope ontwaren." Anne: "Dan zeggen ze tegen zichzelf: 'hoe is het mogelijk dat ik dat niet eerder heb gezien?'"

Broken Fantasy is verschenen bij 62 TV Records en wordt verdeeld door Bang! Moxie speelt op 18 maart in 't Krawietelke, Blandijnberg in Gent.

Kurt Blondeel Foto Alex Vanhee

in de hitlijsten'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234