Donderdag 06/10/2022

De slapende cel snurkte niet

Een fish and chips verkopende cricketspeler, een welzijnswerker, een verwarde tiener en een Jamaicaan wiens vriendin Samantha heette. Geen van de vier was ooit genoemd in wat voor politierapport ook. Na de schok over de meer dan vijftig doden beleefde Groot-Brittannië deze week een nieuwe: de vier zelfmoordterroristen waren zo Brits als ze zijn konden. Douglas De Coninck bericht vanuit Leeds.

'Yo! This track is for the London bombers! I hope you burn in hell, 'cause this is Jay and he has a fine story to tell!'

Wat vind je ervan, wil Sajaad 'Jay' Hussain (29) weten. Oké, de tekst moet wat langer - "I'm working on it" - maar de rapper heeft een verkooppraatje waar eventuele platenbonzen minstens van zullen moeten opkijken. Sajaad was goed bevriend met twee van de vier zelfmoordterroristen. Met Mohammad Sidique Khan deed hij zijn middelbaar, Shehzad Tanweer was zijn buurman. "Ik kende Shehzad al van toen hij net kon lopen. Mijn hele leven lang was hij die aardige knul van drie huizen verderop. De jongen die groot werd, een atleet, en er altijd werd bijgeroepen als er ergens een opstootje dreigde. Hij had charisma, wist alle brandjes in de wijk altijd tijdig te blussen. Naar Mohammad keek ik op. Hij had wat van zijn leven gemaakt, vond ik. Hij stond voor de klas, was getrouwd, had pas een baby en was verhuisd, weg hier uit Beeston. En ik? Ik zat jarenlang aan de drugs, had altijd problemen met de politie en woon hier nog altijd bij mijn moeder. Ik ben gestopt te hopen dat ik het als rapper ooit zal maken en heb sinds kort een job in een callcenter. Mijn verleden is niet fraai, maar shit, denk ik nu: wie koos de goede weg, Mohammad of ik?"

Woensdag 6 juli 2005, iets voor tienen 's avonds. Enkele jongens van Pakistaanse komaf komen in bezwete trainingsbroeken de straatjes van Beeston Hill binnen gesloft. Ze hebben in het park cricket gespeeld tot het donker werd. Het immense Cross Flats Park is begin negentiende eeuw bedacht als gemeenschappelijke tuin voor de eindeloze rijen arbeidershuisjes in identieke rode baksteen, identieke portiekjes, identieke schoorstenen. Vandaag is Beeston de wijk waar je het snelst bediend geraakt als je op zoek bent naar hasj of weed. Waar afval zich tussen de huisjes opstapelt, straatverlichting het vaak niet doet en currydampen je vanuit open ramen toewaaien. Volgens de statistieken is 42,3 procent van de bevolking hier 'economisch inactief'. De politie zegt de criminaliteit de laatste jaren wat te hebben teruggedrongen. De cijfers liggen nu nog slechts drie keer zo hoog als elders in Leeds.

Het groepje jongeren passeert Stratford Street. Daar ligt de moskee waarover een journalist van de Daily Mail in 2002 rapporteerde dat er openlijk werd opgeroepen tot jihad. De jongens hebben er geen aandacht voor. Ze praten over hun spel, snelle auto's en de transferpolitiek van Leeds United. Tenminste, dat is wat Mohammed Answar (19) zich ervan herinnert. "Shehzad speelde nog mee, die woensdagavond", zegt hij. "Hij leek totaal relaxed, zoals altijd. Er was helemaal niets in zijn gedrag dat ik achteraf kan zien als een hint. Hij lachte en zei dag."

Elders in de wereld brengen zelfmoordterroristen hun laatste avond biddend door, spreken ze een videoboodschap in. Hier, bezuiden Leeds, speelde een van hen een partijtje cricket.

Shehzad Tanweer werd op 15 december 1982 geboren in Bradford. Hij was de oudste van vier kinderen van Mohammed en Iktifar Tanweer. Hij en zijn vrouw emigreerden halfweg de jaren zeventig zonder een penny vanuit Pakistan naar Leeds, Beeston. Mohammed Tanweer bouwde er een goed draaiende fish and chips-zaak uit. Hij bezit twee huizen die hij verbouwde tot één. Zijn oudste zoon was een primus in Wortley High School en studeerde sportwetenschappen aan de universiteit van Leeds. Hij was goed in taekwondo, boksen, worstelen, voetballen en super in cricket, zijn geliefkoosde sport. In november van vorig jaar brak Shehzad zijn studies af. Omdat hij professioneel cricket zou gaan spelen, heette het in de wijk. Shehzad, zo weten we nu, reisde naar Pakistan. Na zijn terugkeer ging hij halftijds aan de slag in vaders fish and chips-zaak.

'Hij was helemaal niet veranderd", pareert (een andere) Mohammed, gezeten op een muurtje in Stratford Street, een week na de feiten de vragen van journalisten. Zij willen weten of zijn boezemvriend na de reis een baard liet groeien, een jurk begon te dragen of blijk gaf van andere wijzigingen. "Bent u bezig met een modereportage?", zucht Mohammed. "Hij had altijd al een baard. Of een stoppelbaard, weet ik veel. En als u het echt wilt weten: hij droeg meestal een trainingspak of een shirt van Leeds United. Of van Mike Tyson, zijn held."

Voor de deur van het witte huis in Colwyn Road staat die woensdagavond een Nissan Micra geparkeerd. Shehzad Tanweer heeft de auto op maandag 4 juli onder eigen naam gehuurd bij First 24 Hour in Headingley. Hij gaat nog even het ouderlijke huis binnen om te douchen en andere kleren aan te trekken. Iets na middernacht, zo wordt aangenomen, staan Mohammad Sidique Khan (30) en Hasib Mir Hussain (18) voor de deur van de bungalow aan Colwyn Road 49-51. De politie gaat ervan uit dat de explosieven die nacht al in de auto liggen. Ze zijn opgehaald aan de andere kant van de stad, bij Magdi el-Nashar, een 33-jarige Egyptenaar die in 2000 zijn studies chemie aanvatte aan de universiteit van Leeds en er op 6 mei van dit jaar afstudeerde met onderscheiding. Hij verwierf zo recht op een premie van 30.000 pond als startend ondernemer, maar haalde het geld niet op. Hij nam medio mei wel zijn intrek in een relatief ruime woning in Burley, een andere voorstad met veel Pakistanen.

Van Magdi el-Nashar wordt gezegd dat hij de contactman was met Al-Qaeda, of hoe de ware opdrachtgevers zich ook mogen noemen. Hij verliet Groot-Brittannië een dag voor de aanslagen en vluchtte naar Caïro, waar hij gisteren werd gearresteerd. Toen de politie eerder deze week zijn huurwoonst aan de Alexandra Grove in Burley binnenviel, ontdekte ze een heuse 'bommenfabriek' en dienden honderden mensen geëvacueerd te worden. Bij de inval werd een badkuip vol explosieven ontdekt, voldoende om met behulp van een bomauto om het even welke wolkenkrabber in elkaar te doen stuiken. Had deze slapende cel plannen voor nog meer aanslagen? Had ze zoveel munitie in voorraad dat het niet op een lading meer of minder stak? Het onderzoek is verre van rond. Vast staat wel dat Magdi el-Nashar de semtexachtige explosieven zelf maakte. Ze zijn niet van militaire aard, ze zijn homemade.

Vroeg in de ochtend van donderdag 7 juli rijden de drie mannen vanuit Leeds naar Luton, een rit van 290 kilometer. In Luton pikken ze Lindsay Jermaine op, een 19-jarige Jamaicaanse tapijtenlegger die in Aylesbury woont met zijn Britse vriendin Samantha. Beiden hebben ze zich vier jaar geleden tot de islam bekeerd. Sindsdien laat Lindsay zich Jamal noemen. Hij en de immer gesluierd rondlopende Samantha hebben een 15 maanden oude baby, zij is inmiddels acht maanden zwanger van een tweede. De 21-jarige Britse is volgens haar buren 'kapot', maar werkt zeer actief mee met de politie.

Iets over zevenen 's ochtends parkeert het viertal de Nissan in een betaalparking nabij het station van Luton. Een van de vier laat er een vingerafdruk achter op een ticket. De vier zullen, naar nu blijkt, een heleboel sporen nalaten. Ze willen dat de wereld weet dat zij dit hebben gedaan. In het station van Luton pikt een beveiligingscamera om 7.20 uur een beeld op van de jonge Hasib. Vastberaden blik, gebogen lopend onder het gewicht van de zware rugzak.

Mohammad Sidique Khan werd in 1975 geboren in Leeds en groeide op in Beeston. Zijn cv doet denken aan dat van Mohammed Bouyeri, de moordenaar van Theo van Gogh. Voorbeeldige student, hyperactief in lokaal welzijnswerk, onvermoeibare idealist die probleemkinderen terug op het rechte pad probeerde te krijgen. Hij baat eind jaren negentig een islamitisch boekhandeltje uit in Beeston, maar vindt dan een job als taakleraar in een concentratieschooltje. Schooljaar na schooljaar worden leerkrachten er geconfronteerd met een gemiddeld leerlingenverloop van 75 procent. Het is een allegaartje van randgevallen: kinderen van vluchtelingen, marginale alleenstaande moeders... Maar Khan houdt van zijn job, en de kinderen houden van hem.

Eind jaren negentig ontmoet hij de twee jaar jongere Hasina Patel, net als hij een kind van Pakistaanse ouders en studerend aan de universiteit in Leeds. Haar moeder Farida Patel wordt in die periode gedecoreerd op Buckingham Palace, vanwege een leven lang vrijwillig taalonderricht aan allochtone jongeren. Kahn trouwt in 2003 met Hasina en trekt met een deel van haar familie, Farida incluis, weg uit Beeston, om een bungalow te bewonen in het landelijke Downsbury. Hij vindt daar snel werk als taakleraar in een lagere school.

Kahn wordt in 2002 geïnterviewd in The Times, als model onder allochtone medeburgers. Zijn manier om met kinderen uit de straten van Beeston om te gaan heeft in het hele land lof en weerklank gekregen. "Ja, al die kinderen vinden dit de beste school ooit", zegt de latere zelfmoordterrorist in The Times. Net zomin als de anderen is Khan, voor zover bekend, ooit betrapt op extremistische praat, integendeel. Een vriend zei deze week: "Hij was echt het soort mens dat terreur als die in Londen in de scherpste bewoordingen zou veroordelen."

In mei werd Mohammad Sidique Khan vader van een dochtertje. Het maakt zijn rol bij de zaak voor veel Britten nog onbegrijpelijker, maar volgens The Times waren hij en Hasina al enkele maanden feitelijk gescheiden. Het geruzie, weet de krant, vond zijn oorsprong in haar deelname aan een of andere actie voor vrouwenrechten waarbij ze het had gewaagd de Taliban in Afghanistan te bekritiseren. Khan reisde de afgelopen jaren af en toe naar Pakistan, telkens voor korte verblijven. Bij gebrek aan iets tastbaarders zoeken kennissen en familiereden daar een verklaring voor.

Een van de pupillen van Khan was Hasib Mir Hussain. Hij werd geboren op 16 september 1986 als derde van vier kinderen van Mahmood en Maniza. Het koppel is eind jaren zeventig uit Pakistan geëmigreerd. Zijn vader is fabrieksarbeider en vestigde zich ook al in zo'n wijk met identieke rode bakstenen huisjes. Colenso Mount, Holbeck. Hasib stond op de Matthew Murray High School bekend als een probleemjoch. Grootste van de klas, grootste mond ook.

"Volgens wat ik hoorde werd hij van school gestuurd omdat hij met meisjes had gevochten", zegt Ajimal Singh, uitbater van de snoepwinkel. "Het moet een jaar, twee jaar geleden zijn gebeurd. Een wild joch, niet in te tomen. Maar als je hem een beetje kende: een hart van goud. Hij kwam hier altijd snoep kopen na school. Hij was erg sportief. Hij voetbalde vaak en speelde ook cricket." Hasib was er niet bij, die woensdagavond in Cross Flats Park in Beeston, maar hij kwam er wel vaak sporten met Shehzad Tanweer, die andere held van hem.

Op het hoogtepunt van zijn onuitstaanbaarheid werd Hasib, wellicht op zijn zestiende, door zijn ouders met familieleden meegestuurd op bedevaart naar Mekka. "Hij kwam terug als een andere jongen", zegt mijnheer Singh. "Hij bleef dat guitige hebben, maar hij haalde geen stommiteiten meer uit. Hij liet zo'n baardje groeien, ging naar de moskee, leek gekalmeerd. Iedereen in de buurt dacht: goede beslissing van die ouders. Nu weet niemand nog wat te denken."

Er staan die ochtend op het perron in Luton veel mensen de privatisering van de Britse spoorwegen te vervloeken. Aangekondigd voor 7.40, rijdt de Thameslink-trein naar Kings Cross het station binnen om 7.48 uur. In theorie zal de trein er 35 minuten over doen. Zoals zo vaak, wordt het een ietsje meer. In plaats van om 8.15 rijdt de trein om 8.27 het Londense station binnen. Tussen de menigte halfwakkere pendelaars zitten vier mannen met grote rugzakken, eveneens de Britse spoorwegen vervloekend, wellicht. Speurders vermoeden dat het viertal voor halfnegen wou toeslaan, wanneer het aantal pendelaars het hoogst ligt.

Overal in Londen, maar ook elders, wordt hun aanwezigheid met knalgele borden benadrukt. CCTV: veiligheidscamera's die alles filmen, 24 uur per dag, zeven dagen per week. Hun werking moet zeker Shehzad Tanweer bekend zijn. Er hangt er een in zijn eigen straat in Beeston, aan de kerk. Alsof ze het erom doen, gaan de vier iets over halfnegen in een ondergrondse gang van Kings Cross pal voor een van de CCTV-camera's staan. Dit is het moment waarop ze afscheid nemen.

Britse kranten citeerden woensdag een speurder die de beelden zag: "Ze kwamen samen aan gewandeld. Er was geen afscheidsritueel. Ze lachten, leken goed gemutst. Ze zagen eruit als rugzaktoeristen." De speurders zien de vier nog heel even wat praten, om dan elk een eigen richting uit te gaan. Shehzad Tanweer neemt de Piccadilly Line in westelijke richting (Aldgate), Mohammad Sidique Khan de Circle Line naar het oosten (Edgware Road) en Lindsay Jermaine daalt de metrotrappen af naar de zuidelijke Piccadilly Line (Russell Square). Binnen een tijdsbestek van 60 seconden breekt de hel los in de Londense ondergrond.

De Londense politie dacht eerst dat het station van Kings Cross om praktische redenen als uitvalsbasis was gekozen. Nu denkt ze aan symboliek. Als de theorie van het Heilige Kruis klopt, dan had Hasib Mir Hussain noordelijk gemoeten. Dus mag worden aangenomen dat de tiener rond 8.40 uur met vijf kilo explosieven op zijn rug op de Northern Line met bestemming Euston stond te wachten. Maar terwijl hij zijn kompanen al in het gezelschap van veertig maagden waande, hoorde hij een neuzelende vrouwenstem meedelen dat de Northern Line deze ochtend "due to technical problems" niet zou rijden.

Bijna een uur lang doolt de jonge Hasib met zijn bom op zijn rug door metrogangen. Hij wil noordelijk, maar dat gaat niet. Uiteindelijk neemt hij de bus, nummer 30. Een getuige maakt later gewag van een hypernerveuze jongeman, de hele tijd pulkend aan een zak op de vloer van de bus. Het is 9.47 uur, 57 minuten na de metrobommen, als bus 30 ter hoogte van Tavistock Square explodeert.

Al in de namiddag van donderdag 7 juli worden de aanslagen via een website opgeëist door de zogeheten Secret Organisation Group of Al-Qaeda of Jihad Organisation in Europe. In de opeising staat: "Groot-Brittannië brandt nu met terreur, angst en paniek in noord, zuid, oost en west." Aanvankelijk wordt de opeising niet zo ernstig genomen. Nu, een week later, ligt dat anders. Volgens het Londense metroplan zouden de vier wel in de vier windrichtingen reizen, maar ontploften ze iets te snel. Uitgebeeld op een plattegrond van Londen, is niets te zien van een kruis, vooral niet doordat Hasib niet op zijn Northern Line geraakte. Vanuit het theoretische denkbeeld van de planners van de actie reisden de daders wel naar zuid, oost, west en noord en zouden ze een 'brandend kruis' vormen. Hoe konden de opeisers op donderdag 7 juli zien wat de politie pas na dagenlang onderzoek kon zien? Is dit de reden waarom de kleine Hasib 57 minuten liep te aarzelen? Al wat hij wist, was dat hij noordelijk moest, maar geraak maar eens wijs uit de uurregelingen van de Londense bussen als je de stad niet kent.

Het is Maniza Hussain die de speurders de juiste richting aanwijst. De moeder van de jongste zelfmoordterrorist belt donderdagavond laat de groene lijn van Scotland Yard. Haar zoon, zegt ze, is de vorige avond met twee vrienden naar Londen vertrokken. "Hij zou er een religieuze lezing bijwonen en tegen de avond thuis zijn." Geen Hasib gezien. Nu is ze ongerust. Ze heeft hem een paar keer gebeld op zijn gsm. Niets. Ze geeft de politie de namen van de twee anderen. Wanneer in het weekend tussen het puin het hoofd van Hasib wordt gevonden, volgen even later ook zijn bankkaart en zijn rijbewijs. In twee getroffen metropijpen worden later, naast ledematen, de identiteitsbewijzen gevonden van Shehzad Tanweer en Mohammad Sidique Khan. De CCTV-tape komt boven water.

Op dinsdagochtend bestormen agenten de huizen van de drie gekende daders, het huurhuis van Magdi el-Nashar en het aan de broers Naveed en Ejaz F. gelieerde rijhuis in Stratford Terrace, Beeston. Zij en de Egyptenaar komen veelvuldig voor in de lijsten met van op de gsm van Hasib gevormde nummers. De rol van de twee broers is nog onduidelijk. De ene is voortvluchtig, de andere gearresteerd. Zij maken deel uit van een gebroken gezin dat nog een pand had in de hete wijk in Beeston. De politie denkt dat dat diende als verzamelplaats voor deze slapende cel. Een cel, zoveel is zeker, die nooit heeft gesnurkt. Een van de vier namen prijkte ooit tijdens een onderzoek naar moslimterroristen op een telefoonlijst, maar tussen duizenden anderen en er was geen reden tot wat voor verdenking ook. Deze vier mannen hadden geen geschiedenis.

Groot-Brittannië nam deze week met afgrijzen kennis van de details. Terroristen met de Britse nationaliteit. Die ook nog eens van cricket hielden, voetbal en Leeds United. Nu pas komen de berichten over hoe de drie mannen uit Beeston wel degelijk signalen uitzonden. Hoe ze de laatste tijd altijd samen naar de moskee in Stratford Street gingen. Niet dat daar iets mis mee hoefde te zijn, maar Shehzad Tanweer werd die laatste keer, vrijdag 1 juli, opgemerkt met gekleurde haren. Kwestie van niet te worden herkend, wellicht. "Het is duidelijk", zegt rapper Sajaad Hussain. "Die gasten, mijn vrienden, leidden een dubbelleven. Dus, zeg ik, ze zijn mijn vrienden niet meer. Ze zijn het nooit geweest. Ik snap niet waarom al die lui hier uit de buurt nu in de rij staan om voor tv-camera's te verkondigen wat voor geweldige kerels het waren. Denk even na. Ze hebben misschien wel tachtig onschuldige mensen vermoord."

Beeston, een week later. Op de plek waar Shehzad voorbijkwam na zijn laatste partijtje cricket zit Mohammed nog steeds op zijn muurtje. Er is een wat oudere journalist van een Britse commerciële tv-omroep met een grote microfoon voor hem komen staan. Hij weet Mohammed een uitspraak te ontlokken waar hij in het avondjournaal wat mee kan. "Als anderen het doen in een uniform is het geen terrorisme, als zij het doen zonder uniform is het dat wel, waar zit het verschil?" De journalist, opgewonden: "Dus, als ik het goed begrijp noemt u het opblazen van tientallen onschuldige pendelaars geen daad van terrorisme?" Mohammed kijkt hulpeloos om zich heen, bromt wat over 100.000 doden in Irak en ook nog een heleboel in Afghanistan. "Ik wou alleen dat maar zeggen." De journalist: "Als u uw vriend Shehzad geen terrorist noemt, hoe zou u hem dan wel noemen?" Mohammed staat op: "Wat ik van u niet snap, mijnheer, is dat wij-tegen-zij-discours. Waarom moet ik mij tegenover u verantwoorden voor wat Shehzad heeft gedaan?"

De journalist holt hem achterna: "Stel, u weet van een van uw vrienden hier in de wijk dat die onschuldige mensen wil opblazen. Gaat u hem aangeven bij de politie?" De door de tv-man verhoopte aarzeling blijft uit. "Ja natuurlijk", zegt Mohammed. "Dat spreekt."

We ontmoeten Mohammed even later in het park, met zijn vrienden. "Shehzad was niet zo iemand die de hele tijd zat door te drammen over zijn 'broeders en zusters' in Irak, Afghanistan of elders", vertelt hij. "We babbelden meestal over leuke dingen: voetbal, auto's, meisjes. Maar kwam de oorlog in Irak ter sprake, dan zei hij: het is een illegale oorlog. Waarom mag ik niet zeggen dat hij dat heeft gezegd? Iedereen denkt er zo over. Hij was de fijnste gast die ik ooit heb gekend. Ik wil hem ergens zo kunnen herinneren. Nu zegt iedereen: hij ging eind vorig jaar naar Pakistan en moet daar zijn gehersenspoeld. Pff, hij kwam terug en we praatten wat. Wat heb je daar zo allemaal gedaan, vroeg ik. 'I've been chilling man', zei hij. Waarom moet ik nu plots gaan geloven dat hij daar wat anders heeft gedaan?"

Oom Bashir Ahmed verwoordde het dinsdag tegenover Britse journalisten net zo: "Dit kan onmogelijk de wil van Shehzad zijn geweest. Er moet een slechte kracht achter hem hebben gezeten."

Sajaad Hussain grabbelt naar zijn gsm en laat ons een sms'je zien. Daar staat: 'You're a dead man.' Hij heeft er nog een paar van dezelfde strekking, allemaal daterend van woensdagavond, enkele minuten na het einde van de nieuwsuitzending op ITV. "Ik ben stom geweest", zegt de rapper. "Ik had eerder op de dag op tv die oom van Shehzad gezien. Hij maar zeggen wat voor bovenste beste kerel zijn neefje was geweest. Dat hij in december en januari in Pakistan was geweest, maar 'enkel om er islamlessen te volgen'. De oom noemde de krantenberichten als zou Shehzad in die periode naar Afghanistan zijn doorgereisd en er in trainingskampen van Al-Qaeda zou zijn terechtgekomen volslagen onzin. Hij kon dat bewijzen, zei hij. Nu goed, die lui van ITV staan hier. Ik zeg: oké, maar ik wil niet herkenbaar in beeld komen. Ik zie mezelf 's avonds op tv, onherkenbaar, maar mijn stem was wel duidelijk te herkennen. Voor de mensen hier in de buurt dan toch."

Hij maakt een hulpeloos gebaar. Het punt is, zegt hij, dat hij hier op deze zelfde plek enkele maanden geleden met Shehzad heeft staan praten. "Hij had het de hele tijd over Afghanistan. Mensen die hij daar had ontmoet, dingen die hij had geleerd en die hem tot heel nieuwe inzichten hebben gebracht. Hij was wel veranderd, verdorie. Zo heb ik het ook verteld aan ITV en blijkbaar is iedereen daarom nu op eens heel erg pissed op mij. Was het waar wat Shehzad vertelde? Ik weet het niet. Hij heeft het wel gezegd. Hier in Beeston heeft iedereen de neiging om te doen alsof de jongens die wij kenden opeens zijn betoverd. Zo van: hocus-pocus, daarnet was je nog een goed mens, nu ben je een terrorist. Spreken al die mensen wel de waarheid, met hun verhalen over hoe door en door goed onze vrienden waren?"

Zijn moeder verschijnt met een droevig gezicht in het portiek. Het middageten wacht.

"Het is wel gebeurd", zegt Sajaad. "Die bommen in Londen zijn ontploft. En die sms'jes heb ik hier."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234