Vrijdag 07/10/2022

De teen spirit van een Hollywood-buitenbeentje

PUBERPROFEET. Gregg Araki is dé Amerikaanse regisseur van tienerangst in popart-kleuren. In zijn nieuw thrillerdrama White Bird in a Blizzard kijkt hij naar een Californische adolescente die in de war is omdat haar moeder spoorloos is verdwenen. Luc Joris

"Ik ben zestien als mijn moeder op een bevroren januarinamiddag uit haar huid stapt (...) Niemand ziet haar weggaan, maar ze is verdwenen." Zo begint White Bird in a Blizzard, de roman van de Amerikaanse schrijfster en dichteres Laura Kasischke die Gregg Araki nu tot een bevreemdend stukje suburbia-horror verfilmd heeft. "Ik vond het zo'n mooi en poëtisch boek", zegt Araki (54) aan de telefoon vanuit L.A. "Kasischke schrijft heel lyrisch en ze springt magnifiek met taal om. Ik heb haar poëzie naar beelden willen vertalen. Tegelijk deed het boek me denken aan The Ice Storm en American Beauty, films met kritiek op de Amerikaanse familie en suburbia. Dergelijke donkere drama's over de geheimen achter de façade van dit soort perfecte leven dat een familie lijkt te hebben, worden in Hollywood niet meer gemaakt. Tegelijk is de toon en aanpak ernstiger en meer klassiek in vergelijking met veel van mijn vorige films, dat sprak me ook aan."

Als de poster boy van de militante queer cinema: zo werd de uit Japans-Amerikaanse ouders geboren Araki lange tijd gelabeld. De faam van generatiegenoten als Jim Jarmusch of de Coenbroers heeft hij niet en toch is Araki een cultauteur. Samen met cineasten als Todd Haynes en Hal Hartley liet hij in de vroege jaren 90 een frisse wind waaien door de Amerikaanse indiefilm. The Living End was bijvoorbeeld de homoversie van Thelma and Louise. In die roadmovie over twee seropositieve homo's op de vlucht duikt ook een Teenage Mutant Ninja Turtle-waterflesje op maar dan gevuld met Jack Daniels. Dat flirten met de popcultuur - de invloed van de undergroundcinema van Andy Warhol - is typisch voor de cinema van jongerenchroniqueur Araki. Plus dat films als Totally F***ed Up, The Doom Generation en Nowhere een zwaar punkcomponent hebben: anarchistisch, provocerend en nihilistisch. "Ik ben van de middelbare school afgestudeerd in 1978, toen de Sex Pistols naar de VS kwamen", aldus Araki. "Punkrock en alternatieve muziek waren toen enorm populair. De gevoeligheid van die do it yourself-attitude van de punkbeweging sprak me enorm aan, net als het idee dat je geen deel hoeft te zijn van de grote bedrijfsmachine om je persoonlijkheid als artiest te bewaren. Al mijn films gaan over outsiders en ik wil artistiek puur blijven. Ik ben niet geïnteresseerd in de mainstream."

Wat niet wil zeggen dat Araki zijn neus ophaalt voor Hollywood of het populaire medium tv. Araki heeft al op het punt gestaan om een grote studiofilm te regisseren en ooit draaide hij een pilootaflevering voor een 'Twin Peaks voor de MTV-generatie', zoals hij de geaborteerde serie omschrijft. En stilistisch verwijzen zijn films regelmatig naar de esthetiek van de Hollywoodmelodrama's uit de jaren 50. Maar zelfs als Araki een meer volwassen mainstreamfilm draait zoals het pedofiliedrama Mysterious Skin (2005), altijd is er dat radicaal randje.

Hommage

Araki blijft bovendien, zoals in Kaboom (2010, in Cannes goed voor de allereerste Roze Palm) en nu ook inzetten op de van muziek doordrongen (retro)subculturen van jongeren. Bands als New Order, Soft Cell, Pet Shop Boys, This Mortal Coil en The Jesus and Mary Chain sieren de soundtrack terwijl Brian Eno-medewerker Harold Budd en Cocteau Twins-gitarist Robin Guthrie nog extra nummers schreven. Araki: "Ik wilde een hommage aan hen brengen. Muziek heeft een belangrijke rol in mijn vorming als adolescent en kunstenaar gespeeld. Nostalgie speelt daarbij zeker een rol: het is een comfortabele wereld waar ik naar kan ontsnappen."

---

Melodrama en mysterie

WHITE BIRD IN A BLIZZARD

DRAMA
Regie: Gregg Araki
Met: Shailene Woodley, Eva Green, Shiloh Fernandez
Duur: 91 minuten

Douglas Sirk meets Wong Kar-wai. Die look wilde regisseur Araki voor dit opgroeiverhaal met melo- en thrillerinvloed dat zich afspeelt in een Californische buitenwijk van de jaren 80. De beelden verhullen het niet: het keurig onderhouden huis van de Connors lijkt op het decor van een felkleurige weepie uit de jaren 50, net als de moeder (Eva Green) een toonbeeld is van vrouwelijke perfectie à la Jackie Onassis. Maar op de schaal van Richter scoort Shailene Woodley, het meisje met kanker uit The Fault in Our Stars, een acht in de rol van de tiener Kat die verstoord is door de verdwijning van haar moeder. Haar zoeken om dat mysterie op te lossen en een plaats te geven in haar leven, vormt samen met haar seksuele ontluiken de kern van het zowel intieme als intrigerende White Bird in a Blizzard. Je krijgt een lichte satirische kijk op een modelfamilie en een subtiele dissectie van seksuele frustraties en ouderlijke ontgoocheling waarbij Araki zoals altijd de tienercultuur en -emoties weet te vatten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234